Flutningar

Ég er ekki fæddur á ári vatnsberans. Ég á hvorki mussu né útvíðar gallabuxur. Ég hef ekki þolinmæði til að safna almennilega síðu hári. Ég er engann veginn nógu virkur í því að faðma tré. Ég er of nískur til þess að tíma að reykja gras. Ég hef aldrei fattað hvað er svona frábærlega æðislegt við Bítlana þó þeir séu ágætir. En þó er löngu tímabært að gera eitthvað fyrir sinn innri hippa og því hef ég ákveðið að ganga í Kommúnu. Það verður að duga þangað til ég kem áætlunum mínum um heimsfrið í framkvæmd – eða þangað til ég rek rakarann minn.

Þannig að Gambrinn flytur hér með lögheimili sitt frá www.asgeirhi.blogspot.com yfir á www.kommunan.is/asgeir þar sem ég mun halda áfram sömu vafasömu skrifum þangað til internetið kemst úr tísku. Já, þetta var hótun.

Þannig að uppfærið linkana, breytið bókamerkjunum og kíkiði í heimsókn.

Ég vil að lokum þakka Herra Blogspot fyrir samstarfið, þetta var ekki þér að kenna heldur þurfti ég bara að prófa eitthvað annað sko ... Hann hefur samt lofað að passa upp á allar gömlu arkívurnar mínar áfram sem verða linkaðar af nýju síðunni. Fortíðin verður ennþá hér þó framtíðin verði annars staðar.

Hvað getum við gert fyrir heiminn?

Ég er víst duglegri þessa dagana að skrifa alls staðar annars staðar en hér. Þannig að í stað þess að sakna mín óhóflega mikið getið þið lesið þetta rant hér. Þetta venjulega diss á viðskiptafræði, Íslendinga og Runnasleikjur og smá vemmilegheit um það að bjarga heiminum náttúrulega, enda bölvaður óþarfi að hamra á lyklaborð fyrir eitthvað minna ...

Þessi yfirmáta hallærislega stúdentapólitík

... er titilinn á grein sem villtist hingað inn. Enjoy.

Ísbar

Af hverju fer fólk ekki bara til Moskvu í janúar og gerir þetta almennilega? Þá slyppi maður líka við uppalýðinn sem er líklegur til að fara á svona stað ...

Pivo

Það var verið að hringja í mig frá New York í þeim tilgangi einum að spyrja mikilvægrar spurningar um tékkneskan bjór. Nú get ég loksins litið á mig sem alþjóðlegan sérfræðing um eitthvað ...

Pönnukökur

Ég var að eyða heilli færslu áðan áður en hún fór út á netið því mér fannst hún leiðinleg. Ég hafði sagt þetta allt áður. Í staðinn er ég byrjaður á ennþá leiðinlegri færslu, bara til að halda einhverju lífi í þessari síðu. Vandræði þegar maður er búin að eyða allri andagiftinni í heimaverkefni ... en áður en þetta koðnar allt niður í andleysi kemur zebrinn minn og spyr hinnar frumspekilegu spurningar: "hvort er ég með fleiri svartar eða hvítar rendur?" Ég svara og sendi hann svo í 10-11 í Lágmúla sem er opið allan sólarhringinn til að kaupa það sem vantar upp á til að hann geti bakað pönnukökur fyrir morgundaginn. Vonandi eiga þeir líka til pönnukökupönnu. Annars er zebri í stuttri heimsókn, hann bjó á svölunum hjá mér á Eggertsgötunni á sínum tíma en helst styttra við á Öldugötunni því hann snobbar svo mikið fyrir íbúðum með aðgang að svölum. Þess vegna er pönnukökuneysla mín undanfarið langt undir ráðlögðum ársskammti. Mig dauðlangar náttúrulega til Afríku með zebra þegar hann fer en hann losnar bara ekki við litla svarta Sambó úr gestaherberginu ... ég vil ekki taka sénsinn á að bráðna niðrí smjörlíki ...

Gambískir snillingar

Þetta eru hetjurnar mínar í dag!

Óskarsval

Ég held það væri best fyrir íslenska kvikmyndagerð að sleppa þessu bara í ár - óþarfi að bjóða saklausum útlendingum upp á þetta. Stundum er sársaukaminnst fyrir alla aðila að vera bara ekkert með.

Klukk fimm

* Mig dauðlangar að fá mér kött aftur en mér finnst það eiginlega of mikil skuldbinding.

* Ég hef hitt músuna mína skelfilega sjaldan undanfarin tvö ár eða svo og er farinn að sakna hennar skelfilega núna. Raunar skelfilega sjaldan síðan kötturinn minn dó sem gæti máski þýtt eitthvað ... en ég veit ég þarf að fara að leita ...

* Undanfarið og algjörlega án nokkurar lógískrar ástæðu finn ég fyrir þörf fyrir að kalla ólíklegasta fólk snúð þessa vikuna. Ég vona að þessu linni áður en ég segi eitthvað sem ég sé eftir ...

* Ég sá tvo uppáhaldsrithöfundana mína í síðustu viku. Því miður var ég oftast of þreyttur til að hugsa í síðustu viku.

* Mér er meinilla við flest orðtök og málshætti enda oftast eitthvað sem fólk notar sem afsakanir fyrir að hugsa ekki raunverulegar hugsanir eða nota raunveruleg rök. Helsta undantekningin er þó sá enski um að velja orusturnar sínar vandlega. Ég fann skyndilega að ég hafði hugsunarlaust valið vitlausa orustu í síðustu viku og hjartað sökk. En ég vann hana þó að minnsta kosti á endanum, ég sé bara svo eftir að hafa ekki þreytt hina ...

Þar sem ég var víst klukkaður af einum mesta aumingjabloggara norðan alpafjalla þá er viðeigandi að klukka Jakob, Auði, Jóa og Ingu sem hafa verið hvort öðru latara við að blogga ... já og Láru líka þó hún hafi reynt að bjarga sér fyrir horn í dag ...

Er nokkur knattspyrnumaður með jafn glæsilegt nafn og Jean-Paul Kamudimba Kalala? Ég efast.

Uppskrift af góðu hjónabandi?

Ég mundi ekki vita það en þetta hljómar betur en aðrar uppskriftir sem ég hef heyrt ...

You find somebody that you would want to be in the foxholes with you and when you're outside the foxhole you keep your dick in your pants.

Dan Foreman (Dennis Quaid) í In Good Company - sem er lunknari satíra á innantóma viðskiptafræði en ýmsar ræmur sem taka sig munar alvarlegar auk þess að vera ágætlega skemmtileg þroskasaga um leið.

Það er Topher Grace sem er að hlusta á Quaid. Miðað við hvað mér fannst sá gaur þreytandi í That 70’s Show þá er merkilegt hvað hann hefur verið fjandi magnaður í þessum tveim bíómyndum sem ég hef séð hann í, þessari og P.S. Á meðan ónefndir samleikarar hans hafa helst náð að sýna sæmileg leiktilþrif í einrúmi með Demi Moore ...

Pylsa pöntuð á ensku

Lenti á enskumælandi starfsmanni í sjoppu í gærkvöldi. Sem væri ekki í frásögur færandi ef ég hefði ekki áttað mig á því hvað það að panta pylsu er séríslenskt fyrirbæri - pylsur af þýska skólanum í mið-Evrópu eru allt annað fyrirbæri. Þannig að ég þurfti að hugsa mig lengi um áður en ég gat stunið því upp hvað ég vildi á hana, því þó ég viti vel hvernig tómatsósa, sinnep og steiktur leikur er á ensku þá er maður löngu farin að líta á tómatsinnepsteiktur sem sérstakt orð og skrítið að þurfa allt í einu að fara að búta það svona niður.

Fór svo í Laugarásbíó á Wedding Crashers (sem er ennþá betri en allir hafa verið að segja) og labbaði eftir það fram hjá Veitingastaðnum Laugaás sem er skemmtilega fastur í fortíðinni. Í glugganum er límmiðar að halda upp á fimmtán ára afmæli staðarins árið 1994 og 40 ára afmæli Sambands veitinga- og gistihúsa árið 1984.

Mánudagsmorgun

Þið vitið öll hvernig þetta er. Mánudagsmorgun. Þú vaknar, finnur fyrir samþjöppuðum massa vinnuvikunnar bíða eftir þér við rúmstokkinn. Þú snýrð þér á hliðina og semur um fimm mínútna vopnahlé.

En þetta hefur ekkert með vesalings mánudagana að gera. Veðrið er jafnmisgott á þeim og alla aðra daga. En við erum einfaldlega búin að semja um að þeir séu ömurlegir. Þessi samningur um hefðbundna vinnuviku og fúnkerandi samfélag sem ekkert okkar beinlínis skrifaði undir er um leið samningur um hvenær okkur líður vel og hvenær illa. Ef þú brýtur þennan samning er voðinn vís – það eru aldrei fleiri sjálfsmorð en á nýársnótt.

En hvað gerist ef þú stígur út fyrir þetta samfélag? Ferð annað þar sem þú ert samningslaus, þekkir ekki smáa letrið? Þar sem dagarnir renna saman því ánauð mánudagsins og frelsun föstudagsins vantar? Ferð hugsanlega eitthvert þar sem helgin er ennþá raunverulega helg? Þar sem allt gengur miklu hægar og flest er lokað þessa daga sem venjulega eru í uppáhaldi. Þá ferðu að þrá mánudagana. Dagana sem strætóarnir byrja loksins að ganga aftur. Dagana þegar heimurinn vaknar. Af þeirri einföldu ástæðu að þú þarft ekki nauðsynlega að vakna með honum.

Þá veltir maður vissulega fyrir sér hvort ekki væri hægt að semja upp á nýtt. Hætta að búa til stundaskrá fyrir skapið í sér. Leyfa sér að hlæja á mánudagsmorgni og gráta að loknum vinnudegi á föstudegi. Gera uppreisn gegn tímanum og finna sér sinn eigin takt í lífið.

Þar sem mér dettur ekkert skárra í hug er ég að hugsa um að henda eins og heimaverkefni hérna inn, ég lofa samt að kvelja ykkur ekki með neinum verkefnum úr hagfræði- og lögfræðikúrsinum sem ég tók síðustu önn ...

Hljómsveit kvöldsins

Fjandakornið, nýr íslenskur þáttur í RÚV sem er að virka. Þetta þarf ekkert að vera flókið, bara ekki yfirmáta pínlegt þannig að gestirnir fái að njóta sín án þess að skammast sín.

Auðvitað komu líka stundum fín bönd í Gísla Martein. En aumingjahrollurinn sem fylgdi litla borgarstjórawannabe dvergnum varpaði alltaf skugga á mómentið. Ég man til dæmis ekki hvar ég sá Hljóma fyrst, kannski var það í þættinum hans sem er þá skiljanlega bælt djúpt í undirmeðvitundinni.

En ef það kemur eitthvað nýtt og ferkst band í þáttinn hennar Möggu Stínu sem maður hefur ekki séð áður gæti það orðið eitthvað til að minnast. Maður getur jafnvel plöggað bandið meðal fólks án þess að þurfa að viðurkenna að hafa átt nógu sorglegt laugardagskvöld til að horfa á GM.

Ógæfuvöllur

Laugardalsvöllurinn er ekki alveg að blífa þessa dagana, Þróttur, Fram og íslenska landsliðið geta vitnað um það. Getur verið að stærra er betra mottóið sem íslendingar eru svo hrifnir af sé ekki alveg að virka? Virkar kannski betur fyrir fallbaráttulið og landslið smáþjóða að spila á velli sem er ekki tómlegur á að litast nema á allra stærstu leikjunum? KA byrjaði til dæmis ekki að geta neitt að ráði í handbolta fyrr en þeir fluttu sig úr þessari risastóru íþróttahöll sem var sjaldnast full í litla notalega KA - húsið sem var lengi alltaf fullt.

Orð vikunnar

Orð mánudagsins var pakki – enda fékk ég loksins pakkann sem ég sendi sjálfum mér frá Búdapest. Jakkinn minn er annars fjandi krumpaður – getur einhver lánað mér straujárn?

Orð þriðjudagsins var klink – enda uppgötvaði ég þegar ég vaknaði að ég hafði sofið á samanlagt 145 krónum. Svefnráðningar óskað.

Orð miðvikudagsins voru blogg sunnudagsins sinnum tíu.

Orð gærdagsins var antíklæmax (or “my script but without the special effects” for you foreign readers). Nei, ég trúi ekki á bókstafsþýðingar.

Orð dagsins í dag er ófundið enn. Er að fara í æsispennandi tíma rétt bráðum, aðallega æsispennandi því við bíðum spennt eftir að sjá hvort kennarinn lætur loksins sjá sig.

Svo vil ég að vinir mínir fari að hundskast í Bóksöluna að kaupa bækur af mér (a very special price for you my friend), ég er orðinn hundleiður á að afgreiða ókunnugt fólk endalaust. Verð hér frá eitt að fráskildu eftirmiðdegisspjalli sem ég þarf að kíkja á með Paul Auster. Hann sagði vel að merkja þennan líka fína prumbrandara í gær.

Pikköpplína

Áralangri leit af verstu pikköpplínunni er formlega lokið – þessi var notuð á heimildarkonu mína á ónefndum bar um síðustu helgi:

"I’ve been flyfishing with Halldór Ásgrímsson, you know."

Davíð, New Orleans, Baugur ... mér er eitthvað svo innilega sama þessa dagana. Þjáist af því að meika alls ekki fréttirnar, óttalega fáfengilegar og ómerkilegar flestar. New Orleans að vísu ekki en einhvern veginn rennur það samt saman við hitt. Og ég er víst að hefja nýja önn í Blaða- og fréttamennsku. Oh well. Hugurinn er svo sem ekki ennþá úti en hann er samt ekki beint kominn heim ennþá, eintóm vinna og kvöldin fara í aukaverkefni eða að hugsa um öll verkefnin sem ég ætti að vera að klára. Orkan eftir einn bóksölutarnardag er mjög mismikil, sérstaklega þegar ég þarf oft að eyða hádegi og kaffitímum í að taka viðtöl eða redda einhverju. Og þessi tímapunktur sem ég get farið að eiga líf aftur frestast alltaf ...

By the Power of Greyskull

Fyrsta H-listadjamm vetrarins var fínt og Hraunarar fá tonn af rokkprikum fyrir að taka He-Man lagið. Nú þurfa þeir bara að semja lag um öryggismyndavélar ...

Kæri Viktor ...

... svona fyrst þú ert byrjaður á þessu, geturðu ekki rekið nokkra sendiráðsstarfsmenn fyrir mig í leiðinni?

Fyrirmyndarríkið Byelorussia

Lestirnar í Hvíta-Rússlandi eru margfalt fljótari en nokkrar aðrar í Austur-Evrópu og þar að auki hreinni og nútímalegri að öllu leyti. Ég meina ekki getur verið að sviðsmennirnir í Alias hafi ekki unnið nákvæma rannsóknarvinnu fyrir þáttinn í kvöld?

Kennir eggið hænunum?

Fyrsti tíminn á morgun og engar upplýsingar ennþá neins staðar hver kennir viðkomandi kúrs, þetta verður æsispennandi, jafnvel nógu spennandi til þess að ég fari að vakna fyrir átta til þess að komast að þessu. Grunar helst að einhver ofvirkur fyrsta árs nemi hafi ákveðið að taka aukakúrs og sökum þess að ekkert okkar þekkir greyið verður hann gerður að kennara fyrir misskilning.

Annars vil ég bara taka það fram að ég hef fengið það staðfest hjá sérfræðingi að súkkulaðikaka er holl.

Ég vil bara votta borðtennisliði Víkings samúð mína eftir þessar hrakningar. Spurning um að stofna stuðningshóp ...

nothing unusual nothing strange
close to nothing at all
the same old scenario the same old rain
and there's no explosions here
then something unusual something strange
comes from nothing at all
i saw a spaceship fly by your window
did you see it disappear?

what goes around comes around

Litlu yndin mín héðan eru að verða fullorðin og fara í Háskóla og kaupa skólabækur af gamla kennaranum sínum. Og gott ef sú fyrsta sem ég afgreiddi þaðan hafi ekki verið sú eftirminnilegasta. Bækurnar voru Psychology eftir Gleitman plús vinnubók og Gagnfræðakver og mér heyrist að minnsta kosti ein í viðbót vera að fara í sama fag. Þannig að það verður fróðlegt þegar ég leggst í sófann eftir tuttugu ár ... raddirnar í hausnum á mér segja mér að það sé óþarfi að finna mér sála strax ...

Kominn heim og orðin hefðbundinn vinnuþræll

Annars er það helst að frétta að ef ég er ekki sofandi þá eru allar líkur á að ég sé að vinna hérna, endilega kíkið og fáið ykkur bók, nú eða bara yddara.

Frammistaðan á menningarnótt var fyrir neðan allar hellur, ég meikaði það ekki einu sinni fram að miðnætti og var sofnaður fyrir tólf. Sem var synd því Geirfuglaballið í Iðnó er alltaf skemmtilegt.

DV náði nýjum lægðum í gær. Fyrirsögn á forsíðu var:

Tónlistarmaðurinn Jón Ólafsson: Stórkostlegur maki og ástmaður

Ókei, ef Hildur Vala eða fyrrverandi eiginkona hans hefðu sagt þetta mætti sjálfsagt kalla þetta frétt á einhver slísí slúðurfréttamælikvarða. En nei, þetta er stjörnuspáin hans.

Annars vil ég lýsa því yfir að það er algjör skandall að South Park er hvergi sýnt í íslensku sjónvarpi ...

Reykjavík

Það er mismikið að marka fyrstu kynni en hitt er ljóst að sú tilfinning sem maður fær í magann fyrst þegar maður kemur á nýjan stað situr ótrúlega lengi í manni, ef maður losnar þá nokkurn tímann við hana. Ímyndum okkur að ég hefði aldrei komið til Reykjavíkur áður en ég mætti á BSÍ um tvö á föstudagsnóttu eftir 40 tíma þvæling.

Það er niðamyrkur, rok og rigning. BSÍ er lokað og ekki annað hús sjáanlegt neins staðar. Ef ég væri ekki með bókaða gistingu þá er engin upplýsingaþjónusta neins staðar. Jafnvel ef ég vissi hvert ég þyrfti að fara þá er ekki einn leigubíll sjáanlegur og sjaldgæft að maður hafi númerin á leigubílastöðum í ókunnum borgum á hreinu, fyrir utan það að ef íslendingar eru undanskildir þá er alls óvíst með farsímaeign - og ekki er tíkallasími nálægur.

Líklega er ferðamaðurinn á þessum tímapunkti búin að átta sig á sannleikanum, þeim sannleika að þegar allt kemur til alls er Reykjavík ekkert annað en ofvaxið sveitaþorp.

Varsjá

Mætti á lestarstöðina illa sofinn í morgunsárið og fór að leyta mér ætis. Fann gyrossjoppu og eftir að hafa ummað og bent heilan helling þá spurði afgreiðslumaðurinn hvort ég talaði máski ensku? Ég er búin að vera of lengi í Rúmeníu og Úkraínu ... svo lengi að Pólland er menningarsjokk í vestrænu áttina ...

Téður afgreiðslumaður hafði annars áður unnið á Ítalíu við að pakka íslenskum hákarli. Veit samt ekki alveg hvort ég eigi að taka hann trúanlegan þar sem hann heldur því fram að hákarl sé góður á bragðið.

Þvælist svo aðeins um bæinn og enda í gamla bænum. Það fer ekkert á milli mála þegar maður kemur þangað. Þetta er hreinlega eins og lítill miðaldabær í eyðimörkinni, þó tæknilega sé hann náttúrulega ekki (endur)byggður fyrr en eftir stríð. Varsjá virkar annars ágætis borg, hrein og bein, þó vissulega hafi hún aðeins örlítið borgarbrot sem jafnast á við Kraká og Prag.

Allir morgunverðir sem ég borða héreftir verða hins vegar bornir saman við þann á Hotel Design. Þrjú steikt egg og beikonið einhvernveginn bakað inní þau, algjört listaverk og ólíkt mörgum listaverkamat góður á bragðið líka.

En samt grátlegt að mæta til Varsjár í fyrsta skipti og hitta ekki Piotr sem deildi með mér herbergi í götu vindanna hér í den. Fékk svo meil rétt eftir að ég kom heim þar sem ég frétti að litli Piotrek hefði fæðst fyrr í ágúst.

Leiðin til Varsjár 2

Í lest sem leggur af stað um hádegi og kemur til Varsjár um hálfsjö að morgni næsta dags þá væri væntanlega tilvalið að leggja sig upp úr ellefu. En auðvitað þá koma landamæraverðirnir í veg fyrir það. Frá hálftólf til hálffjögur þá er í gangi fjögurra tíma seremónía landamæravarða.

Fyrst eru það þeir úkraínsku. Þeim finnst aðallega svo gaman að skrifa. Taka öll vegabréfin og fara með þau í klefa þar sem þeir handskrifa allar upplýsinganar í öllum vegabréfunum í fimmriti á milli þess sem þeir segja brandara um skrítna íslendinga. Farangrinum sýna þeir hins vegar lítinn áhuga, bakpokinn minn var í hálfa sekúndu í vasaljósi tollarans og búið.

Svo koma þeir pólsku. Þeim er mest sama um vegabréfin – en þeir gera hins vegar sitt besta við að rífa lestina í sundur. Rífa öll þil burt og setja aftur til að finna alla hveitiframleiðsluna, taka loftið úr og grandskoða efra farangursrýmið. Greinilega mjög vinsælt hjá úkraínskum að fela sig í loftinu eða veggjunum, eitthvað sem ég verð að prófa næst.

En líklega verður það þreytandi til lengdar að vera endalaust meðhöndlaður sem glæpamaður, hvert sem maður fer. Líklega ekki nema von að þeir meðhöndli okkur sem slíka. Við erum öll jafn vitlaus á endanum.

Lestin til Varsjár 1

Lestin fór upp úr tólf og ég ætlaði að gera ýmislegt í Kiev um morgunin. En auðvitað þurfti að handskrifa ritgerð í fimmriti um vegabréfið mitt og ferðir mínar í miðasölu lestarstöðvarinnar og þar af leiðandi gerði ég lítið meira en að fá mér smámat áður en ég hljóp í lestina. Búlgakov-safnið og markaðurinn verður að bíða betri tíma.

Úkraínski bóndinn sem er með mér í klefa er gjörsamlega að þröngva landbúnaðarvörunum ofan í mig. Eplið er gott þó það líti út eins og pera og brauðið væri alveg að gera sig ef það væri ekki fyrir sultuna – en mjólkin er náttúrulega skelfileg eins og alltaf í Austur-Evrópu. En éta skal ég, í hvert skipti sem ég hægi grunsamlega á átu og drykkju þá bendir bóndinn á brauðið og mjólkurglasið og klappar svo stoltur á vömbina. Ef ég verð duglegri að innbyrða landamæravörur þá fæ ég kannski einhverntímann svona stóra og fallega vömb.

Þessu til viðbótar er rétt að geta að ég og fleiri bókmenntafræðinörrar hafa verið ráðnir á samyrkjubú kallsins næstu fimmtán árin við að afbyggja landbúnaðarvörur. Að því loknu ættum við að vera kominn með góðan vísi að Framsóknarflokki Úkraínu sem þýðir að við ráðum allaf sama hversu óvinsæl við verðum – en þar sem við erum bókmenntafræðingar þá fáum við náttúrulega ávallt hreinan meirihluta.

Kænugarðsblús

Síðasta kvöldið er alltaf verst. Manni finnst maður vera á nákvæmlega sama stað og maður byrjaði á, þetta sem maður leitar að og veit ekki alveg hvað er er enn fjarlægara og óljósara en venjulega og maður þarfnast þess meira en nokkurn tímann. Maður er ennþá fjær því að skilja þennan fjandans heim og að finna sér einhvern stað í honum, eitthvert hlutverk, einhvern tilgang. Og maður finnur betur en nokkru sinni hversu gjörsamlega einn maður er í veröldinni.

Síðan fer maður heim. Hvað í fjandanum sem það nú er.

Kyiv 1

Þökk sé vegabréfsáritanaævintýrum þá rétt náði ég að segja hæ og bless við Kænugarð og Varsjá, lítið meira.

Það fyrsta sem gerist í Kyiv er að manni verður fjandi illa við Cyril bölvaðan. Er eitt stafróf ekki fjandans nóg í Evrópu? Og af hverju er bara venjulegir stafir á öllum kortunum sem ég finn þegar það eru kýrilískir á götunum sjálfum? Finn netkaffi og panta flugmiða, kíki svo á Chernobyl-safnið. Þetta er innblásin lítil sýning, firrt tragedía með englum með gasgrímur, herbílum og gömlum dagblöðum.

Finn næst eitt stykki bókabúðarkaffi sem mér skyldist að væri með “clued-in english language selection.” Fann eina bók á ensku, “How to do business in Russia.” Frekar clueless raunar, enda viðskiptafræði. En það er hægt að borða þarna, gengilbeinan hérna endurtekur allt sem ég segi á úkraínsku og ég kinka bara kolli. Virkar ágætlega, kjúklingasalatið, kókið og bjórinn skila sér, en chocolate shake verður einhvern veginn hot chocolate, sem er svo sem ekkert verri hugmynd.

Skrepp svo á annan stað og fæ mér annan bjór. Ekki í frásögur færandi nema að matseðillinn er sem heil Guðbrandsbiblía, er með bölvaðan móral yfir að vera ekki að panta eitthvað flóknara. Kem svo aðeins við á hostelinu, við virðumst vera tveir gestirnir í því. Allir hinir líklega fastir einhversstaðar að berjast við að redda vegabréfsáritun.

Leiðin til Úkraínu – önnur tilraun

Mánudagsmorgun, loksins á konsúlatið að vera opið. Er mættur klukkan 10.20, á að vera opið til 12. En auðvitað er löng röð fyrir framan konsúlatið og ég kemst loks inn kl. 11.05 – og þá segir skúnkurinn Mykhaili í afgreiðslunni að eftir klukkan ellefu séu aðeins afgreiddir íbúar Suceava. Rétt eins og á föstudeginum hugleiði ég að fara bara til Búdapest eða Prag og fljúga þaðan en sökum þess að ég er þrjóskari en andskotinn þá varð lítið úr því. Ég hefði líka væntanlega þurft að fara fyrst alla leið aftur til Búkarest sem var borg sem ég var búin að fá meira en nóg af í bili.

Mæti svo aftur á þriðjudegi klukkan hálfníu. Ennþá lengri röð þá náttúrulega og er loks kominn inn um tíuleytið. Það að fylla inn blessaða umsóknina var svo minnsta málið – en þá þurfti ég að fara í banka í bænum, fyrst til að fá stimpil á efri hæðinni og svo til að greiða fyrir áritunina á neðri hæðinni. 40 dollarar, bölvaðir Rúmenarnir sleppa með 5. Svo á næstu ljósritunarsjoppu til að ljósrita vegabréfið og fleiri gögn, konsúlatið hefur náttúrulega ómögulega efni á ljósritunarvél né peningakassa ...

Mæti svo aftur með þetta klukkan ellefu – og er þá sagt að þetta verði ekki tilbúið fyrr en fjögur – og rútan sem ég ætlaði að taka er klukkan eitt. Ef einhver hryðjuverkamaður þarna úti finnur sterka þörf hjá sér fyrir að gera óskunda í Rúmeníu þá get ég skaffað viðkomandi adressuna í þessu helvítis konsúlati ... spyrjið eftir Mykhaili ...

Mæti svo fjögur en auðvitað þýddi fjögur fimm. Maður ætti að vera búin að læra þetta. Var búin að tékka á lestunum og skyldist að það væri lest til Chernivtsi klukkan sex. Tek leigubíl á lestarstöðina en þá kemur í ljós að það er eftir allt saman rúta sem fer klukkan sex. Aftur í miðbæinn þar sem rútustöðin er – og þá kemur í ljós að rútan er í rauninni bara einn fólksbíll að ferma mig og tvær úkraínskar kellur. Hvort hann var actually eitthvað á vegum rútubílastöðvarinnar mun ég aldrei vita, svona lagað er allt afskaplega loðið í Rúmeníu.

Kem svo til Chernivtsi, þar á að vera rúta klukkan tíu til Kiev. Fæ fyrst að vísu ekki betur skilið á stelpunni í afgreiðslunni en að hún ætli bara að skutla mér sjálft klukkan hálftíu þar sem ég sé búin að missa af lestinni – en þá er málið bara að hún getur ekki selt mér miðann fyrr en þá. Don’t ask – I’ve learned not to. Bölvað svekkelsi samt að þurfa að nota rútu, maður var orðinn svo vanur fólksbílaskutli og stelpan var alveg ágætlega sæt.

Hitti svo Igor í rútunni og algjörlega af fyrra bragði kynnir hann sig og gefur mér tvær brauðsneiðar. Já, gefur. Er ekki að biðja um neitt klink í staðinn. Það er algjörlega ómögulegt að útksýra menningarsjokkið sem þessu fylgdi fyrir þeim sem ekki hafa verið tíu daga samfleytt í Rúmeníu þar sem allt kostar. Samt er Úkraína á pappírnum jafnvel fátækari en Rúmenía – en það er hægt að vera fátækur með reisn og án reisnar. Þessi tvö lönd eru sjálfsagt ágætt dæmi um sitt hvort. Úkraína væri raunar bara almennt frekar kúl land ef það væri ekki fyrir þessa eilífu skriffinnsku þeirra. Mæti svo undir morgun til Kiev, tékka inn á hostelið klukkan átta um morgunin og legg mig til hádegis.

Afmæli

Kom heim síðustu nótt. Á víst afmæli í dag og í tilefni af því er partí í gervöllum miðbæ Reykjavíkur, þér er boðið og dagskráin er hér. Ef þú kemst ekki í Reykjavík þá eru sígaunarnir í Budapest líka með sérstakt afmælispartí í gettóinu og vinir mínir í Belgrad ákváðu að það dygði ekkert minna en nokkurra daga bjórhátíð til að fagna tímamótunum. Allt að gerast sem sagt. Klára ferðasöguna svo fljótlega þó ég sé náttúrulega búin að kjafta frá endanum núna ...

Suceava

Suceava er næsti bær við Úkraínsku landamærin. Það var það eina sem ég vissi þegar ég kom hingað, það og sú staðreynd að hér þyrfti ég að húka alla helgina. En viti menn, þetta krummaskuð (álíka fjölmennt og Reykjavík semsagt) er bara alveg að gera sig. Er alveg við aðaltorgið þar sem eru hringekjur, klessubílar og um það bil skrilljón staðir að selja allar mögulegar tegundir af grillmat, bjór og gosi. Líklega aðeins of margir miðað við reykjarmökkinn, en það er heilmikið líf hérna. Þessu til viðbótar heitir aðaltorgið Gata 22 desember, vafalaust sökum þess að þá fæddist langbesti pabbi í heimi :)

Já, og gott ef þvotturinn minn er ekki orðinn þurr. Lyktar að vísu af óhóflegri notkun Debbie á hreinsiefni en það lagast þegar hann kemst aftur í þvottavélina í Öldugötunni von bráðar. Jú, og svo voru mishreinar lestarsnúrurnar ekki að gera hvítu bolunum mínum neina stóra greiða. Jú, svo er sjónvarp á hostelinu – og eftir mánaðarsjónvarpsleysi hékk ég fyrir framan kassann í þrjá tíma að horfa á gamla Cheersþætti (Where everybody knows your name er algjör draumsýn þegar maður er staddur þar sem fæstir geta einu sinni borið það fram) og A Bright Shining Lie, ekkert svo óvitlausa Víetnamræmu.

Leiðin til Úkraínu - fyrsta tilraun

Nokkrum dögum fyrir brottför var ég búinn að heimsækja Úkraínska sendiráðið í Búkarest. Var búin að heyra ýmsar hryllingssögur um vesen við vegabréfsáritanir - en viti menn, starfsmaðurinn þar fullyrti að ég þyrfti enga áritun – eitthvað sem ég komst seinna að að væri Ruslönu að þakka, því þegar Eurovision var haldin þar í vor þá ákváðu þeir að fella niður vegabréfsáritanir út sumarið fyrir íbúa Evrópusambandsins og Schengen.

Mæti svo í lestina hálfátta með blautan þvott sem ég hengi upp í lestarklefanum, það var vissulega sjón að sjá svipinn á lestarverðinum. En allavega, læt fara vel um mig i lestinni þangað til að ég kem til Focsani (borið fram Fokksjani sem er viðeigandi) þar sem kemur í ljós að ég þarf að fara út – og finna einhverja leið til þess að ná næstu lest til Pascani. Ástæðan? Lestarteinarnir eru ónýtir þarna á löngum kafla, út af flóðunum fyrir mánuði síðan, eitthvað sem hvorki konan sem seldi mér miðann né lestarvörðurinn voru neitt að segja mér. Best að selja bara miða fyrir lest sem er ekki einu sinni almennilega til. Þannig að ég enda á að borga leigubílstjóra ca. 4000 kall fyrir að keyra mig 200 km. leið til Pascani, blóðugt en bílstjórinn mátti þó eiga það að miðað við vegalengdina – og hann þurfti jú að komast aftur til baka – var verðið mjög sanngjarnt.

Kem svo til Pascani – og öfugt við það sem kellan í Focsani hélt er lestin sem betur fer í dag en ekki á morgun. Bið þarna í einhvern tíma og borða einhvern vafasamasta hamborgara og pylsu sem ég hef augum litið, svona til að fá eitthvað í magann. Hengi þvínæst þvottinn minn upp í lestinni, orðnir fastir liðir. Kem svo til Suceava þar sem ég bíð eftir lestinni til Úkraínu. Hún kemur loksins, svefnvagn og alles – en eftir stuttan rúnt komum við að landamærunum. Þar eru allir passarnir teknir og grandskoðaðir, einhverjum tímum seinna koma þeir og kvarta yfir að ég sé ekki með vegabréfsáritun. Ég útskýri fyrir vegabréfsverðinum – og yfirmanni hans í síma – hvað starfsmaðurinn í Búkarest hafi sagt við mig, auk þess sem ég reyni að útskýra það furðulega fyrirbæri sem EES er – getur þessi helvítis ríkisstjórn okkar ekki ákveðið hvort hún vill eða vill ekki vera í ESB í eitt skipti fyrir öll?

En auðvitað endar þetta á því að ég er sendur aftur til Rúmeníu. Það er engin lest fyrr en daginn eftir þannig að tollarinn biðst til að skutla mér. Mér skyldist að það væri i næsta bæ en auðvitað var það bara að landamærunum, bensín er ansi dýrt í Úkraínu ef það var tíu Evra virði. Það var byrjað að rigna lítillega, það góða við þetta allt saman var að ég fékk tækifæri til þess að labba frá Úkraínu til Rúmeníu. Rúmenski tollarinn segir mér að ég þurfi að taka taxa til Suceava - 40 km. - og bendir þangað sem þeir eiga að vera. En auðvitað eru engir leigubílar þarna, bara hópur af hvítu hyski að sumbla eitthvað, þau bjóðast til að skutla mér fyrir 25 evrur. Sem er rán - sérstaklega þar sem þau eru hvort eð er að fara heim sjálf, en þar sem ég á engra kosta völ þá neyðist ég til þess að borga og sitja í bíl með ljótum og leiðinlegum kellingum i hálftíma. Í Suceava finn ég hótel og sofna fljótlega, í borginni sem ég tarf að húka a.m.k. fram a mánudag (frá fostudagskvöldi) því konsúlatið Úkraínska er ekki opið um helgar.

Búkarest 9

Svona ef Búkarest var ekki nógu ljót fyrir þá var borgarstjórinn að fá hugmynd til þess að gera hana ennþá ljótari.

Það sorglega er að einu sinni var Búkarest falleg borg. Skoðaði nokkrar myndabækur frá því fyrir stríð á hostelinu og Búkarest virðist alveg hafa verið á pari með Prag og París. En á meðan aðrir kommúnistaleiðtogar létu sér mestmegnis nægja að byggja ljóta steinkubbalda í úthverfum og leyfa gömlu borgunum að liggja í niðurníslu þá var Nicolae Ceausescu duglegur við að rústa heilu borgarhlutunum til þess að leyfa eigin skelfilega smekk að njóta sín.

Við þetta bætist að niðurníslan hefur haldið áfram eftir að valdatíma hans lauk. Það vantar allt stolt í íbúana, það þarf að borga fyrir allt smáræði - borgunin að vísu smáræði líka en það er siðurinn sem er plagandi, á meðan betlararnir eru miklu agressivari en nokkurs staðar annars staðar sem ég hef komið þá eru í raun nær allir sem maður hittir að betla af manni, fyrir að benda til vegar eða eitthvað álíka smáræði - eða jafnvel fyrir ekki neitt.

Gekk út af hostelinu í morgunsárið með blautan þvott í bakpokanum, hundur gelti að mér og hermaðurinn hló, skelfilega viðeigandi eitthvað. Enda segja skapillir hundar hvað mest um eigendurna - og það er meira af löggum og hermönnum hérna en nokkur ástæða er til, ekki að þeir geri neitt svosem.

Búkarest 8

Það er lélegur djókur að ég hafi þurft að hanga í Búkarest í sex nætur en bara náð einni í Brasov, borg sem hefur um það bil allt fram yfir Búkarest. Ástæðan var túlkavandræði. Túlkurinn minn í Búdapest var búinn að benda mér á stelpu hér sem ég hringdi í frá Pest en náði svo ómögulega í þegar ég kom til Rúmeníu. Þá bauðst Stefan, eiginmaður hosteleigandans, til að fara með mér - en hann hafði unnið sem túlkur í Kanada. Hann komst samt ekki í þetta fyrr en á þriðjudeginum. Við náðum ágætum viðtölum á caravansvæði rétt utan við Búkarest, á grænmetismarkaði í borginni og í gettói hinum megin við járnbrautarstöðina. Gallin var að viðtölin voru mestöll á rúmensku (ekki þýdd jafnóðum semsagt eins og í Búdapest) - þannig að í raun var ljóst að það þyrfti að transcriba viðtölin líka. Ég talaði við hann á miðvikudeginum um hvenær hann kæmist í það, hann bjóst við að geta klárað það fyrir morgundaginn þannig að ég ákvað að skreppa í dagsferð til Brasov á meðan frekar en að húka í Búkarest og læt þvottinn minn í hendur Debbie á meðan.

Síðan kem ég aftur til Búkarest á fimmtudagskvöldið, hvorki Stefan né Debbie heima, þannig að ég bý mig undir að þurfa að redda öllu saman snemma um morguninn, vona að Stepan se búinn að skrifa þetta upp og Debbie sé búin með þvottinn minn. Þau koma svo heim þegar ég er um það bil að sofna, um eittleitið – og í ljós kemur að Stepan er búin að eiga vonlausan dag og komst ekki í þetta. Ég að fara til Úkraínu í fyrramálið þannig að við semjum um að hann sendi mér þetta annað hvort í pósti eða ímeili og í staðinn fyrir greiðslu þá gefi ég honum upptokutækið mitt. Þessu öllu til viðbótar var þvotturinn auðvitað ekki til, átti eftir að þurka hann. Hann fékk að vera útá snúrum í fimm klukkutíma – en svo var lestin til Úkraínu strax kl. hálfátta um morguninn.

Brankastali

Klukkutímarútuferð frá Brasov, frægasti kastali Rúmeníu. Vlad Tepes var að vísu væntanlega aldrei þar, en ég var þar, þannig að hverjum er ekki sama um afdankaðar blóðsugur?

Brasov 2

Transylvanía er allt annað en Búkarest. Bjórinn er betri, stelpurnar sætari og maturinn betri. Svo ekki sé minnst á húsin og göturnar, þessi borg er jafn falleg og Búkarest er ljót.

Brasov 1

Fólkið fyrir framan mig í strætónum veifar kunningjum sínum í bíl sem ekur fram hjá og ég hugsa með mér hvað það sé nú notalegt að vera kominn í svona lítinn og sætan bæ. Man svo að það búa tvöfalt fleiri hér en á höfuðborgarsvæðinu - sem segir okkur hvað um Reykjavík?

Rant

Rúmenar eru fégráðugir eigingjarnir fávitar, Úkraínumenn smámunasamir hálfvitar og Íslendingar aular að kjósa sér nærsýna ríkisstjórn með hausinn uppí afturendanum á sér.

Nei, ég er ekki í góðu skapi.

Búkarest 7

Villtist inná lítin alrúmenskan pöbb og fékk mér að borða. Afgreiðslustúlkunni tókst að láta tungumálaörðugleikana verða skondna, trust me, það eru nógu margir sem halda að þeir geri þá fyndna.

Þetta er ósköp hversdagslegur pobb. Það er einmitt þetta sem þú getur aldrei snert, þjóðina sjálfa, hversdagsleg en samt með eitthvað gloppótt minni um sjálfa sig og sína sögu og samkennd sem þú færð aldrei að fullu skilið. Allt þetta á litlum hverfispöbb í Búkarest þar sem maður þarf að bíða of lengi eftir reikningnum.

Búkarest 6

Aðalbjórinn hér heitir Ursus, veit Hjalti af þessu?

Búkarest 5

Líkneski Nicolae

Það eru bráðum sextán ár síðan stóra blóðsugan dó. Blóðsugan sem mergsaug landið svo rækilega að því er enn að blæða, gervöll þjóðin virðist máttfarin. Sérstaklega af því að þeir sem nú ráða virðast hafa lært ansi mikið um spillingu og vanhæfni frá félaga Nicolae. Afleiðingin meðal annars allur þessi fjöldi betlara sem er miklu aðgangsharðari en nokkurs staðar annarsstaðar.

Síðustu æviár Ceausescu fór til dæmis 70 % efnahags Rúmeníu í að byggja höllina hans, afsakið, Höll fólksins. Næststærsta bygging i veröldinni, aðeins Pentagon er stærri. Merkilegt að tvær stærstu byggingar mannkyns standi aðallega fyrir vanhæfni, spillingu og á köflum hreina illsku. Kíkti í höllina á sunnudaginn. Bíósalurinn nokkuð flottur en auðvitað gleymdu þeir glasahöldurunum. Annars er höllin vissulega glæsileg, en ég get eiginlega ekki sagt að hún sé falleg. Til þess er hún alltof köld, karakterlaus. Nicolae var þegar allt kom til alls sveitadurgur, þetta er meira kits en alvöru klassi þó dýrt sé þetta vissulega. Væri samt alveg hægt að gera fína hluti með þetta.

Það er þó ennþá meira niðurdrepandi að kíkja á Unirii buluvard. Það var byggt til höfuðs Champ Elysee, viljandi einhverjum sex metrum lengra. En það er steindautt. Vissulega óvenjuhreint og smekklegt fyrir Búkarest, en það er ekkert líf þarna. Einhverjir bílar og búið. Sýnist vera aðallega stjórnarráðsbyggingar við þessa breiðgötu. Fyrir allt þetta voru rifin niður stór hverfi af gömlu Búkarest þannig að sjöþúsund manns fóru á götuna – þar sem sumir eru enn, allt fyrir gosbrunna sem enginn sér.

Búkarest 4

Það þarf stundum að borga fyrir að fá að fara inná lestarstöðina í Búkarest, jafnvel þó þú sért bara að kíkja á upplýsingar eða að skreppa í e-a sjoppuna þar. Einhvernveginn grunar mig að það sé mjög gott dæmi um hvernig Rúmenar eru að klúðra sínum málum rækilegar en flest önnur Austur-Evrópulönd.

Búkarest 3

Vila 11

Hostelið sem ég er á er sjarmerandi. Fjölskyldurekið, kanadísk fjölskylda sem á rætur í Búkarest frá því fyrir kommúnismann fékk húsið aftur eftir að honum lauk, eftir 7 ára málaferli auðvitað.

Eini gallinn er að framan af voru tómir frakkar hérna. Sökudólgurinn er víst einhver fræg frönsk guidebook sem mælir sérstaklega með pleisinu. Frakkar eru auðvitað fínir en það ætti að vera kvóti a einstökum þjóðernum á hostelum, enda hostelin venjulega staðirnir sem maður getur treyst á enskuna. Eða kannski ætti ég bara að andskotast til að fara að læra frönsku?

Búkarest 2

Busl

Rigningin elti mig til Búkarest. Það var gott veður til að byrja með, á meðan ég kom mér fyrir á hostelinu og þvældist niðrí bæ. Kom síðan heim á hostel og blundaði í þrjá tíma til að ná næturlestinni úr mér og öllu miðaleysisstressinu. Svaf held ég miklu betur út af því regnið byrjaði að lemja gluggana. Komin ausandi rigning þegar ég vaknaði og ansi langt í matsölustaði frá hostelinu. Ég og frönsk freelance blaðakona (sem var að vinna að grein um flóðin hér i byrjun júlí) ákváðum samt að láta okkur hafa það, löbbuðum heillengi en vorum svo heppin að rigningin var í rólegri kantinum þá. Fundum loks veitingastað, frekar fancy en alltaf gaman að því. Á meðan við vorum að borða bætti heldur betur í rigninguna og eldingarnar lýstu staðinn mjög reglulega upp. Þegar við vorum búin að borga reikninginn hafði hins vegar stytt upp. En þegar út var komið var nærri hnéhátt fljót sem umkringdi staðinn. Þannig að það var bara að fara úr skónum og toga buxurnar eins hátt upp og þær kæmust.

Búkarest 1

Ég var búin að vera kortér í Búkarest þegar ég var orðinn milljónamæringur. Leu er mjög fyndin mynt. Svo eru þeir að breyta um mynt þannig að 10.000 lei er nákvamlega jafnmikið og 1 leu (leu er et. og lei ft.). Það er samt ekki eins og það sé e-ð smávegis eftir af gömlu myntinni, nei, það er frekar eitthvað örlítið komið í umferð af nýju myntinni. Allgjört kaos, eitthvað sem mér sýnist þeir hafa hæfileika til hérna. Fyrsta sem ég keypti var svo kort, næst var það bjór til að losna við gamla kallinn sem hafði sýnt mér hvar kortin fengjust. Hann var búinn að bjóðast til að sýna mér höll Ceausescu, taka mig í bíltúr og redda mér kvenmanni á 40 evrur. Frekar óljóst samt, ég veit ekki hvort kvenmaðurinn fylgdi með höllinni, spurning hvort ég hafi klúðrað tækifærinu á að gerast einræðisherra yfir Rúmeníu fyrir þrjúþúsundkall?

Miðalaus til Búkarest

Var mjög tímanlega í því að koma mér á lestarstöðina hélt ég. Fór á hostelið og náði í bakpokann rúmum klukkutíma fyrir brottför og sökum þess að það var hellidemba auk þess sem metróinn var mestmegnis i lamasessi bað ég strákinn í afgreiðslunni að hringja á taxa. Við vorum tvö að fara á Keleti stöðina þannig að það var ekki svo dýrt. En auðvitað leið heil eilífð áður en við náðum loksins sambandi, önnur eilífð í að bíða eftir bílnum og þriðju eilífðinni síðar, sökum umferðarteppna, komum við loksins a lestarstöðina. Virtist samt ætla að sleppa en síðan kemur í ljós að miðasalan á þessari lestarstöð er sú hægvirkasta sem ég hef kynnst. Þegar bara stelpurnar fyrir framan mig eru eftir sýnist mér þetta ætla að sleppa en þá barasta hverfur afgreiðslustúlkan heillengi og þegar ég lít á klukkuna og sé að ég hef 3 mínútur þá ákveð ég að taka bara sénsinn og skella mér miðalaus í lestina frekar en að vera strand í Búdapest næsta sólarhringinn. Frekar pirraður enda þó maður fyrirgefi A-Evrópu venjulega svona hluti þá er Búdapest bara sú borg þeim megin járntjalds sem er með langmestu heimsborgarakomplexana þannig að ég ætla bara að vera fúll.

Kem svo í lestina, asnast nattúrulega í - algjörlega ómerkt - koju lestarvarðarins, en hann samþykkir að selja mér miða til landamæranna. Er svo vonlaust stressaður hvað gerist hinum megin við landamærin enda fékk ég hvorki kvittun né miða. Það gengur samt allt, enginn miði né kvittun Rúmeníu megin svosem en þeir mega alveg stinga þessu í eigin vasa mín vegna svo framarlega sem mér er ekki hent út á einhverri vafasamri landamærastöð. Lestin siglir svo inní Rúmeníu átta um morgunin, blessunarlega þrem tímum of sein, 5 að morgni er nefnilega ekki spennandi tími til að koma i ókunna borg.

Póstkort

Skrifaði nokkur póstkort í ferjunni. Heyrist samt að slóvakíska póstþjónustan sé alveg að bregðast mér því póstkortin sem ég sendi frá Bratislava fyrir tæpum tveim vikum eru enn ekki kominn heyrist mér. Samt voru tvö frímerki á þeim vegna þess að ég keypti þau í Tékklandi en komst ekki í að skrifa á þau fyrr en á leiðinni inní Slóvakíu. Þannig að líklega þýðir tékkneskt og slóvakískt frímerki að þau hafa verið send í langa heimsreisu fyrst. Eða bara til Írlands eins og venjulega.

Búdapest 4

Fór í gærmorgun með pakka a pósthúsið, dót sem ég þarf ekki lengur og dót sem ég þurfti eftir á að hyggja aldrei að nota. Þar á meðal var jakki og ein langerma skyrta - en þegar hver einasti dagur er vel yfir 30 þá er slíkt mesti óþarfi. Auðvitað er veðrið búið að vera ömurlegt síðan og allt í einu er ég farinn að sakna jakkans.

Rölti i Gerland, eitt af baðhúsunum, og akkúrat þegar ég var kominn nógu nálægt til að sjá það fann ég regndropa og sá að skýin voru að hrannast upp. Lét mig samt hafa það og baðið var ágætt þó það hafi alveg eyðilaggt þetta fallega sigg sem ég var kominn með á fótana eftir að hafa verið endalaust berfættur i skónum sökum hita.

Um kvöldið hafði planið raunar verið að kíkja á útipöbb í Búda en sökum veðurs var sú hugmynd ekki alveg að gera sig. Við ákváðum samt að hanga ekki bara á hostelpöbbnum og röltum aðeins til að finna pöbb með Ungverjum í. Það var þurrt á leiðinni en eftir einn bjór þá röltum við heim og þá byrjaði fyrst að rigna, hellidemba og mættum rennblautir á hostelið aftur.

Kikti svo í Dónársiglingu í morgun, núna er sem sagt orðið kalt til viðbótar við rigninguna, lítið spennandi að kíkja á Margrétareyju úr þessu - frábær staður en ég efast um að eyjan sé jafnfrábær i þessu veðri.

Búdapest 3

Kíkti á hostelbarinn um kvöldið. Umræðurnar fóru fljótlega að snúast um hvort svín sem borðuðu mannaskít væru betri en önnur svín á bragðið. En Ástralinn sem er með mér á herbergi kenndi sem sagt ensku í Kóreu í sex ár og hitti einn annan fyrrum Kóreuexpat.

Búdapest 2

Fyrstu tveir dagarnir i Búdapest fóru nær eingöngu í viðtöl og heimsóknir. Daniel túlkur og ég kíktum fyrri daginn út fyrir borgina til Czobanka, lítið en fjandi líflegt úthverfi, hittum Guðföður sígaunanna í bænum, eina húsmóður og einn votta Jehóva. Við Daniel náðum vel saman en það er óneitanlega verra að þurfa að taka viðtöl i gegnum túlk. Umhverfi þorpsins er heillandi, skógivaxinn klettur gnæfir yfir öllu, vinsæll til klifurs - en mér heyrðist að það væri ekkert alltof algengt að menn kæmust i heilu lagi niður.

Seinni daginn fórum við i gettóið, ekki svo langt frá miðborginni í metrum en samt furðu fjarlægt. Allt mun niðurníddara en í Czobanka þó að þetta sé liklega skárra en í Lunik IX. Enduðum hjá þekktum músíkant sem var sérlegur vinur núverandi konungs Habsborgara - þ.e.a.s. ef Habsborgararnir væru ennþá kóngar.

Búdapest 1

Lestin til Búdapest var troðfull, framan af var helmingurinn af farþegunum, ég meðtalinn, sitjandi á ganginum. Náði þó sæti fyrir rest og kom til borgarinnar um tíuleytið. Var samferða á hostelið áströlskum mæðgum, mamman hafði flúið héðan 56 og dóttirin var að sjá borgina í fyrsta skipti. Hálfsvekktur að rekast ekkert á þær aftur, stemning í því að vera að snúa aftur heim.

Zagreb

Fótanudd

Rútan til Zagreb var ótrúlega snögg, ég var rétt byrjaður að koma mér fyrir og bjóst við 3 tímum í viðbót þegar hún renndi í hlað. Líklega orðinn of vanur seinum lestum. Leitaði að einhverju smálegu að eta og fann bara vondan hamborgara sem gerði ekkert annað en að minna mig á hvað gyrosstaðurinn fyrir utan hostelið í Belgrad var góður, besti gyros í gervallri Evrópu so far. Ísinnn í Zagreb er hins vegar sá allra besti.

Rölti um bæinn um kvöldið og þegar ég var að labba heim þá fékk ég skyndilega þá hugmynd að prófa hvernig væri að ganga berfættur þarna. Og auðvitað voru göturnar í miðbænum akkúrat passlega hrjúfar, að labba berfættur þarna í kvöldhitanum var eitthvert besta fótanudd sem hægt var að hugsa sér.

Banja Luka 2

Markaðurinn í Banja Luka er frábær, ég keypti samt ekkert því það er svo lítið pláss eftir í töskunni. Sé samt mikið eftir að hafa ekki keypt Sin City sjóræningja dvd-diskinn.

Fyrst þegar ég kíkti á aðaltorgið var hópur af köllum að tefla á risaútitafli þar sem taflmennirnir náðu þeim upp að mitti. Svo kíkti ég á torgið aðeins seinna og þá var brúðkaup í gangi og auðvitað fékk allur bærinn að taka þátt í því.

Belgrad 7

Big in Belgrad

Ég hreinlega gleymdi að taka fram að undir popular music í plötubúðinni í Belgrad rakst ég á disk með Selmu. Sem var nota bene gefin út rétt eftir að hún varð í 2 sæti, ekki 22 sæti eða hvað það var síðast.

Banja Luka

Leigubilstjórinn og dóttir hans

Þegar ég skipti um vagn og fer frá Króatíu til Bosníu þá breytist allt. Flugurnar breytast í ryk og rykið í flugur, því hér eiga draugarnir ennþá heima.

Svo stoppum við. Einhverjar lagfæringar á teinunum og lestarvörðurinn segir við mig autobus. Téð rúta reyndist svo vera tveir pínulitlir og drullugir Jugo og farþegunum er skipt niður á þá og keyra í þeim til Banja Luka, mestan partinn í svartaþoku. Þegar þangað kemur þá sé ég engan hraðbanka nálægt lestarstöðinni en sé eitt stykki leigubíl sem ég rölti að og sé þá að bílstjórinn situr við kaffihúsið að innbyrða einhverskonar einkennilega pylsusúpu og hann bíður mér upp a kókglas á meðan ég bíð. Á veitingastaðnum eru tveir stráklingar að slást og heimilislaus kona gengur í hringi í kringum okkur.

Síðan höldum við af stað, finnum hraðbanka en áður en við finnum hótel er leigubílstjórinn búin að bjóða mér að gista frekar hjá honum fyrir sanngjarnt verð. Án þess að hafa hugmynd um hvort hótelið yrði ódýrara samþykki ég enda getur maður alltaf gist á hótelum en sjaldnast hjá ókunnugum leigubílstjórum. Rétt áður en við komum heim til hans hringir hann í dóttur sína sem talar ensku, ég tala örstutt við hana en við virðumst bæði álíka ringluð af ólikindaháttum föðursins. Ég fer inní íbúðina, lítil aukaíbúð tengd við aðalíbúðina. Það er ekkert að drekka nema vatn og enginn matur. Ég er í miðju hæðóttu íbúðarhverfi, ofarlega, og engir ljósastaurar sjáanlegir, aðeins kolniðamyrkur. Ég ákveð samt að labba örstutt, ekki nógu langt til að villast sem virðist nógu auðvelt þarna - og athuga hvort ég finn sjoppu til að kaupa samloku og kók.

Gefst fljótlega upp en þegar ég er við það að komast aftur upp í íbúðina þá sé ég að það er mótorhjól að koma upp götuna. Ég er endurskinsmerkjalaus og þar sem það sést varla spönn frá rassi þá er það visst áhyggjuefni þannig að ég fer eins langt út í kannt og ég kemst. En mótorhjólið stoppar og dóttir leigubílstjórans spyr hvort við höfum nokkuð talað saman í síma nokkrum mínútum fyrr.

Við Ivana stöndum þarna í korter, hún á vespunni og ég í stuttbuxunum, og eigum eitthvað undirfurðulegt og gullfallegt móment. Hún er falleg og virðist eldri en átján - en hun á í ástar/haturs sambandi við foreldrana og Banja Luka sem er ótrúlega keimlíkt því sem ég átti við Akureyri og mína fjölskyldu þegar ég var átján. Ég hugsaði þetta allt en ég man ekki hvort ég hafði einhverntímann þá einlægni sem hún hafði að bera að segja þetta. Þegar maður var átján og allt var hratt og maður var ekki orðinn svona fjandi cynískur.

Lest til Banja Luka

Á leiðinni til Króatíu - en þar skiptist lestin í tvo hluta og ég þarf að skipta um vagn – er ég að spjalla við Króata sem flakkar á milli Serbíu og Króatíu út af vinnu og fjölskyldu. Það sem var samt merkilegast voru hæfileikar hans til að grípa flugur og henda þeim út um gluggann. Það voru endalaust moskítóflugur og ættingjar þeirra að heimsækja okkur og alltaf náði hann að góma þær og henda þeim út.

Belgrad 6

Þegar ég yfirgef litla hostelið í Hvítu borg þá er farinn að koma virkilegur fjölskyldufílingur í hópinn á hostelinu þannig að maður verður eiginlega alveg ónýtur að vera að fara þetta. Við erum síðasti hópurinn þarna, þau eru að flytja hostelið í annað húsnæði – að mér heyrist af því að löggan komst á snoðir um þau. Alltaf gaman að styrkja svarta hugsjónastarfsemi.

Belgrad 5

Ef Serbnesk tvíburasystir Angelinu Jolie gefur manni þrisvar undir fótinn sama kvöldið þá ætti maður kannski að gera eitthvað í því? Fjandinn, er eitthvað námskeið fyrir svona aula eins og mig? og það er enginn afsökun að vera með stelpu í öðru landi á heilanum.

Belgrad 4

Við þvælumst um Kalemegdan-hallargarðana, risastórt og gullfallegt svæði. Þangað til við finnum stríðsminjasafnið. Á þeim tímapunkti er ég alveg að þorna upp þannig að ég næ ómögulega að einbeita mér að manndrápstækjunum, öll þessi stríð renna saman í hausnum á mér á meðan ég ráfa þarna um hálf slojaður. Sest svo niður í smástund í andyrinu á meðan umsjónarmaðurinn ferjar fleiri og fleiri vopn inn.

Belgrad 3

Það er ennþá væg lykt af stríði herna. Svo eru náttúrulega nokkrar áberandi byggingar merktar fingraförum NATO. Davíð og Halldór yrðu örugglega stoltir ef þeir sæu þetta. En það er fyrst og fremst hrikalega heitt. Spánverjanum Pablo og Nikolaj fra e-m fronskum Karabíueyjum, sem þvældust með mér fyrri partinn, var hrikalega heitt þannig að þetta er ekki bara eitthvað Íslendingahitaóþol. Flestir kælar eru orðnir heitir þannig að flestir drykkir eru kaldir í svona tvo sopa.

Belgrad 2

Three Black Catz

Hvað gerir ungt par ef það finnur frábæra risíbúð í miðri Belgrad sem það hefur ómögulega efni á? Opnar hostel þar auðvitað. Mörkin a milli heimilis og hostels eru yndislega óljós þarna, þetta er basically heimili með tveim herbergjum fullum af rúmum í sitt hvorum endanum. Og við notum einfaldlega heimilisgræjurnar, ísskápinn, baðið og þvottavélina á milli þess sem við klöppum heimiliskettinum og horfum a vídeó með familíunni.

Að vísu einhver padda sem ég þurfti að henda af rúminu mínu og stíga ofan á svona svo hún myndi ekki stíga ofan á mig um nóttina - en maður kemur ekki til Belgrad til að leyta ad sterilíseringu vestursins. Svo var svo heitt að ég held ég hafi notað sængina í svona tíu mínútur alla nóttina.

Belgrad 1

Lestin siglir loks inní járnbrautarstöðina í Belgrad, tveim tímum of sein. Sem sagt á eðlilegum tíma. Leiðin á hostelið virkaði ekki löng á pappírnum en hún er öll upp á móti, svona eins og göturnar á Akureyri. En þar fæ ég venjulega einhvern til að sækja mig ef ég er með farangur. Hitti svo Milan sem vísar mér síðasta spölinn, við ákveðum að túra borgina á morgun, hann dauðfeginn að hitta einhvern sem talar ensku skikkanlega - er víst útskrifaður enskustúdent sjálfur en fær fá tækifæri til að tjá sig. En audvitað klúðrum vid símamálunum, löng saga, þannig að líklega verðum við bara að chilla saman í næstu ferð.

Uppgötvaður

Fyrir utan eitt og eitt bit þá hafa moskítóflugurnar verið frekar fálátar í minn garð. Líklega gabbað þær með þessum fola hörundslit. En það er víst kominn einhver litur loksins og í lestinni var sú merka uppgötvun gerð að það var nóg blóð í aftanverðum lærunum á mér. Var. Nú eru þrjár rauðleitar eyjur sitt hvorum megin.

Lest til Belgrad 3

Wrong side of the tracks

Við erum að sigla inn í borgina, Felix er að horfa út um gluggann hjá ganginum, ég er að horfa út um gluggann inní klefa. Við köllum: Sjáðu! á nákvæmlega sama tíma. En ástæðan fyrir því að ég kalla upp eru hreysin og braggarnir mín megin, ástæðan fyrir að hann kallar upp er risabrúin, ljósum böðuð. Ég skiptist á gluggum, ödrum megin er ljósadýrð og ríkidæmi, hinum megin örbirgð og varla ljósastaur til að lýsa upp. Öðrum megin er fólk líklega óðfluga að gleyma ...

Lest til Belgrad 2

Felix og Benjamin eru bara með skilríki, engan passa. Þeir fullyrða að einhver á ferðaskrifstofunni hafi sagt að það þyrfti ekki hér, Schengen og svona. Ég hef mínar efasemdir, og mikið rétt – landamæravörðurinn í Serbíu er í frekar góðu skapi en þeir þurfa samt að borga 105 evrur hver fyrir bráðabirgðapassa. Spurning hvernig gengur í Sofiu og Istanbúl. Ég vorkenni þeim líklega minna en hinir eftir að hafa lent í því í gamla daga að vera rekinn öfugur út þó ég væri með vegabréf því ég var ekki með vegabréfsáritun. Áttaþúsundkall þá borgaður á staðnum hefði óneitanlega verið meira spennandi kostur heldur en að fara alla leið aftur niður Grikkland og upp Ítalíu og þangað til Prag.

Lest til Belgrad 1

Er með 4 Þjóðverjum í klefa, einn þeirra, Felix, er algjör Íslandsnötter, með þýskan Íslandsguide og er eiginlega niðursokknari í ferðina sem hann ætlar að fara í á klakann næsta sumar en ferðina sem hann er í núna. To paraphrase Obelix: Þjóðverjar eru klikk :)

Vegabref

Kem í lestina í Kosice, sæmilega sveittur eftir að hafa labbað með allt draslið tuttugu mínútna spöl. Um leið og ég legg töskurnar frá mér fer ég að hugsa um passann minn, hvar setti ég hann? Ég tékka á líklegu stöðunum en síðan er ekki um neitt annað að ræða en að rífa allt upp úr töskunum. Konugreyið á móti líklega farinn ad hafa áhyggjur af þessum brjálæðing, ætlaði hann að tjalda þarna? Fann ekkert og hefði fyrir löngu verið búin að fá taugaáfall ef þetta hefði ekki verið svona kunnuglegt en mundi svo skyndilega eftir örlitlu hólfi á minni töskunni sem ég nota nær aldrei - taugaáfalli og heilmiklu röfli við landamæraverði (sem mættu hálftíma síðar) þar með aflýst.

Kosice 3

Seinni dagurinn í Lunik IX, skógarþykkni, hvítvín og gítar og Fram á nótt sungið, sígaunaútgáfan.

Kosice 2

Tungl 9

Sígaunabörn eru frábærar fyrirsætur. Óstýrilát vissulega og slást um að taka mynd af sér, en það er ekkert gaman að myndum þar sem fólki leiðist að láta taka mynd af sér. Hverfið sjálft vissulega í niðurníslu og enginn talaði almennilega ensku, einstaka eitthvað hrafl í þýsku. Hélt aftur til miðborgarinnar, þreyttur en þó aðallega óguðlega sveittur, meira en hundrað myndir af óstýrilátum sígaunabörnum á tunglinu inná myndavélinni minni - og já, svo datt ég ofan í holu. Semsagt bara þetta venjulega.

Kosice 1

Kem til Kosice og leyta að þessa bæjar Hotel Europa. En nú bregður svo við að hótelið finnst hvergi. Er búinn að sjá nákvæmlega út hvar það ætti að vera miðað við kortið en þar er bara banki. Getur virkilega verið að eitthvað hafi breyst á fimm árum? Fjandinn. Prófa þess í stað að rölta aðeins lengra og finn þar Hotel Metropol. Ekki nóg með að það sé ennþá ódýrara en Europa, 750 kall nóttin, heldur er þetta upprunalega einhvers konar ólympíuhótel, veitingahús fyrir utan og kaffihús í garðinum, allt ótrúlega notalegt. Þvælist aðeins, tek strætó út í sveit - að e-i stálverksmiðju - og til baka.

Ósmekkleg sms-samskipti

Ég: Það er skelfilega ljótt fólk að kela í básnum á móti mér. Eru engin lög yfir svona lagað?

Eddie: Jú, væmin ástarlög um að ástin sé blind.

Poprad 2

Götuskilti: Original Second Hand. Jamm, hver hefur ekki pirrað sig á öllum þriðju og fjórðu handar búðunum sem þykjast vera second hand.

Hotel Europa

Miðað við Lonely Planet átti þetta að vera smáspölur en það stóð þarna beint fyrir framan lestarstöðina. Ég gekk inn og Jack Torrance tók á móti mér, ég get svarið að þetta hótel var nákvæmlega staðurinn sem þeir hefðu tekið Shining upp ef hún hefði verið gerð í Slóvakíu. Ekki alveg sami glansinn og í Kubrick en alveg sama stemning. Lýsing LP á hótelinu var rundown - það átti svo sannarlega við. Þetta var örugglega glæsilegasta hótel í landinu 1930. Hafði ekkert breyst síðan nema rykið sem hafði safnast saman ofan á fataskápnum. Hræódýrt vissulega, 800 íslenskar nóttin, hostelverð. En einhvernveginn er hótel sem einu sinni var glæsilegt og er núna niðurnýtt forvitnilegra en hótel sem er og verður ókei. Þá eru einhverjir gamlir draugar á sveimi sem löngu hafa gleymt hversdagslegu hótelunum.

Poprad 1

Fór útaf hótelinu að leyta mér að æti, að því loknu fór ég svo niðrí bæ, skoðaði mig um og furðaði mig á því að aðalgatan var nákvæmlega eins og á Lonely Planet (5 ára gömul bók) kortinu nema að nafninu til. Var hugsanlega búið að skipta um nafn? Ég hélt sá siður hefði dáið með kommúnismanum. Finn svo verslunarmiðstöð og ákveð að kaupa nýtt kort. Sé hvergi kort með Kosice. Samt eru þeir með kort af e-u sem kallast Poprad. Hmm. Skoða málið aðeins betur, jú, fjandakornið, einhvernveginn hafði mér tekist að fara úr lestinni í Poprad. Eins og Kosice var hérna Hotel Europa, aðaltorgið var nokkurn veginn eins í laginu - og ég gat svarið að ég hafði séð nafnið Kosice út um gluggann á lestinni. Fannst við kominn furðu snemma að vísu en við þetta bættist að allir fóru út þarna - og Kosice eini stóri bærinn á leiðinni. En Poprad er víst skiptistöð, allir sem voru að fara til Varsjár eða til fleiri skemmtilegra staða skiptu hér um lest. Samt var þetta ekki svo slæmt, gat alveg notað smá tíma til að safna kröftum þar sem ekkert var að gera, undirbúa mig almennilega og svona ...

Lest frá Bratislava til Poprad

Slóvakíska stelpan við gluggann er að leysa krossgátur á meðan áströlsku stelpurnar tvær á móti mér skiptast á að lesa Harry Potter og á meðan fær hin að hafa iPodinn. Svona er Evrópa í dag.

Sjálfur klára ég Kveðjuvals Kundera, líklega sú slappasta sem ég hef lesið eftir kallinn enda aðeins i 5 hlutum en ekki 7 eins og allar hinar. Aldrei að klikka á hjátrúnni. Eða kannski fer hann bara aðeins yfir strikið í karlrembunni hér?

Bratislava 3

Hvar eru allir landafræði- og sagnfræðigúrúarnir sem lesa þessa síðu? Bratislava er auðvitað höfuðborg Slóvakíu en var í einhverjar aldir höfuðborg Ungverjalands á meðan Tyrkirnir rændu Búdapest.

Getraun vikunnar

Í hvaða löndum hefur Bratislava verið höfuðborg?

Bratislava 2

Söngkonan í djassbandinu sem lék á kaffihúsinu í Laurovski ulica tók sig mjög vel út í appelsínugulu pilsi og þvi til viðbótar var gengilbeinan i appelsínugulum buxum. Ekki má gleyma því að farsímafyrirtækið sem birtist á skjánum mínum núna heitir Orange þannig að það er alveg augljóst að Bratislavabúar eru æstir stuðningsmenn H-listans. Elli var strax settur í það að redda þeim öllum skólavist fyrir næsta skólaár.

Bratislava 1

Það eru beljur út um allt hérna. Skýringin er hér.

Brno

Átti eitt aðalerindi í Brno í Bratislavska og þaðan tók ég næstu lest til Bratislava. Hjátrúin í götunöfnum alveg að fara með mig. Gerðist líklega fleira merkilegt í þessari Brunnárferd eins og til dæmis þetta.

Praha 5

Svarið við getraun helgarinnar var auðvitað sígauninn sem vann nýjasta tékkneska idolið, Eddie fann mynd af honum til að setja í kommentin fyrir neðan síðustu færslu. Ég hef staðfestar heimildir fyrir því að allar tólf ára stelpur hérna séu ástfangnar af honum. En idoldiskurinn var semsagt númer tíu á topp tíu listanum hérna, ég ákvað að hlusta eitthvað á allar tíu í plötubúð hérna rétt hjá og velja eina - og það eina sem virkaði spennandi var þessi diskur með Ivu Fruhlingovu. Tékknesk stelpa sem syngur aðallega á frönsku en þó e-r lög á tékknesku og ensku. Ég skil vel fólk sem getur ekki ákveðið sig í svona hlutum. Og eitt af því fáa sem er meira sexí en falleg tékknesk stelpa er falleg tékknesk stelpa að syngja á frönsku.

Annars eru þetta síðustu klukkutímarnir í Prag í bili, örstutt stopp i Brno næst og svo Slóvakía.

Getraun helgarinnar

Hver er Vlastimil Horváth? Googlun leyfileg.

Praha 4

Það besta vid hostelið sem ég gisti á er orðað svona í bæklingnum þeirra: Two friendly cats to cuddle. Að vísu var annar frekar hvumpinn í dag en hver er það ekki á laugardsmorgnum?

Praha 3

Ég hélt að uppáhaldstékkinn minn væri löngu farin heim til sín í Oxford. En fæ svo auðvitað skilaboð um kveðjupartí Ilonu fyrsta daginn minn i Prag. Að vísu finn ég ekki götuna á kortinu enda kom í ljós að hún er ekkert til, frekar en barinn sem var talað um í sms-inu - en samt fundu allir staðinn. Ég aðallega út af því ég rakst óvænt á Ilonu og Kostas á KFC þar sem ég ætlaði að fá mér snöggan snarl fyrir partíið. Staðurinn var svo alveg brilljant, útikaffihús sem hefði verið með frábæru útsýni ef það væri ekki fyrir öll þessi 40 metra háu tré sem gnæfðu yfir okkur. Tóndæmi:

Þegar Tékkar eru óvirkir alkóhólistar þá vilja þeir ekki hafa það of áberandi þannig að þeir panta 5 alkóhólfría bjóra og klára 2 af þeim á meðan ég er að ná í minn. Eða kannski var Eugen bara á bíl?

Leos flutti einþáttungin "Tékkneski barþjónninn" við mikinn fögnuð viðstaddra. Method acting at its finest. But you had to be there.

Jana sýndi fyrirmyndartækni í því að fá mig til að kaupa handa henni bjór. "Hmm, must taste it first." Klárar úr glasinu mínu. "Very good, should we get some more?" Ilona stakk upp á því að við giftumst þegar ég kom með nýjan umgang, við lofuðum að íhuga málið. Jana fær tveggja daga frí í vinnunni ef hún giftir sig, veit ekki alveg hvað ég græði á því.

Sannaðist enn og aftur að Tékkar eru frábærir fyrrverandi. Ilona var þarna með Kostas sínum og báðir fyrrverandi hennar, Leos og Karel, komu báðir með nýjar kærustur - og þetta var aldrei nokkurn tímann þvingað.

Ég sannfærði Ilonu um að hún væri nítján ára svo hún fengist með á annan bar. Sem gerir hana sjálfsagt að einhverjum yngsta doktorsnema í heimi.

Við pöntuðum Nachos á Radost. Síðan kom heilt fjall af öllum mögulegum og ómögulegum tegundum af grænmeti, kjöti og öðru gumsi - og jú, það voru nokkrar nachos undir. Fyrirtaks matur á fimmta bjór.

Praha 2

hezky holka

Mætti stelpu a Starometska í bol med árituninni "Most Beautiful Woman in the World". Stuttu seinna sá ég ennþá fallegri stelpu. Stelpur. Þessu til viðbótar er gott veður, þannig að það er engin ástæða til að kvarta.

Praha 1

Ósýnilega hostelið

Sms fyrsta kvöldsins i Prag var: Dæmigert að sálin í manni búi a stað þar sem maður skilur ekki neitt og gerir fátt annað en að villast. Sjálfur á ég að vísu eftir að villast alvarlega ennþá, leigubílstjórinn sem keyrði mig á hostelið daginn eftir sá alveg um það. Ég hef aldrei verið meira en klukkutíma í leigubíl áður, enda vorum við búnir að keyra marga hringi um hverfið sem hostelið átti að vera í. Brjálæðislega brattar götur sem maður fékk nærri því lofthræðslu við að vera í bíl í. En eftir að hafa grafið upp símanúmerið fannst hostelið loksins, leigubílstjóranum var vissulega vorkunn enda var það umkringt trjám sem gerði það ósýnilegt frá götunni, en helst leit út fyrir að það væru alls engin hús við þessa götu. Skrýtið annars að vera í Prag 4, eina hverfið af 1-7 sem ég kannast nær ekkert við.

Leifsstöð, Stansted og dauði Schengen

Note to self: aldrei borða mat á flugvöllum aftur. Er bannað ad ráða fólk a flugvelli sem getur eldað mat? Það eina sem var verra en maturinn á Stansted var maturinn í Leifsstöð. Já, og hvað varð svo um Schengen? Aðalpointið í því var jú að maður þyrfti ekki að sýna vegabréf, samt gerði ég lítið annað á leiðinni frá Íslandi til Englands. Svo er starfsfólkið þarna með sína vélrænu stofnanaensku þannig að ég skil það ómögulega - eða öllu heldur held ég skilji það ekki fyrr en það kemur að pointinu i setningu nr. tíu. Eftir að hafa farið með rulluna: To ensure safety aboard the aircraft in accordance to the pact of Genieva, confirmed at the second international meeting in Basel and reviewed at the summit of Brussel by the leaders of twelve international leaders ... could you please put your jacket in the overhead compartment?

Au revoir, Na shledanou og Bless

Flugrúta eftir fjóra tíma, spurning um smá svefn? Tókst að framleigja kotið á allra síðustu stundu, skondin saga það, en sannar bara að stundum er eitthvað gagn að þessu interneti. Annars kveð ég ykkur bara lömbin mín, lít samt sjálfsagt við í einhverjum sjúskuðum vafasömum netkaffihúsum í Slavalandi einstöku sinnum og læt vita af mér. Ef söknuðurinn verður orðinn óbærilegur getið þið sent sms í 690 1827 (ekki hringja nema allt sé að fara til andskotans nema þið viljið setja mig endanlega á hausinn, hmm, ætli ég sé að gefa einhverjum hugmyndir?), sent ímeil á asgeiri@hi.is eða bara notað kommentakerfið. Svo getið þið notað áðurnefnda staði til að leggja inn pöntun á póstkortum. Með heimilisfangi því ég man ekki svoleiðis þegar ég er í útlöndum. Og ef einhvern langar að spila sjóorustu á Stansteadflugvelli á milli ellefu og sjö á morgun þá verð ég á staðnum.

Shooting Hoops in the Rain ...

Hver þarf gott veður? Fór sem sagt í körfu áðan með Baunverjanum og bræðrum / frændum hans. Eyþór gerði sitt til þess að koma í veg fyrir aukna fjölgun í Breiðholtinu.

Samanburður á gildi mannslífa

7. júní: 45 manns drepnir í Írak

7. júlí: 38 manns drepnir í London

Það sem er ólíkt: Júnídagurinn var hversdagslegur, júlídagurinn ekki.

Það sem er eins: Árásarmennirnir voru aldir upp af George W. í samvinnu við Tony með stuðningi Davíðs og Halldórs.

Niðurstaðan gæti orðið sú að við höldum áfram að framleiða hryðjuverkamenn sem gera fátt annað en að styrkja ógnarstjórnir og/eða valdníðslustjórnir á Vesturlöndum sem og í Austurlöndum. Sem á endanum gæti þess vegna orðið til þess að þessir atburðir í London verði jafn hversdagslegir og í Írak.

Svo getum við líka horfst í augu við ástæðurnar og gert eitthvað í hlutunum annað en að drepa fleiri.

Flug bókað

Sem þýðir víst að ég yfirgef skerið eftir viku. Tékkland, Slóvakía, Ungverjaland og vonandi Rúmenía eru á dagskrá - svo eru Balkanlöndin, Búlgaría og Úkraína til skoðunar líka - það gengur ekki að vera alltof skipulagður. Enda borgar það sig náttúrulega ekki, þá fokkast allt upp um leið og þú missir af einni lest. Og ef maður missir ekki af neinni lest telst þetta náttúrulega ekki alvöru ferðalag, það væri alltof þægilegt.

RunnaKarma

Þá hafa gömlu kúgararnir okkar loksins fengið makleg málagjöld. Getum við ekki sent þeim Halldór líka?

Hamingja

Hitti einstaklega hamingjusaman kisa sem lá í sólbaði á grasbletti rétt hjá KR-vellinum. Malaði eins og jarðýta, hærra en nokkur köttur sem ég hef hitt síðan Loppa kisi fékk sér lokablundinn.

Gerið bíómynd með Dolph Lundgren!

Hvern hefur ekki dreymt um að gera bíómynd með Dolph Lundgren? Hér er tækifærið, nákvæmar leiðbeiningar um hvernig á að fara að – ég kynni hér með fyrir ykkur The Dolph Lundgren Movie Making Menu.

Til varnar Tom Cruise

Það virðist mjög í tísku að tala illa um Krúsa gamla þessa dagana, ekki að það hafi ekki alltaf verið vinsælt. Sannar líklega bara það að ískyggilega margir Íslendingar eru dyggir áhorfendur af Opruh þó allir segist „bara hafa horft á þennan eina þátt af því allir voru að tala um hann sko.“ Það má vel vera að hann hafi verið ömurlegur í þessum þætti, kannski var hann bara svona upptjúnaður af ást og kannski var hann bara að leika svona illa. Mér er nokk sama, ef menn ætla að leika illa þá er fínt að þeir geri það í þætti sem ég sé aldrei. En hversu heimskulegur sem Cruise kann að hafa verið þá segir þetta eiginlega meira um samfélagið en hann. Leikarar eru dæmdir fyrir hvernig þeir standa sig í spjallþáttum eða slúðursíðum eða hvaða heimskulegu trúarbrögð þeir ástunda, ekki hvernig þeir standa sig uppi á tjaldinu. Persónulega er mér sama ef hann hoppar uppá stóla, rústar hótelherbergjum eða borgar tvítugum stelpum fyrir að deita sig ef hann leikur skikkanlega.

Framan af gerði hann það vissulega ekki. Ég man vel að ég þoldi Tom Cruise ekki enda Top Gun viðurstyggilega leiðinleg bíómynd sem og flest annað sem hann gerði framan af ferlinum – og oftast voru aðrir leikarar en hann það skásta við myndirnar. Síðan gerðist eitthvað. Eftir að einstaka góð frammistaða (t.d. Rain Man) og hellingur af rusli hafði gert hann að einhverri stærstu stjörnu Hollywood þá virtist hann skyndilega taka þá ákvörðun að fara að leika í almennilegum bíómyndum og reyna að leika almennilega líka.

Af síðustu ellefu myndum sem hann hefur gert höfum við sjö - Collateral, Minority Report, Jerry Maguire, Magnolia, Interview With the Vampire, Vanilla Sky og Eyes Wide Shut – sem eru afbragðsmyndir þó flestir eigi ennþá eftir að fatta tvær þær síðastnefndu. Svo eru fjórar til viðbótar (War of the Worlds, The Last Samurai og Mission: Impossible myndirnar tvær) góðra gjalda verðar, stórmyndir sem virka ágætlega með poppkorninu þó þær hafi kannski ekki verið merkilegar. Þó vissulega hafi öll close-upin af Thandie Newton í M:I 2 gert myndina rúmlega bíómiðans virði. Það er sko manneskja til að hoppa uppá stóla út af.

Nornin Indira

Af hverju í ósköpunum eru skyndilega allir fjölmiðlar að æsa sig yfir því að Nixon og Kissinger hafi kallað Indiru Gandhi norn? Í hinni svokölluðu neyðarstjórn hennar 1975-7 (sem var tilkomin sökum þess að dómstólar höfðu dæmt hana fyrir kosningasvindl) voru milljón karlmenn (aðallega fátæklingar og múslimar) geldir án þeirra samþykkis, hundrað þúsund manns voru handteknir án dóms og laga og þar að auki stóð hún fyrir svokölluðu fegrunarátaki. Það átak lýsti sér sem svo að stórborgir Indlands skyldu hreinsaðar af öllum fátækrahverfum svo góðborgarar þyrftu ekki að horfa uppá eymdina. Ekkert var hins vegar gert til þess að hjálpa fátæklingunum að koma sér fyrir annars staðar eða á einhvern hátt brjótast út úr fátæktinni. Líklega hefur norn verið alltof jákvætt orð fyrir hana.

Árni Bergmann, Gneistinn og staffið á Bláa kaffinu

Hrós dagsins fá Árni Bergmann fyrir frábæra grein í Lesbókinni sem segir í raun allt sem segja þarf um stríð á tveim blaðsíðum, Gneistinn og aðrir sem eyða deginum í að bjarga heiminum og staffið á Bláa kaffinu í Kringlunni sem óumbeðið elti börn gesta út um alla Kringlu.

War of the Worlds

Þegar allt er hægt er nauðsynlegt að passa sig á að gera ekki of mikið. Ógnin læðist, vofir yfir. Það var langt liðið á Jurassic Park þegar risaeðlurnar fóru að æsa sig, sama gilti um hákarlinn í Jaws. En hér vantaði að byggja upp, allt í einu mæta geimverur og við vorum ekki búin að koma okkur almennilega fyrir í sætinu.

En hvað hefur breyst frá upphaflegu sögunni?

Geimverurnar hafa lítið breyst, þá voru þær frá Mars en nú eru þær frá „somewhere in space”.

En mennirnir?

Mórallinn í upphaflegu sögunni mátti útleggja sem svo; þegar í harðbakkann slær eru allir menn bræður. Núna? Krúsa er vissulega nógu annt um börnin sín en hún er á móti öllum öðrum, eigingirnin gildir þegar þú ert að flýja. Í mesta lagi að þú takir börnin þín fram yfir sjálfan þig. Flestar línur sem koma best úr upprunalegu sögunni eru sagðar af persónu Tim Robbins. Auðvitað kemur í ljós að sá er heimsklassa nötter.

Semsagt, fyrir öld var einhver von til staðar – við erum öll bræður og systur þegar á reynir. Í lokin á þessari er stemmningin frekar sú að við munum á endanum klára verkið sem kvefuðu geimverurnar náðu ekki að ljúka.

Ég kaupi þó engan veginn að þetta sé óvart hjá Spielberg, frekar að hann sé, skiljanlega, orðinn svona fjandi svartsýnn á viðbrögðum landa sinna við mótlæti.

Crash

Við rekumst öll á. Líkingarlega og bókstaflega. Í snilldarmynd Paul Haggis, Crash, er niðurstaðan rasismi. Í öðrum kringumstæðum hefði hún getað orðið kynjamisrétti, stéttarfordómar eða eitthvað annað. Er auðveldara að hata hóp manna en einstakling? Er auðveldara að hata einhvern sem þú getur á einhvern hátt framandgert – sem surt, konu eða yfirmann? Til þess að blinda þig fyrir því sem þið eigið sameiginlegt.

Líklega er lykillinn að geta dregið skynsamlega ályktun af heimsku annarra – en venjulega leiða heimskulegar gjörðir að heimskulegum ályktunum.

Napoleon Dynamite

Ótrúlega var Napoleon Dynamite vond bíómynd. Ókei, fyrst við erum að tala um nördamyndir þá er hægt að minnast á snilld á borð við Rushmore en það er í rauninni nóg að minnast á Revenge of the Nerds. Mynd sem er tæknilega séð ótvírætt vond en engu að síður skemmtileg. Ef þú ert með ofurnörda í bíómynd þá á einfaldlega ekki að vera hægt að klúðra því jafnvel þó þú dettir í allar klisjusúpurnar. Gallinn við Napoleon Dynamite er hins vegar sá að þú skilur alltof vel af hverju Napoleon er barinn – og maður er sjálfur miklu líklegri til þess að berja hann heldur en nokkurn tímann að hlæja að honum.

Byrjun

And so it is ...

Kvöldið hans Eiríks

Eiríkur Jónsson fékk að njóta sín í báðum eftirfréttaþáttum kvöldsins.

Eiríkur Jónsson vinnur við fjölmiðla sem eru bestir af því þeir tala til fólksins. Hvaða óskilgreinda massa af fólki hann er að tala um veit ég ekki, ég veit bara að það lesa færri DV en nokkuð annað dagblað landsins.

Hins vegar gerir það hluti ekkert betri þó það sé talað við fólkið. Nasistarnir töluðu við fólkið. Ólíkt Eiríki Jónssyni voru þeir góðir í því. Því miður.

Það var heldur ekki fólkið sem ákvað að gefa út Hér og nú heldur fjölmiðlamógúlar í Skaftahlíð.

Sú staðreynd að til séu blöð úti sem eru jafn vond er engin afsökun fyrir að gefa út vond blöð hér. Í það minnsta eru þau blöð ekki svo illa haldin að afsaka sig með því að svona geri menn jú á Íslandi.

Eiríkur reynir að halda því fram að fréttamennskan sem blaðið stundi sé óhefðbundin. Staðreyndin er hins vegar sú að þetta er afskaplega hefðbundinn plebbaskapur. Rétt eins og karlaklúbbarnir og fermingarveislurnar sem Eiríkur sækir – nema ef vera skyldi að eingöngu þeir plebbalegustu nenni að tala við hann þar.

Eiríkur Jónsson fullyrðir að meintur viðmælandi hans – sem hafði gagnrýnt vinnubrögð hans við meint viðtal – sé einfaldlega rugluð og geri fátt annað en að ljúga. Teljast það sem sagt marktækir heimildamenn sem eru ruglaðir og gera fátt annað en að ljúga? Nógu marktækir til að byggja heila forsíðufrétt á?

Eiríkur talar fjálglega um það ábyrgðarlausa fólk sem hleypur frá börnum með allt niðrum sig - en á þó aðeins við fólk sem er fráskilið, alveg óháð því hvernig það sinnir börnunum sínum. Eiríkur Jónsson er fráskilinn.

Umræður spinnast um það í Íslandi í dag hvort þetta sé innanhúsmál 365 eða mál sem varði alla fjölmiðla. Eiríki finnst þetta prívatmál sem á að ræða í reykpásum hjá 365 - hins vegar er það forsíðufrétt þegar Bubbi kveikir sér í rettu.

Eiríkur fullyrðir að málið virðist ekki varða alla fjölmiðla enda sé aðeins talað um þetta hér innanhúss (á fjölmiðlum 365). Korteri seinna er hann mættur í Kastljós Ríkissjónvarpsins að ræða sömu hluti.

Eiríkur afrekar það í Kastljósinu að misnota fleiri spakmæli á um hálftíma en áður var talið mögulegt.

„Þú ert fulltrúi hræsninnar“ – segir holdgervingur hræsninnar.

Símon Birgisson er einhver vandaðasti maður sem Eiríkur Jónsson hefur kynnst. Menn sem Eiríkur Jónsson hefur kynnst íhuga meiðyrðamál.

Helga Vala fékk helling af rokkprikum fyrir að jarða Eirík Jónsson með aðra hendi aftan við bak.

Eiríki Jónssyni tókst að láta Kristján Jóhannsson líta vel út.

Spegillinn

Mér datt aldrei í hug að ég myndi segja þetta en pistill Bloggþórsins í Speglinum var bara reglulega góður. Hann hefur líklega fyllst svona mikilli andagift við það að vera á eftir systur minni í útsendingu. Þið getið hlustað hér.

Kastljósið í kvöld fannst mér sorglegt. Þrír viðmælendur, allt vel skarpir einstaklingar og allir tengdir listum – en umræðan er öll á markaðsnótunum. Eru viðskiptafræðingarnir búnir að selja bóhemunum sína orðræðu? Hvað varð um byltingarnar, hugsjónirnar og rokkið? Vissulega er þetta ennþá til staðar en þetta virðist vera orðið óttalegt feimnismál.

Opið bréf til Svíakonungs

Kæri Karl Gustav,

Ég veit þú lest þetta reglulega, værirðu nokkuð til í að splæsa á mig sænskum ríkisborgararétti í eins og eina kvöldstund? Ég lofa að skila honum aftur á morgun.

Hvernig sér maður að stúlka sem gengur inní strætó sé útlensk?

Hún byrjar á að spjalla grunsamlega lengi við bílstjórann. Síðan gengur hún inní vagninn, nóg af lausum sætum, en samt sest hún beint á móti gömlu konunni sem er í tvöfalda sætinu. Gamla konan er alveg sjokkeruð á þessari innrás í hennar persónulega strætórými og færir sig um eitt sæti.

Gíslataka

Dreymdi að ég væri staddur á hóteli sem var búið að taka í gíslingu. Michael Stipe var einn af gíslatökumönnunum. Var orðinn nett pirraður á kallinum og var að spá hvort ég ætti að gefa honum einn á lúðurinn eða fara niðrí herbergi og brenna alla REM diskana mína. Ákvað að líklega væri betra að gefa honum einn á lúðurinn. Er svo að frétta að síðasta færsla, sem var skrifuð undir lögum REM, hafi birst í DV. Einhver fjölmiðlaglöggur draumráðandi þarna úti?

At My Most Beautiful

Er að taka til þessa dagana, tek stuttar tarnir í einu. Þarf nefnilega alltaf að skoða svo mikið í leiðinni, rifja upp. Núna eru það minnisbækurnar. Þær eru eitthvað takmarkað skipulagðar þannig að maður veit aldrei hvaða ár er fyrr en eftir að hafa lesið eitthvað smáræði. Oftast er maður þó úti, hérna heima eru minnisbækurnar alltof fastar í vasanum.

Michael Stipe hummar undir At My Most Beautiful. Hvenær var ég mest ég? Eða öllu heldur; hvenær náði ég sjálfum mér best í minnisbækur? Og er ég að leita að sjálfum mér eða einhverjum sem ég þykist vera eða vil vera? Samkvæmt minnisbókunum eru helstu einkennin blankheit, þessi útlenski einmanaleiki og biðin eftir að lífið byrji. Svo eru náttúrulega góður skammtur af aulabröndurum, heimilisföngum sem ég þurfti eitt sinn að finna og lestaráætlanir svo ég gæti nú örugglega rétt misst af lestunum. Það er algjör óþarfi að vera hálftíma of seinn þegar maður getur verið mínútu of seinn.

Nightswimming tekur við. Það er einmitt það sem vantar í þetta sumar. Að nóttin verði óútreiknanleg.

Elísabet Bretadrottning er búin að kaupa sér ipod. Það merkilegasta við fréttina er þó samt sú staðreynd að þetta er undir liðnum "unga fólkið" á vef rúv.

Það stendur Red Barnet: Save the Children Denmark á pennanum mínum. Hef ekki hugmynd um hvar ég fékk þennan penna, en Starra er a.m.k. bjargað frá Baunverjalandi í bili. Stefnan er því á bolta á lördag, veðrinu er skipað að vera gott. Ég meina, rigningin getur fengið næga útrás á morgun enda lögbundinn rigningardagur. Ekki það að ég mótmæli því neitt að veðrið sem er núna haldi sér, rosalega var ljúft að þvælast niðrí bæ áðan að gera akkúrat ekki neitt.

Missing people

Blogg um ímeil

Það er fátt ömurlegra heldur en þegar maður týnir ímeilum útlendinganna sinna eða þau hætta að virka (Það er alltaf hægt að finna Íslendinga í símaskránni). Nema ef vera skyldi allir þeir sem maður hafði ekki vit á að fá ímeil hjá. Brassinn Casio sem ég flakkaði um Berlín með (var búin að fá nóg af honum eftir stanslausar þriggja daga samvistir en saknaði hans náttúrulega eftir klukkutíma), Slóvenarnir Natalije og Sasja, Anka pólska, Kanadísk-tékkneska parið sem ég bjó með í Zizkov, Vera í Prag, þýðverja/belgagengið þar, Bodil og Amalia ...

en allavega, dreif mig í að meila útlendingunum mínum öllum fyrir stuttu. Meilaði líka þeim sem voru orðnir óvirkir, svona af gömlum vana. Og viti menn, haldiði ekki að ég hafi fundið Charlie og Valentinu aftur. Netfangið Valentinu hafði verið óvirkt en var skyndilega orðið virkt aftur, stelpan orðin mamma og allt í lukkunar velstandi í Udine, enda sér Vale um að redda innflytjendum húsnæði. Gott að vera ekki búin að týna síðustu manneskjunni sem ég fór til Auschwitz með og spáði fyrir mér undir súð í Kraká með Wyborova vodka og Prins Póló í maganum.

Charlie vissi ég að var komin með nýtt meil en sú adressa var grafin í tölvu sem crashaði á Króknum. En fann svo adressuna nýju eftir krókaleiðum og gamli brúarsmiðurinn er núna í Leicester á milli þess sem hann flýgur til Asíu fyrir háskólann sem hann vinnur hjá að reyna að telja þarlendum trú um hvað breska menntakerfið sé æðislegt. Í gamla daga vorum við Charlie í tékkneskutímum saman (ehemm, hóst, stun) og kíktum venjulega á Radegast á eftir – og horfðum á Spörtu Prag taka Barcelona í kennslustund í Meistaradeildinni. Verst að þeir töpuðu.

Svo kom meil frá Piotr, herbergisfélaga mínum á Vétrník, götu vindanna, sem var auðvitað ánægður með landa sinn Dudek. Annars er Pési mest upptekin við það að kenna útlendingum pólsku og lesa pólskar hip-hop vísindaskáldsögur. Jack sendi póst frá Egyptalandi þar sem hann var að þykjast vinna eitthvað. Fyrir þá sem ekki vita er Jack þekktari undir nafninu Volcano Ernie og var annar helmingur merkasta brandaratvíeykis sem nokkurn tímann hefur búið á Gamla garði. Fyrir utan að búa til helvíti góðar chips klukkan fjögur á föstudagsnóttum. Ofurhetjunafn hins helmings tvíeykisins var Crazy Icelandic Person.

Þá má ekki gleyma sjálfskipuðum sálfræðingnum mínum í Oxford. Ilona sér náttúrulega um dramatíkina eins og venjulega. Ennþá afskaplega ástfanginn af Kýpverska stjörnufræðingnum Kostas og staurblönk í Oxford. Sem sleppur alveg því hún borðar eins og kanína.

Tékknesk-Ástralska kengúran Elka skrifaði óvenju stutt bréf (by her standards) og var ennþá að vinna í Radio Australia og nudda fólk í hjáverkum. Jim er í Þýskalandi að klára skáldsögu og kenna ensku. Þau voru einmitt bæði gjörn á að villast með okkur Charlie á Radegast eftir, ehemm, tékkneskutíma.

Svo reikna ég með árlega tölvupóstinum frá Carsten bráðlega, síðast þegar ég vissi var hann að vinna í súkkulaðiverksmiðju eða að þvælast um S-Afríku. Man ekki hvort var á undan ... Jamie var einmitt einhversstaðar þar síðast þegar ég vissi. Þeir voru náttúrulega sidekickin okkar Jacks á Gamla garði. Svo var Karl heima í Ástralíu að surfa, Leos hálfónýtur í Prag og Manuel í ástarsorg á Spáni. Karl vann með mér í Sölden við að bera matarbakka í burtu frá fullum Austurríkismönnum – sömu matarbakka og við renndum okkur svo niður alpana á seint um kvöldið til þess að komast í fótbolta eða á pöbb, svona eftir atvikum. Leos er fyrrverandi Ilonu og besti sénsinn minn á frírri gistingu í Prag. Tékkar eru frábærir fyrrverandi. Manuel var á Gamla garði, solid spánverji sem ég komst að löngu seinna að allar stelpurnar voru brjálaðar í. Ég sem hélt við Cesar værum með það coverað. Cesar var einmitt síðast þegar ég vissi í Finnlandi, meilið hans er löngu dautt. Sarah kann ekki á tölvupóst en Karl ætti að geta komið mér í samband við hana við tækifæri. Mathias geymi ég ennþá sjóarahandklæði fyrir, Jesse er væntanlega í New York sem fyrr og Lúkas er væntanlega á skíðum í Póllandi – það kæmi á óvart ef ég heyri nokkurn tímann í þessum þrem snillingum aftur. En samt ekki nærri jafn mikill missir og ef ég hefði týnt Charlie eða Valentinu.

Gróf svo nú í gær upp meilið hans Padraic sem er í Dyflinni að klippa stuttmyndir. Á heimboð þar.

afskaplega samhengislaus færsla, ég veit, en það er einmitt málið, maður er svo dreifður eitthvað. Allir að fara eitthvað annað, nema ég sé sjálfur að fara. Hef aldrei fattað almennilega hugtakið vinahópa, mínir eru út um allt og ansi langt frá því að vera einhver hópur. Ótrúlegasta fólk sem hefur aldrei séð hvort annað.

Alvöru mótmæli

Ég skil ekkert í því hvernig fjölmiðlar landsins halda ekki vatni yfir þessari saklausu skyrslettu. Ekki vakti neinn því athygli seint á síðustu öld þegar við í Garðræktinni fórum í heilagt stríð við óaldalýðinn sem vann á Leikskólunum. Þá var skyr nú með saklausari vopnum, mygluð mysa, eldgömul tabascosósa og annað miður girnilegt og löngu útrunnið sem við fundum aftast í ísskáp foreldra okkar voru helstu vopnin. Og við létum ekki eina auma slettu duga enda þurftum við að mótmæli óréttlæti gervallrar heimsbyggðarinnar. Eða að minnsta kosti þangað til einhver ábyrgur góðborgari hringdi niðreftir að kvarta yfir okkur.

Útsmogið markaðsbragð

Maður hefur líklega séð frétt um meint samband Angelinu Jolie og Brad Pitt á hverjum degi síðasta árið eða svo. Fréttirnar eru alltaf eins. Slúðurblöðin (og með slúðurblöðunum á ég vitanlega við Fréttablaðið og Moggann enda fæ ég mest mitt slúður þaðan) eru algerlega sannfærð um að þau séu saman þrátt fyrir að þau bæði sem og allir þeim nátengdir þræti eilíflega fyrir það - ef þeir á annað borð tjá sig um málið. En nú er skyndilega fullyrt að þau séu ekkert saman heldur hafi þetta allt saman verið markaðsbrella af þeirra hálfu. Að segjast ekki hafa verið saman til þess að láta líta út fyrir að þau séu saman til að ... Já, ég held að slúðurfréttamennskan hafi náð nýjum hæðum með þessari grein Fréttablaðsins í dag.

Að lokum er rétt að taka fram að við Angelina Jolie erum ekki saman.

Tiltekt og rán

Hérna er frétt um þjóf sem ógnaði fólki með skrúfjárni. Hvað sagði maðurinn eiginlega þegar hann gekk inn? Réttu mér alla peningana eða ég skrúfa þig í sundur?

Annars er ég að þykjast taka til - sem gengur hægt af því ég er alltaf að finna einhverja skondna hluti. Nú síðast rakst ég á bréf, 4 síður, skrifað á pappír, handskrifað. Í alvöru, ég lýg þessu ekki, svona lagað gerði fólk í gamla daga.

Pabbi gamli er í heimsókn, gistir hérna þangað til hann fer til Kanada á morgun. Þegar ég var að rjúka út í morgun áttaði ég mig á því þegar ég var að beygja út úr Öldugötunni að ég hafði tekið vitlausan jakka. Það er vissulega áhyggjuefni hvað jakkinn hans pabba er líkur mínum - þannig að spurningin er einfaldlega: er ég svona mikill lúði eða á ég bara svona svalan pabba?

Byrjun

Mikið af fölskum byrjunum þessar vikurnar, blábyrjunum. Kannski sumar þeirra séu ekta, ég er bara svo vanur þeim fölsku að ég reikna með þeim. Dugar kannski að ein eða tvær séu ekta ef það eru þær réttu. Enda er vor ennþá, sumarið á eftir áætlun þrátt fyrir helgarferð síðustu helgi, enn ein fölsk byrjun eða verður þetta alvöru núna?

And here's to you Mrs. Robinson.

Dustin Hoffman valdi augljóslega vitlaust í lokin ...

Járnfrúr og ofsatrúarklappstýrur

Í morgun mætti ég ungri stúlku sem signdi sig í gríð og erg og kastaði höfðinu dramatískt aftur í hvert skipti, hún leit út eins og ofsatrúarklappstýra. Síðan var ég áðan á Kaffi Vín þar sem öll goth-wannabe landsins undir tvítugu virtust hafa safnast saman og þau virtust öll vera að taka upp pakka. Fannst þetta allt saman mjög dularfullt en áttaði mig svo á því að jólin hjá þeim eru náttúrulega núna enda Iron Maiden tónleikar í kvöld. Mig grunar að það útskýri líka ofsatrúarklappstýruna.

Ljóð frá síðustu öld

af gefnu tilefni var ég að rifja þetta upp, rúm tíu ár síðan þetta var skrifað en þessi síða hefur nú aldrei snúist um það að vera up to date. Þá var líklega Ráðhústorgið góða nafli alheimsins. Skrítið hvernig tíminn líður. Akureyri er samt ennþá staðurinn, vissulega, bara meira í þátíð eins og er.

Föstudagsnótt

Það er föstudagsnótt
himininn er blár
þó að það sé vetur
og ég sé fólk,
pylsuvagna,
bíla,
fugla
og ljósastaura

Það er öruglega einmanalegt að vera ljósastaur
þeir eru aðeins nokkrum metrum frá næsta ljósastaur
en þeir geta aldrei snert hann,
faðmað hann

eða þá að vera pylsa
einn blautur koss,
svo allt búið

Ég fer að hugsa málið...
ég er líklega einhvorskonar blanda
af ljósastaur og pylsu,
ljósastaur í pylsubrauði

eða kannski er ég fugl,
fugl sem getur ekki flogið
af því að hann er með brotna vængi

Já,
ég er líklega bara vængbrotinn fugl,
sem líður eins og ljósastaur
í pylsubrauði

...eða kannski er ég bara búinn að drekka of mikið?

Sleepless in Reykjavík

Rosalega gengur eitthvað takmarkað að sofa þessa helgi, næ ekki fjórum tímum í einu. Ég meina, hvað á maður eiginlega að gera klukkan tíu á sunnudagsmorgni annað en að sofa? En helgin hefur verið ágætlega góð. Nokkur tóndæmi:

Kíkti til Ella þar sem við og fleiri reyndum að hjálpa Arndísi að finna ástina með sms-skeytum. Tæknin maður, tæknin.

Hvað sem hægt er að segja um Sylvíu Nótt (og það er líklega flest slæmt) er þátturinn hennar kjörinn fyrir drykkjuleiki.

Það er erfitt að vera andpólitískur á bar. Ef maður talar hlutlaust um einhvern flokk er reiknað með að maður styðji hann. Held samt að það hafi komist á hreint að mér er illa við viðkomandi flokk, enda er mér almennt illa við flesta flokka. Nema þá sem hafa ekki verið stofnaðir ennþá. Og þá sem heita eftir mér.

Varð hugsanlega óvart valdur að stofnun Forleiksflokksins. Pre-Ásterisma flokkurinn var ekki að virka jafn vel.

Maturinn á Caruso er allsvakalega góður. Svo veit ég núna hvar víngeymslan þeirra er.

Maður þarf bara að vera í tvær mínútur inni á Ara í Ögri til að týna öllum.

Maður finnur annað fólk á Grand Rokk.

Maður týnir því líka seinna.

Trabant eru góðir á sviði en ég náði bara endanum.

Þýskukennarar eru skyndilega byrjaðir að þamba kók.

Umsjónarmenn Stundarinnar okkar drekka líka. Sakleysið er týndur gripur ...

Ég kom því aftur í tísku að sitja úti á Kaffibarnum. Næsta sem maður kemst útlöndum án þess að fara.

Ég var þrisvar minntur á borgina mína. Ég er búin að vera of lengi í burtu.

Svo er allt hitt sem gerðist kannski bara í hausnum á mér.

Háspekileg blótsyrði

Ísfirski næturvörðurinn er ritskoðaður í nýjasta Grapevine, ekkert alvarlega, bara það að fuck verður að f%&$. Áttaði mig svo skyndilega á því að þessi útgáfa fokksins er í raun háspekileg myndagáta, prósentur og dollarar hverfast gildishlaðið utan um blótsyrðið þannig að það fær alveg nýja vídd. Við erum öll hórur á prósentum hjá Kananum þar sem ástarlífið er orðin af ofnotuðu ofskilgeindu blótsyrði. Annars er ég að hugsa um að hringja í Kolbein kaftein og biðja hann að útskýra þetta betur fyrir mér.

Annars er rétt að benda öllum á, nei, skipa öllum að lesa leiðarann í Grapevine, þar sem hinir svokölluðu fjölmiðlar Íslands fá rækilega og verðskuldað á baukinn.

Hungry Hippos

Mig langar í flóðhest. Það væri afskaplega fallegt að sjá stöku flóðhest á beit umkringdan rollum þegar maður æki eftir þjóðvegum landsins. Annars gleyma þeir samt alveg að taka fram í svarinu á vísindavefnum að flóðhestar eru mannskæðustu skepnur Afríku.

Þrælakistur Íslendinga

Þegar ég var í unglingavinnunni fyrir fimmtán árum þá fékk ég 7 eða 8 þúsundkall á tveggja vikna fresti fyrir það að reita arfa (eða þykjast reita ímyndaðan arfa) og gera fleira skemmtilegt í 3 tíma á dag. Mér fannst það ekki mikið þá og mér finnst það óskiljanlega lítið núna. En það er eitthvað svipað og fullorðin Kínverji fær á mánuði fyrir að vinna sextíu tíma vinnuviku fyrir alla góðu Íslensku auðjöfrana í Qingdao nú fimmtán árum af verðbólgu síðar.

Formúlan fyrir því að nýta sér alþjóðavæðinguna til að græða pening er einföld. Annað hvort að flytja inn ódýrt vinnuafl frá fátækari löndum sem um leið þýðir að innlendir verkamenn hafa ekki tök á að semja um jafn há laun og annars. Eða hreinlega fara þangað sem þetta ódýra erlenda vinnuafl er og vinna vöruna þar, til þess að bregðast við því þá þurfa væntanlega innlendu verkamennirnir að lækka við sig í launum til þess að vera samkeppnishæfir. Og tryggja að þrátt fyrir allt vinnuaflið í milljarðaríkjunum ríku þá haldist meirihluti fjármagnsins sem fyrr í heimi númer eitt.

Kynþáttafordómar eru almennt taldir mestir meðal lægst launuðu stéttanna. Það eru engir alþingismenn í félagi þjóðernissinna. En í raun er þetta aðeins sýnilegast þarna, rasistar í verkalýðsstétt smellpassa í ímynd okkar af rasistum, þeir básúna um ágæti eigin kynþáttar og tala illa um hina, beita þá jafnvel ofbeldi. En í raun eru þeir aðeins að enduróma raunverulegt álit framámanna þjóðfélagsins. Kynþáttafordómar eru ósköp eðlileg niðurstaða þegar þeir sem hafa völdin sjá útlendinga fyrst og fremst sem markaðstækifæri, ekki sem fólk með sögu og menningu sem mætti læra af. Það sorglega er að sjálfur forseti landsins virðist hafa slegist í lið með þeim.

Alþjóðavæðingin er í raun sem slík mjög jákvætt fyrirbæri, enda eru landamæri einhver ömurlegasta uppfinning mannskepnunar. En það eru ennþá leikreglur til staðar í alþjóðavæddum heimi og það vantar ansi mikið uppá að þær séu sanngjarnar.

Mæli svo með fínni grein Guðna Elíssonar um þetta í síðustu Lesbók (síða 2) sem var vissulega kveikjan af þessu ranti öllu.

Stundum getur tölfræði í fótbolta verið ótrúlega skemmtileg. Dæmi:

Wayne Rooney, Alan Smith, Ruud van Niestelrooij og Louis Saha voru keyptir til Manchester United fyrir um 65 milljónir punda. Þeir skoruðu samtals 24 mörk í vetur. Diego Forlan var seldur frá Manchester United fyrir 2,5 milljónir punda. Hann er búin að skora 24 mörk í vetur.

Note to Self

Passa að lið sem kemur í heimsókn fari ekki að fikta í msn-inu. Annars er hætt við að aldraðir foreldrar hringi í öngum sínum og haldi að ég hafi komið út úr skápnum alveg án þess að láta þau vita. Annars var þetta náttúrulega ekkert annað en óskhyggja í Eddie.

Tímabelti

Grafarvogsbúinn Eddie Spænski ætlaði að kíkja hingað klukkan hálf í bjór. Tekur sérstaklega fram að hann sé venjulega fashionably early. Hringir svo auðvitað klukkan hálf og segist hafa verið að klára að borða og sé á leiðinni. Sem sannar náttúrulega bara að 101 er í allt öðru tímabelti.

Sálgreining og býflugur

Er að spá í leiðbeinendum fyrir MA - verkefnið. MA - verkefnið í minni grein er í eðli sínu þverfaglegt og það er vesen þegar maður ber ábyrgð á því að velja leiðbeinandann sjálfur. Þetta var miklu einfaldara með BA - ritgerðina þegar ég var búin að sálgreina alla sem komu til greina. Fólkið sem ég er að spá í núna hef ég í mesta lagi talað við í tíu mínútur, þá sem ég hef hitt.

En það er náttúrulega bara meira challenge fyrir sálgreiningarhæfileikana ... annars gleymdi ég að segja ykkur að ég drap býflugu í morgun sem villtist hingað inn og vakti mig. Sumarið komið? Hún má þó eiga það að það voru minni læti í henni en nágrönnunum í kjallaranum þegar þeir vekja mig. Enda myndi ég berja þá með Mogganum líka ef þeir laumuðust hingað inn.

Ég var búin að gleyma hvað Sopranos er ótrúlega slappur þáttur. Af hverju halda allir að ódýrar stereotýpur séu djúpar um leið og umfjöllunarefnið er mafían? Það versta var að þátturinn í kvöld var ágætur framan af þangað til að honum var slaufað á ótrúlega billegan hátt.

Mig langar að vera borgarstjóraefni

Er maður nokkuð maður með mönnum þessa dagana nema maður lýsi þessu yfir opinberlega?

Helgin

Besta Star Wars-mynd frá upphafi vega, Arsenal bikarmeistari, gervallt uppalið Íslands í sárum eftir Júró og Gísli Marteinn lýsir keppninni aldrei aftur. Svona eiga helgar að vera. Svo fór ég náttúrulega á Krókinn á föstudag, búinn að vera á leiðinni í allan vetur. Þetta var bara mjög fínt þangað til þau byrjuðu að syngja, þökk sé Júdas. En náði að bjarga því fyrir horn með hvítrússnesku bolsévíka rödduninni sem ég uppgötvaði um kvöldið. Því miður var það ekki nóg til að þagga niðrí þessum elskum, en allavega ... Já, og svo benti þýskukennarinn mér á að ég væri að syngja síðasta sigurlag þeirra í Evróvisjón sem "örlítill friður, örlítið sæði" sem mér finnst nú bara fallegt og viðeigandi þegar maður hugsar útí það. Síðan hafa þau öll elst allsvakalega á einu ári, eftir grillveisluna í Fljótunum þá var ég eini maðurinn sem hafði orku í að fara á Kaffi Krók. Lét því miður ekki verða af því að skreppa einn, þó ekki væri nema til þess eins að banka svo uppá hjá vistarverðinum klukkan sex að morgni.

Sauðárkrókur, Akureyri

You want to begin again.
Pretend you're innocent.
If you believe,
you can convince yourself.
I'm sure you can convince yourself.

This town never gave you much back.
Just rumors and a whispering attack.
This town is not your friend.
Never mind the loose ends.

Take me with you when you go now.
Don't leave me alone.

- Morphine

Fer á Krókinn í fyrramálið, hef ekki kíkt í heimsókn síðan síðasta vetri lauk. Vantar örfáa daga uppá árið. Síðan heim til Akureyrar, þaðan hef ég ekki komið síðan um jól. Er sem sagt búin að eyða alltof löngum tíma í þessari ekkisens borg sem sumarið þykist stundum ætla að heimsækja.

Annars ýmislegt forvitnilegt í farvatninu. Er hins vegar alltof hjátrúarfullur til að greina frá því, vil ekki grugga farvatnið með sviknum loforðum. Þangað til, Stjörnustríð, Eurovision og Drangey. "Anakin, I'm your father." Það má alltaf vona. Já, og Kaffi Krókur auðvitað. Það verður dansað en vonandi ekki sungið.

Íslendingar

Íslendingar þegar þeir vinna ekki eitthvað:

Við skiljum bara ekkert í þessu, af hverju elska ekki allir okkur? Af hverju eru Austur-Evrópa full af öllu þessu vonda fólki sem kýs okkur aldrei heldur kjósa bara hvort annað? Ekki gera Norðurlöndin svona ... Já, og svo er þetta bara helvítis sirkus. Nema að í sirkus er hellingur af ljónum og fleiri skynsömum skepnum sem bíta hausinn af þér ef þú stendur þig ekki eða ert í asnalegum fötum.

Fyrir utan það að fáir hafa jafnmikinn áhuga á þessum sirkus og einmitt Íslendingar.

Sem dæmi:

Hvað eru margir fjölmiðlamenn héðan á Eurovision?

og hvað eru margir fjölmiðlamenn héðan á Cannes?

Og hvort mun fólk frekar muna eftir Selmu eða Degi Kára eftir hundrað ár? Æ, ég veit það ekki. Eins og stemningin á þessu skeri er stundum þá hef ég mestar áhyggjur af því að við eigum bara eftir að muna eftir Gísla Marteini.

Star Wars í réttri röð

Starf á videoleigum er væntanlega ekkert brjálæðislega vel borgað þannig að það er líklega óþarfi að gera óþarflega miklar kröfur til starfsmanna, til dæmis er ekki óalgengt að þurfa að stafa nöfn mynda ofan í starfsmennina. En þegar viðkomandi starfsmaður er ekki alveg að átta sig á hvaða mynd þessi Phantom Menace er þá er fokið í flest skjól. En myndin fannst þó þannig að nú er kominn tími á að horfa á Stjörnustríð loksins í réttri röð. Þá er bara að vona að 3 kafli verði jafn góður og af er látið. Núna er ég hins vegar að vona að ég hafi misskilið Krukku Krukku á sínum tíma.

Öfugsnúin þróunaraðstoð

Ég hreinlega næ ekki uppí nef mér yfir þessum bjánalega flugvélarskatti sem Evrópusambandið ætlar að setja á til þess afla fés til aðstoðar vanþróaðri ríkjum (Skv. fréttum Stöðvar 2 áðan). Ég tek fram að ég sé ekkert af því að einhver skattur sé lagður á okkur í velferðarríkjunum til þróunarmála, sérstaklega í ljósi þess hve stór hluti ástandsins þar er okkar sök. Þetta er bara einhver öfugsnúnasti staður sem hugsast getur til þess að taka peninginn. Ef verð á flugferðum hækkar þá verður fólk ólíklegra til þess að ferðast, þ.á.m. til vanþróaðra ríkja. Fólk sem hefur ekki komið til vanþróaðra ríkja er almennt skeytingarlausara um hlutskipti þeirra en þeir sem hafa komið, þannig fúnkerar nú einu sinni bara mannsskepnan oftast. Þessu til viðbótar þá er þetta kostnaður sem fellur að einhverju leyti á vanþróuðu ríkin sjálf, íbúar þeirra þurfa að hafa enn rýmri fjárráð en áður til þess að eiga þess einhvern kost að ferðast eða flytja til annarra landa. Þannig að í staðinn fyrir þessar krónur sem vanþróaðar þjóðir fá fyrir þennan fyrirhugaða skatt þá eykst aðskilnaður á milli fyrsta heimsins og þess þriðja enn meir.

Popularity Slut

Þetta er það sem ég man fyrst úr útvarpi: Vinsældarlisti Rásar 2. Ég taldi niður og skrifaði nöfn laga og flytjanda og hvar þau voru þá og hvar núna. Ekki á einfalt stílabókarblað, ó nei. Þess í stað tók ég hvítt A4 blað, braut það nokkrum sinnum saman þangað til ég var kominn með sextán reiti hvorum meginn, 32 alls, og hver reitur var fyrir eitt lag. Topplagið fékk svo heila þrjá reiti.

Hvorki þá né nú hef ég trúað þeirri firru að vinsældir segi neitt til um hvort lag sé gott eða ekki (þó vonandi ekki fallið í þá gryfju að halda að vinsældir geri hlutina eitthvað endilega vonda), ég hafði einfaldlega einhverja skrítna þráhyggju gagnvart listum sem mér fannst afskaplega heillandi. Fann einhverja fróun í því að setja heiminn í eitthvað þægilegt samhengi – og bíða í ofvæni hvort það væri það samhengi sem ég vonaðist til? Eða einhver undarleg föndurárátta? Veit það ekki, allavega man ég að seinna meir þegar ég var orðinn eldri og þóttist vera orðinn aðeins svalari var High Fidelity með öllum sínum topp fimm listum aðeins tækifæri fyrir mig til þess að koma út úr skápnum með þetta.

Skiptir fjöldinn máli?

Var að frétta að Indlandsforesti, Dr. A.P.J. Abdul Kalam, kemur í heimsókn til Íslands fljótlega. Eins og sjálfsagt flestir Íslendingar hafði ég ekki hugmynd um hvað Indlandsforseti, með sinn rúmlega milljarð af þegnum, hét. Er hins vegar endalaust að óskapast yfir Bandaríkjaforsetum með sínar 300 milljónir. Segir manni ýmislegt.

Siðaskrá DV

Siðaskrá DV var kynnt um daginn. Mest er þetta óttalegt miðjumoð en sérstaklega fór það í taugarnar á mér hvernig þeir misnota orðið ritskoðun, orð sem fjölmiðlar ættu fyrstir allra að tryggja að glati ekki gildi sínu. Ritskoðun: „Enginn fær sent afrit af óbirtum fréttum.“ Lesist: Það fær enginn að lesa yfir viðtal við sjálfan sig. Það er ekki ritskoðun að láta lesa yfir fyrir sig. Það er ekki ritskoðun ef ég sendi einhverjum ritgerð sem ég hef klárað útúrsyfjaður eftir vökunótt, það eru vönduð vinnubrögð. Það sama gildir á dagblaði, blaðamaður hefur einfaldlega oftast minna vit á efninu heldur en viðmældandinn enda blaðamenn einatt að hafa samband við meinta sérfræðinga. Ætti ég kannski að taka viðtal við kjarneðlisfræðing og þykjast vita allt um kjarneðlisfræði eftir það þannig að engin ástæða væri til þess að láta hann fara yfir það til að koma í veg fyrir hugsanlegar rangfærslur?
Ég hef tekið þónokkur viðtöl, þegar ég hef sent þau á viðmælanda hefur niðurstaðan einatt orðið sú sama – (ef einhverju er breytt, oftast koma viðtölin óbreytt til baka) yfirlesturinn er báðum til hags, þær breytingar – ef einhverjar eru – sem viðmælendur gera eru iðulega til þess að gera viðtalið mun betra. Fólk sér eitthvað sem það hefði getað orðað betur en blaðamaður treysti sér ekki til að breyta til að forðast þar rangfærslur. Enda líklegt að viðmælandinn sé betur að sér í efninu, það er viðkvæmara ef ég fer að krukka í annarra manna hugsun en mína eigin. Vissulega getur komið fyrir að einhver vilji ekki kannast við eitthvað sem hann sagði eftir á, stjórnmálamaður missi eitthvað út úr sér eða sérfræðingur vilji halda orðfærinu sem tyrfnustu o.s.frv. Þá er vissulega fullkomlega eðlilegt að blaðamaður áskilji sér rétt til þess að ráða endanlegri gerð viðtalsins, enda er viðmælandinn vissulega ábyrgur orða sinna – orða sem eru iðullega á segulbandi skv. öðru ákvæði í siðaskránni.
En þeir taka þó fram að óheimilt sé að misnota bréfsefni blaðsins. Sem er gott.

Bakarísljóð

Skrifa ljóð í bakaríi, finna mér bók sem tekur þrjú kortér að lesa eða senda súkkulaði til Danmerkur voru tillögurnar við hugmyndaleysi mínu í gær. Það bendir allt til þess að lesendur mínir séu upp til hópa stórhættulegir sérvitringar. Takes one to know one. Og ekki halda að bakarísljóð séu meinlaus. Við vitum öll að nokkur atómljóð geta lagt heimsbyggðina í eyði. ímyndið ykkur þá bara hverslags usla bakarísljóð gætu valdið. Annars endaði ég á því að horfa á fyrstu þrjá þættina á Lost í endursýningu þar sem þeir höfðu algjörlega farið fram hjá mér hingað til. Ef maður kemst ekki til suðurhafseyja sjálfur sökum blankheita þá getur kassinn alltaf reddað manni.

Var annars að skrifa bréf sem ég er búinn að vera með í maganum, harðort bréf. Af hverju er maður svona skilyrtur til þess að svara ekki fyrir sig þegar einhverjir sem gætu hugsanlega ráðið mann í vinnu misbjóða manni með þeim vinnubrögðum sem einatt eru höfð við mannaráðningar hér á þessu skeri?

Búinn með öll verkefni og veit barasta ekkert hvað ég á að mér að gera. Hugmyndir?

Handrukkarana á launaskrá!

Var að sjá mánudags DV. Þar er frétt um að Lalli Johns hafi ekki fengið krónu fyrir myndina um sig. Svo virðist sem blaðinu lýtist ágætlega á það að viðföng heimildarmynda fari nú að fá borgað fyrir viðvikið. Væri þá í framhaldi af því ekki eðlilegt að allt þetta fólk sem kemur í viðtal til DV fari að fá borgað fyrir það? Hestariðillinn og fleira góðu fólki veitir örugglega ekkert af peningunum og kattakonan hefði nú eiginlega átt að vera á launaskrá síðasta sumar. Þá er nokkuð ljóst að allir þessir krimmar sem DV er að fjalla um getur nú snúið af glæpabrautinni þegar þeir eru komnir í fullt starf við að vera í viðtölum við DV.

Broadcast News

Horfði á þessa ágætu mynd í fyrsta skipti í langan tíma um daginn. Vakti sérstaka athygli hvað Holly Hunter hefur fríkkað með árunum, þarna er hún eingöngu í meðallagi sæt en er hins vegar margfalt fallegri nú í dag, 47 ára. Hugsanlega má kenna tísku níunda áratugarins um.

En það sem stakk mig var þó hve Tom (William Hurt) óx í áliti á kostnað Aaron (Albert Brooks). Vissulega er Tom dæmi um eitthvað sem ég hef engu síðri óbeit á en þau Jane (Hunter) og Aaron, fréttamanni sem hefur komist langt út af öllu öðru en hæfileikum (þó virðist það hafa eitthvað með útlit að gera þarna, hérna á klakanum snýst þetta meira um klíkuskap). En málið er bara það að fréttin sem Tom gerir alveg einn – og á að vera dæmi um hversu ómerkilegur hann er – er ekki alveg að virka. Í fyrsta lagi þá lætur Aaron að því liggja að þetta sé ekki alvöru frétt. Þetta er vel að merkja um þolendur kunningjanauðgana, alls ekki léttvæg kynlífsfrétt eins og Aaron gefur í skyn og algjörlega valid sem slík. Við þetta bætist hins vegar að undir lokin fer Jane að skoða upprunalega útgáfu fréttarinnar og þá kemur í ljós að tár Toms voru tekin eftir á – þó í sömu töku – enda aðeins ein myndavél á staðnum. Verður kella bálreið og talar um svik við fréttamannastéttina og algjöran skort á siðgæði o.s.frv. En þó vissulega megi setja spurningamerki við þetta þá er þetta ekki sú hrikalega fölsun sem Jane vill vera láta, frétt er jú aldrei algjörlega raunveruleikinn sjálfur. Það breytir á engan hátt inntaki fréttarinnar þó Tom gráti né sannleiksgildi hennar. Það er eins og Jane haldi að þau séu að gera Dogma-mynd. Þetta er hugsanlega yfirsjón, en hún er smávægileg enda skiptir hún í raun engu máli – nema hún gæti jafnvel vakið einhvern til umhugsunar um mikilvægt málefni.

Fyrir utan þennan veikleika – og eitístískuna náttúrulega – þá er myndin mjög fín sýn á mismunandi starsmenn á fréttastofu og þá pólitík sem þar viðgengst. Ekkert ósvipuð The Insider en kannski hversdagslegri, það er ekkert eitt stórmál sem allt velltur á.

„Vertu ekki að horfa svona alltaf á mig / ef þú meinar ekki neitt með því“

Eitt forvitnilegt, með áherslu á forvitninilegt, þegar ég var uppá Mogga fyrir nokkru. Fólk horfir á mann. Maður er vanur því, sérstaklega hér í borginni, að fólk sem þekkir mann ekki horfi í gegnum mann, maður er rétt eins og ljósastaurarnir, bara viðbót við umhverfið. Við gerum þetta öll til að komast af í fjölmenninu, flestir sem þú hittir fara í einhvern stóran flokk „ókunnugra“ – fólk sem situr í sömu strætóum, keyrir um sömu götur og verslar í sömu búðum – en er samt ekkert nema draugar sem óvart búa í sömu borg og þú. Einstaka sinnum hins vegar þá hittir maður fólk sem er með radarinn uppi, fólk sem maður skynjar að taki eftir manni. Stundum er maður með radarinn uppi sjálfur, tekur eftir öðrum. Kjarni málsins er einfaldlega þessi, fólk er misforvitið um annað fólk. Sumt fólk er langoftast með kveikt á radarnum, flest fólk er sjaldnast með kveikt á honum. En sjaldan hef ég skynjað jafn mikinn fjölda fólks sem hafði áhuga á öðru fólki og uppi á Mogga, einmitt það hvernig horft var á mig þótti mér jákvæðustu merkin um heilsu blaðsins. Þau meina nefnilega eitthvað með þessu öllu saman.

Er sem sagt að slaufa lausum endum með nám vetrarins þegar þessi minning kom upp. Get vissulega sagt ýmislegt neikvætt um Moggann líka en sjáum til hvað við gerum með það ;)

Er enginn að hlusta?

Í samræðum við Snilling nokkurn þá áttaði ég mig loksins á efni hins skothelda fyrirlesturs. Fyrirlestur um erfiðleika þess að halda fyrirlestur þegar enginn hlustar á mann. Þetta getur ekki klikkað hvernig sem þú lítur á það.

Annars eru ágætis líkur á að það fari að lifna aðeins yfir þessari síðu. Jafnvel möguleiki að það fari að lifna aðeins yfir mér. Bjartsýnustu menn telja jafnvel að hugsanlega sé vorið komið.

Náðarkraftur

Var að lesa Náðarkraft og skrifa um hana fyrir skólann, nenni ekki að gera það hérna. Læt bara þessar tilvitnanir fylgja, báðar mjög kunnuglegar:

"... enda væri alþingi svosem ekki annað en málfundafélag fólks sem væri fast í eilífðarmenntaskóla með tilheyrandi fundaskapavitleysu, þrasi og tildragelsi."

"Og nú þegar þá langaði til þess að hjala áttu þeir erfitt með að brjótast í gegnum þagnarmúra hins algjöra gagnkvæma skilnings bestu vina."

Það er furðulegt stílbragð að hefja grein á tilvitnun, góðri tilvitnun, sem sýnir betur en nokkuð annað hvílík endemis della afgangurinn af greininni er. Svo veit maður ómögulega hvort um er að ræða innsmyglun algjörrar snilldar eða hrapalegan misskilning greinahöfundar.

Sex dagar liðnir og loksins sér einhver ástæðu til þess að kvarta við mig yfir bloggleysi. Ég treysti því að þetta sé út af því að fólk sé svona dannað.

Vísindaferð og lokapartí á eftir. Gott mál, nema af því ég asnaðist til þess að vera í þessum aukakúrsum og er með allt á síðustu stundu á ég alltof mikið eftir. Þannig að fyrst drekk ég til að gleyma. Svo drekk ég til að skemmta mér. Þegar það verður hins vegar komið með karókígræjurnar sem verið er að hóta þá skipti ég beina leið yfir í kakóið.

Örvæntingarfullar húsmæður

Vildi bara koma réttri þýðingu á Desperate Housewives á framfæri. Veit ekki hvaða töflur þýðandinn hjá Sjónvarpinu hefur verið að bryðja, en það að þýða Desperate sem Aðþrengt er svona svipað og að skipta gott út fyrir sæmilegt. Ennþá verra er svo að þýða housewives sem eiginkonur, sérstaklega þegar aðalpersónan er fráskilin.

Dansið, komið uppá borð og dansið

... sagði Eva Braun á meðan sprengjurnar féllu. Og því ekki að dansa? Dansa yfir því að hafa lagt Evrópu í rúst, dansa yfir því að vera að fara að giftast manninum sem er aðalpersóna sjálfrar mannkynssögunnar. Dansa yfir því að loksins, loksins, séu sprengjurnar að falla á þau sjálf.
Eva dansar ekki lengur. Lengi vel kunnu Þjóðverjar ekki almennilega við að dansa, þeim fannst það óviðeigandi, þeir sáu allir fyrir sér Evu uppá borði á meðan sprengjurnar féllu. Yfir þeim var skuggi vatnsgreiddu hershöfðingjanna sem horfðu á þessa litlu blekkingu um veröld sem var. Sjálfir voru þeir alltaf Eva, héldu áfram að dansa þótt undirspilið yrði sífellt ógeðfelldara.
Það er líklega ómögulegt fyrir okkur hin að gera okkur grein fyrir því hversu erfitt það var fyrir Þjóðverja að gera mynd á borð við Hrunið (Der Untergang) – og hversu mikil dáð það er að ná með jafn áhrifamiklum hætti að kafa þangað sem fæstir eru tilbúnir að kafa – í það minnsta hjá sjálfum sér. Það er engin persóna í myndinni illskiljanlegri en Eva, örfá ómenni eru líka miklu skiljanlegri heldur en það hvernig þeim tókst að fá heila þjóð til að fylgja sér.
Ég var forvitinn að sjá hvernig Bruno Ganz, maðurinn sem ég þekki svo vel sem engill, myndi virka á mig í þessari mynd. En Damiel er hér hvergi nærri, orðið óþekkjanlegur er ofnotað um leikara en það á við hér. Frammistaða hans er svo mögnuð, svo útpæld, að ég fór að velta fyrir mér hvort Hitler hefði verið háður morfíni – sem virðist hafa verið raunin. Hann er vissulega ekki útmálaður sem algjört skrímsli en þó er sú staðreynd hve mörgum verðum umrætt um að hér sé loksins kominn „hinn mennski Hitler“ umhugsunarverð því þótt við fáum að sjá einstaka dæmi um að einhvers staðar þarna inni hafi bærst hjarta sem átti það til að klappa hundum og vera almennilegur við börn og konur þá er hann þó fyrst og fremst illfygli sem óskar eigin fólki ömurlegs dauðdaga, er algjörlega veruleikafirrtur og ofsóknarbrjálaður og fullur af hatri sem engin einasta bíómynd eða mannkynssögubók munu nokkru sinni ná að skýra til fulls. En fyrst þetta er sá Hitler sem birtist í myndinni hvers konar skrímsli bjóst fólk eiginlega við að sjá? Godzillu með yfirvaraskegg?
En aðalhutverk myndarinnar er þó í raun Alexandra Maria Lara sem Traudl Junge, einkaritari Hitlers. Hún er gullfalleg, falleg á þennan tæra, saklausa hátt. Allt í fari hennar, fasið, þær hugsanir hennar sem við fáum að heyra, hvernig hún sinnir börnunum, já, hreinlega allt bendir ekki til neins annars en að þetta sé hin vænsta stúlka, góðmennskan uppmáluð. Allir röntgengeislar sem maður beytir á hana leiða sömu niðurstöðu í ljós, það er ekki til vont bein í henni. En einmitt þess vegna er hún hinn raunverulegi illvirki. Það var hún sem stóð hjá öll þessi ár og gerði ekki neitt. Hún og þýska þjóðin. Það verða alltaf til rotnir litlir menn eins og Hitler og hans næstráðendur voru. En það er fyrst þegar hinir góðu hafa ekki dug í sér til þess að hindra að þeir vaði uppi sem þeir verða hættulegir.
--------------------------
Hér er rétt að staldra við og minnast annarar myndar um Seinni heimstyrjöldina, þá sem líklega kom fyrst upp í hugann áður en þessi kom til sögunnar. Schindler’s List. Hún var sýnd hérlendis árið 1994. Ég man vel eftir því. Ég man þegar ég labbaði heim úr bíóinu, uppveðraður, sjálfsagt uppfullur af hugmyndum um að breyta heiminum og allt það svo svona nokkuð endurtæki sig ekki. Enda var mikið fjallað um Schindler’s List þetta ár. Hún átti það líka alveg skilið. Mögnuð bíómynd sem er í hugum margra hin endanlega sýn á helförina. Hálfrar aldar gömul hrollvekja öðlaðist nýtt líf, réttilega, því ekki mátti hún gleymast. En á meðan vorum við þegar byrjuð að gleyma annari helför. Á meðan heimurinn var upptekin við að rifja upp hversu grimmir forfeður okkar höfðu verið þá var annar Schindler, Paul Rusesabagina, að reyna að bjarga sínu fólki frá helför á keimlíkan hátt og Oskar kollegi hans hafði gert hálfri öld fyrr. En heiminum stóð á sama og virðist ekki vera að ranka við sér fyrr en núna, tíu árum seinna, þegar það er loksins kominn bíómynd um atburðina. Hotel Rwanda fjallar um hótel sem er vin í eyðimörkinni – svo langt sem það nær – í helför þeirri sem átti sér stað á hundrað dögum í Rúanda fyrir rúmum áratug. Áttahundruðþúsund manns látnir á þetta stuttum tíma sýnir að þessi helför er vel samkeppnisfær við nasistana – en þetta eru jú bara negrar. Ekki einu sinni það, eða eins og fulltrúi Sameinuðu þjóðanna orðar það þegar það er endanlega ljóst að heiminum er sama: „You're dirt. We think you're dirt, Paul ... The West, all the superpowers ... They think you're dirt. They think you're dung ... You're not even a nigger. You're African.“ Þetta er ekki skúrkur sem segir þetta. Aðeins einn af þeim fáu vesturlandabúum sem þorir að segja það sem við hugsum. Og fyrirlítur sjálfan sig fyrir það.
Myndin hlífir okkur ekki. Þá meina ég ekki að það sé mikið sýnt, svo er ekki þó ákveðanar senur séu all hrikalegar þá fer myndin mest fram á hótelinu þar sem aðeins ógnin ríkir en ekki dauðinn sjálfur, hann er á götunni. En hún þorir að kalla hlutina sínum réttu nöfnum. Í staðinn fyrir að segja „þetta fólk“ þá er sagt niggarar. Í staðinn fyrir að tala um að þjóð okkar eigi engra hagsmuna að gæta (Bob Dole fyrir hönd Bandaríkja Norður Ameríku) er þeim sagt að þeir séu ekki merkilegri en skítur og okkur sé slétt sama. Clinton-stjórnin beitti sér fyrir því að í stað þess að talað yrði um „genocide“ væri talað um „acts of genocide“ – sem vel að merkja þýðir ekki neitt. Meira um þetta hér í mögnuðum dómi Salon.
En hvernig virkar Hotel Rwanda sem bíómynd? Hún virkar. Aðalástæðan er Don Cheadle. Blökkumaður átti vissulega að fá óskarinn á síðustu hátíð – en með fullri virðingu fyrir Jamie Foxx sem er frábær leikari þá fékk vitlaus blökkumaður styttuna. Foxx er frábær sem Ray en myndin dregur hann niður, því myndin er í raun ekki annað en billeg en misheppnuð tilraun til þess að komast að einhverju sem máli skiptir um Ray Charles. Don Cheadle hjálpar Hotel Rwanda að komast að einhverju sem öllu máli skiptir um Paul Rusesabagina og örlög þjóðar hans. Hann gerir það á merkilega hljóðlátan en þó áhrifamikinn hátt. Við sjáum hann breytast úr kattþrifnum hótelstjóra ... og þó, nei, í rauninni er lykillinn sá að hann breytist ekki. Hann lifir af með því einfaldlega að halda áfram að vera góður hótelstjóri. Eini munurinn er að gestirnir eru ekki lengur með kreditkort. En áhrifamesta sena myndarinnar er strax á eftir þeirri senu sem maður hefði haldið að væri hápunkturinn, senu sem var einhver sú óhugnanlegasta sem sést hefur í bíó er fylgt eftir með senu af Paul að binda bindishnút. En það segir allt um stórleik Cheadle að honum tekst að gera seinni senuna ennþá átakanlegri en þá fyrri.
En hvað skildi Paul, hinum raunverulega Paul, finnast um myndina? Þegar fréttamenn ná allhrikalegum myndum við upphaf helfararinnar gleðst Paul og segir mikilvægt að heimurinn fái að sjá hvað er að gerast. Fréttamanninum finnst umræðuefnið óþægilegt en viðurkennir að lokum að líklega gerist ekki annað en það að fólk muldri með sér „en hvað þetta er hræðilegt“ og haldi svo áfram að borða kvöldmatinn sinn.
Rétt eins og við höldum áfram að borða poppkornið okkar eftir myndina? Við höldum öll áfram að borða kvöldmatinn, höldum öll áfram að mæta í vinnuna, höldum öll áfram að halda þessu samfélagi gangandi hvað sem það kostar á meðan önnur samfélög hrynja í þægilegri fjarlægð.

Alvöru bíó í Reykjavík

Þegar ég bjó í Prag var einn uppáhaldsstaðurinn minn Terminal Bar, sem því miður er horfinn núna (eða fluttur) hvort sem það var vegna flóðanna eða einhvers annars. Þar var allt á einum stað. Þarna var minibókabúð sem sérhæfði sig í sérviskulegum bókum, netkaffi þar sem tölvur voru við veggina en borð og stólar í miðju þannig að maður kláraði sitt tölvupóststékk og netráp og endaði svo venjulega á borði við spjall og bjórdrykkju – og svo var videotekið. Maður gat valið úr helling af klassískum eða nýlegum költmyndum, bókað lítið herbergi niðri þar sem var hægt að vera frá einum og uppí átta (í eitt skiptið fengum við að vísu að vera um tuttugu þegar tveir strákar í FAMU voru að frumsýna stuttmyndirnar sínar) og bíómyndum af video var varpað á tjald af skjávarpa. Þarna sá ég fyrst snilldarverk eins og Badlands, Slacker og auðvitað mynd myndanna, Himininn yfir Berlín. Og alltaf hefur mér fundist vanta eitthvað svona hérna, ekki nákvæmlega eins en trútt þessari hugmynd. Bíó sem er ekki rekið á forsendum Jóns Ólafssonar eða Árna Samúelssonar þar sem lúxussalur virðist aðallega þýða stærri popppokar. Þess vegna er svo gleðilegt að sjá þessi orð Ásgríms Sverrissonar, ritstjóra Lands og sona:

Það er kominn tími til að horfast í augu við það að tilraunin í Bæjarbíói er ekki að ganga upp þrátt fyrir góðan ásetning. Alvöru dýnamískt cinematek, sem hefði það að markmiði að bjóða uppá nýtt og spennandi efni með klassík í bland, á auðvitað heima í miðbæ Reykjavíkur. Þetta væri einnig flottur staður og skemmtilega hannaður, þarna væri hægt að kaupa veitingar og ýmislegt kvikmyndatengt, t.d. mynddiska, bækur, tímarit, tónlist og annað. Slíkur staður er svo gjörsamlega nauðsynlegur og eðlilegur hluti af miðju menningarborgar að ég bara skil ekki afhverju ég er þar ekki núna að slá þetta inn! Nema þá að engin orka sé eftir í slík mál þegar plebbismi, stofnbrautir og útþensla upp um allar sveitir eiga hug manna. Getur það verið?

Verð þó að taka fram að ég tel að það megi vel reka Bæjarbíó í Hafnafirði áfram þó það yrði stofna almennilegt cinematek í miðbæ Reykjavíkur. Það mætti jafnvel fara í nánari samvinnu við skóla í Hafnafirði og þá er aldrei að vita nema Hafnafjörður yrði útungunarstöð kvikmyndaleikstjóra ekki síður en handboltamanna.

Ich bin ein kugelschreiber

Þetta próf virðist vera að ganga aftur, allt gott um það að segja enda fátt hollara en að hvíla sig á hinum prófunum með því að taka eitt þar sem engin námslán eru undir. Þá meina ég samt ekki að þetta skipti minna máli ... en sem sagt, þeir sem eiga eftir að prófa þekkingu sína á eiganda þessarar síðu geta gert það hér.

Í algjörlega óskyldum fréttum heyrist mér að ég sé að fara að leika í þýskri stuttmynd. Helsta takmark mitt verður vitanlega að smygla línunni hér að ofan inní handritið.

Útvarp með upptakara

Bjargaði alveg deginum þegar algjörlega upp úr þurru bankar póstburðarmaður uppá með pakka frá útlöndum þó ég eigi ekki afmæli fyrr en í ágúst og jólin séu löngu búin. Mættu fleiri taka sér þetta til fyrirmyndar, til dæmis ég. Innihaldið algjör snilld, eitthvert svalasta vasaútvarp sem ég hef séð, geisladiskur með að mér heyrist heitasta bandi Baunaveldis, þrjár bjórmottur og auðvitað súkkulaði.

La mala educación

Opnunartitlarnir, þessir ýktu litir, allt í einu áttaði ég á mig hvað Almodóvar er ótrúlega líkur Hitchcock. Því til viðbótar hefur maður oft á tilfinningunni með þá báða að þeir séu að vinna úr sínum eigin óuppfylltu perversjónum, sem er auðvitað hið besta mál - og ef eitthvað er þá er þessi mynd Vertigo Almodóvars. Næ samt líklega betur að tengja mig við perversjónir Hitchcocks en það eru frábærar senur hérna og sagan merkilega margbrotin, en samt er eins og eitthvað vanti. Kannski ákveðna samúð með aðalpersónunum? Bernal er hins vegar hreint út sagt stórkostlegur.

Verkefnaskil

Það er ekkert nýtt að maður sé að skila verkefni á síðustu stundu. Það sem er nýtt að síðasta stundin var miðnætti á föstudegi. En þar með hef ég lokið endanlega þeim alleiðinlegasta kúrsi sem ég hef tekið síðan Almennur kressismi skildi eftir sig ólæknandi ör á sálinni fyrir margt löngu. Að vísu var lögfræðihlutinn ekkert svo slæmur en viðskiptahlutinn, ja það sannaðist bara að sú staðreynd að viðskiptafræði er langvinsælasta háskólagrein á Íslandi sýnir það eitt að þjóðin er miklu verr haldin af masókisma en talið var. Annars opnaði ég ísskápinn áðan og sá þar einn bjór, ég ætla að fagna áfanganum með því að drekka hann og fara svo að sofa og læra áfram á morgun. Nei, heyrðu, það er annar bjór þarna í ísskápshurðinni. Þetta endar með ósköpum ...

Útvarp Prag

Set link hér á fyrstu heiðarlegu tilraun mína til útvarpsþáttargerðar. Plataði Kafka, Kundera, Mozart og Damien Rice til að hjálpa mér aðeins, eitthvað verður maður að nota þessa vini sína ... merkilegast fannst mér samt að komast að því að tvö glös að skála hljómar engan veginn eins og tvö glös að skála. Þeir svindla greinilega svo rosalega á þessum sándeffektum í bíó að raunveruleg skálun hljómar eins og lestarslys.

Annars var ég sem sagt að hugsa um að gera þátt um ferðalög en rambaði á endanum á sama stað og svo oft áður. Staðurinn var Prag, borgin sem ég rambaði á þegar ég flakkaði um Evrópu fyrir einum sex árum síðan og varð umsvifalaust borgin mín. Það var eitthvað í loftinu ... Hvað þetta eitthvað var nákvæmlega er ég ekki ennþá fyllilega komin til botns í þrátt fyrir vetrarsetu við nám og nokkrar stuttar heimsóknir síðan. Því er þessi útvarpsþáttur líklega enn ein tilraunin til þess að komast til botns í því. En hér er sem sagt þátturinn (smellið á neðri linkinn), þakka Starra fyrir hýsinguna.

annars fékk ég meðal annars þá athugasemd að ég hljómaði eins og prestur. Sem er mjög heppilegt enda starf páfa laust. Eitthvað er verið að tala um að fá svartan mann eða konu, er ekki spurning um að vera raunverulega radical og fá heiðarlegan heiðingja eins og mig?

Taxi

Hitti pabba vinar míns í dag þegar ég tók leigubíl (á kostnað greiðanda afnotagjalda náttúrulega enda að leika mér hjá útvarpinu). Spjölluðum eitthvað um soninn enda erum við sameiginlegir áhugamenn um það hvenær hann fer nú að klára BA-ritgerðina. Svo fór ég að spá hvað mér þótti svona einkennilegt við þetta. Jú, eftir að maður flutti suður þá hittir maður nánast aldrei foreldra vina og kunningja. Sem er vissulega mikil synd.

Mean Creek & I Heart Huckabees

Mean Creek er einhvers staðar mitt á milli Stand by Me og Deliverance. Nokkrir krakkar að fara út í óbyggðir, takmarkið í upphafi að ná sér niður á hrekkjusvíni skólans sem hefur verið teymdur með en hægt og rólega fara að renna á alla tvær grímur, er strákurinn örugglega svo slæmur? Myndin er afskaplega hæg og einmitt það þrælvirkar, tíminn leið jú miklu hægar á þessum aldri. Þegar flest var ennþá nýtt. Andlitin á krökkunum fá að segja söguna mestan partinn. Efnið virkar óneitanlega meira sjokkerandi þegar um börn og unglinga er að ræða en ætti samt ekki að gera það, við horfumst ósköp sjaldan í augu við það að fáir geta verið jafn grimmir og börn. Samt eru þetta allt í grunnin góðir krakkar. En gott og vont eru miklu meiri og sterkari andstæður þá en nú þegar allir eru komnir með sínar grímur til að lifa af. Það sem kom kannski helst á óvart var að sá ágæti leikari Rory Culkin, sem var reglulega góður í You Can Count on Me og Igby Goes Down, er eiginlega veikasti hlekkur leikhópsins. Hann stendur sig ágætlega en ekkert meira. En ólíkt því sem fyrst virðist þá er hann ekki í mikið stærra hlutverki en hinir krakkarnir. Josh Peck nær að gera heilmikið með feita hrekkjusvínið George, karakter sem er blessunarlega úr takti við flestar klisjur. En það er Scott Mechlowicz, elsti en um leið óreyndasti leikarinn, sem er áhrifamestur. Við vitum mest lítið um hans persónu en hann nær einhvern veginn að dansa í gegnum hlutverkið, takturinn í myndinni ákvarðast af honum.


I Heart Huckabees á það sameiginlegt með Mean Creek að leikframmistaðan kom á óvart – í þetta skiptið þó á öfugan hátt. Jason Schwartzman, Dustin Hoffman, Lily Tomlin, Naomi Watts, Isabelle Huppert og Jude Law eru öll fín en senuþjófurinn er ótrúlegt en satt Mark Wahlberg. Það er rétt að taka það fram að ég hef megna óbeit á þessum mesta vælukjóa Hollywood, en einhvern veginn nær David O. Russell alltaf að draga fram það besta í honum. Hann var einmitt síðast almennilegur í síðustu mynd Russell, Three Kings, og hér endurtekur hann leikinn og er ótrúlegt en satt virkilega góður, hið sanna hjarta myndarinnar þó Schwartzman sé í aðalhlutverkinu. Myndin sjálf snýst um að gera grín að tilgerð og það litar hana í rauninni, langoftast virkar grínið, stundum leyfa þeir persónunum að segja eitthvað sem er í alvörunni djúpt og einstaka sinnum fellur myndin vissulega í það að hætta að gera grín að tilgerðinni og verða tilgerðarleg sjálf. En hún dansar allan tímann á mörkunum þannig að mig grunar að það komi ekki margir út af henni sammála um það hvernig tókst til.

Garden State

I woke up near Rittenhouse Square
There was noise in the hall; snow was flowing in the air
And I could see just then the flashing spark
Of the match to my first smoke

Fyrir ekki löngu síðan langaði mig að sjá helling af myndum á kvikmyndahátíðinni. Núna langar mig bara að sjá eina, Garden State, aftur og aftur og aftur.

Annars var gærdagurinn fyrir margra hluta sakir skemmtilegur. Í fyrsta lagi ætlaði ég að vera í vinnunni til hálffjögur en endaði á að vera klukkutíma lengur út af því ég var farinn að skemmta mér svo vel við að gera auglýsingaspjöld fyrir útsöluna. Einstein, Elvis og aðrir sem ég kann að hafa móðgað eru hér með beðnir afsökunar.

Kíkti svo í Kringluna í skókaupaleiðangur. Strætóferðirnar óvenju skemmtilegar í báðar áttir, af hverju er ekki alltaf svona sætar stelpur í strætó? Fann skó sem allir voru sammála um kvöldið að væru hreint rosalega nýjir. Hreinlega nýjastir. Kannski orðnir gamlir núna samt enda rigning úti.

Þá var það næstsíðasta Snápapartí annarinnar, fámennt en góðmennt og við Ingveldur vorum þau einu sem entumst niðrí bæ. Vorum samt ekki alveg að fíla neinn stað nógu vel þannig að við erum búin að ákveða að fara að stofna kaffihús. Ef einhver veit um ókeypis húsnæði á Laugarveginum má láta mig vita. Svo þurfum við líklega einhvern sem er ekki bókmenntafræðingur til að sjá um reikningana og svoleiðis.

Hitti svo báða uppáhalds Kristjánana mína. Það var raunar eitt það besta við gærdaginn, Reykjavík er þannig borg að maður hittir sjaldnast neinn óvart. Nema í gær. Núna er ég svo bara að bíða eftir að Söngvakeppnin sé búin svo ég geti horft á upptökuna. Ekki nema ár síðan ég var virðulegur framhaldsskólakennari að sjá til þess að litlu dýrin mín úr FNV færu sér ekki að voða í stórborgarferð sinni til að sjá þessa sömu keppni. Ókei, virðulegur er alveg örugglega ekki rétta orðið ... en endum þetta á laginu sem við byrjuðum þetta á, þrátt fyrir veðrið er ég í alvörunni farinn að halda að vorið sé alveg að koma ...

I see your feet at the edge of the bed
While an old Love song is creeping into your head
And as your eyes just closed I could only guess
If you were dreaming of me again

Stalking

Furðulegt fólk ásækir mig í ennþá meira mæli í dag en venjulega og hefur gert síðan klukkan kortér yfir sjö í morgun. Maður að muldra ástarjátningar innum bréfalúgu nágrannans, kona sem var brjáluð út af dauðum ketti og húsvörðum ... og þið hin vitið hver þið eruð ;)

Where is my spring?

Búinn með leiðinlega heimaverkefnið og get farið að sofa og vonast til þess að ég verði í stuði til þess að gera eitthvað af skemmtilegu heimaverkefnunum annað kvöld, dagurinn sjálfur er fullbókaður. Hvenær á maður eiginlega að komast á bíó aftur? Svo vil ég fara að fá vinnu. Einmitt núna er þetta óþolandi tímabil að bresta á þar sem maður er að stressa sig á hvar maður fái vinnu í sumar, bankabókin er komin á gjörgærslu og heilt fjall af verkefnum bíða eftir manni og mann langar bara að eiga líf með góðri samvisku og fá smá gott veður svona einu sinni. Líf íslenskra námsmanna í hnotskurn líklega.

Ákvað þó að eiga mér smá líf á föstudaginn og gaf samviskunni frí sökum þess. Sveik lit og fór í bókmenntafræðiparti hjá Davíð. Þó ekki, enda bókmenntafræðinemi að þriðjungi og bókmenntafræðingur fyrir utan að vera afsakplega bókmenntafræðilegur á litinn. Fölur sem sagt. Mjög gaman, enda kominn með alvarleg fráhvarfseinkenni, tvö ár síðan ég hef stundað þessar göfugu samkomur. Síðan þá er búið að þjálfa upp sirkusmeistara sem þagði í einbeittri íhugun fyrsta klukkutíma partísins áður en hann hófst handa við stórhættuleg og vafasöm sýningaratriði sem ekki mun verða upplýst nánar um hér. Annars einstaklega fallegt og djúpviturt fólk á staðnum þó vissulega hafi afbyggingar á OC og Nágrönnum farið eitthvað fram hjá mér enda í sjónvarpssvelti ef RÚV er undanskilið. Svo dreymdi mig vel á eftir en get ómögulega munað hvað.

egósentrísk færsla

Hinn geðveikt svali lúðinn hefur loksins gengist við mér! Allir skápaaðdáendur Gambrans geta nú séð mynd af nötternum sem hérna skrifar sem og ítarlega sálfræðigreiningu hérna.

Mótórhjóladagbækurnar

Skemmtilegar svona galasýningar. 5 fríir bjórar og maður kemur út í hagnað þrátt fyrir að hafa þurft að borga fyrir miðann. Þessar hugleiðingar þykja mér einkar viðeigandi þegar myndin fjallar jú um unga menn sem hafa ekki mikið milli handana og þarf að beita brögðum til að verða sér úti um áfengi og mat.

Spjallaði stuttlega við Walter Salles. Hann minnir mig nokkuð á öðling mikinn sem ég hef ekki séð í þónokkurn tíma. Báðir eiga það auðvitað sameiginlegt að sætta sig ekki við neitt minna en að bjarga heiminum enda er það algjör lágmarkskrafa.

Það er vel að merkja misskilningur að þetta sé mynd um Che. Þetta er mynd um Ernesto og það hvernig Che fæðist. Stundum velti ég því fyrir mér hvað maður þarf að fæðast oft til þess að verða maður sjálfur.

Að lokum;

lifi byltingin!

Eftir lokin;

obrigado.

takk fyrir að minna okkur á það sem skiptir máli, í raun er það eitt sem skiptir máli, að minna heiminn á hann sjálfan, minna hann á að hann er okkar allra. Mennirnir sem stjórna heiminum vita ekki hver hann er, þeir þekkja ekki andlit hans. Til þess þarf kjark og dug ... og eins og eitt mótorhjól.

Sin City

Flestir munu líklega tala mest um tæknina og myndatökuna í myndinni, það sem greip mig fyrst voru orðin. Texti Millers er magnaður og leikararnir fara vel með hann, opnunaratriðið minnti helst á ljóð Pablo Neruda og stundum gengur vofa Shakespeares um götur borgarinnar. Guðfeður rökkurmyndanna þeir Raymond Chandler og Dashiel Hammett eru þó mestu áhrifavaldarnir og sagan sjálf er kokteill af öllum bestu Sódómusögnum frá upphafi vega. Nema að það má vissulega finna nokkra hjartahreina menn í þessari borg. Með ýmislegt á samviskunni vissulega en það þarf að gera ýmislegt til að lifa af á svona stað.
Í raun eru þetta fyrst og fremst þrjár aðalsögur sem tengjast mislauslega, tvær þeirra eru heillandi stórborgarstef við Fríðu og dýrið og sú í miðið meinfynin ofbeldisorgía með talandi hausum og fleiru skemmtilegu. Sjónræna hliðin er auðvitað stórkostleg, eitthvað sem maður gæti ýmindað sér að Orson Welles hefði gert í Citizen Kane ef hann hefði haft nútíma tækni. Og þó hún sé vissulega ótrúlega groddaleg þá er þetta ein ljóðrænasta bíómynd sem ég hef séð.
Jú, og hún er stranglega bönnuð innan sextán ára, það eru mjög góðar ástæður fyrir því. Eða eins og Hartigan segir við litlu stúlkuna sem hann bjargar: "Cover your eyes, Nancy! I don't want you to see this." En auðvitað á hún eftir að sjá meira en nóg áður en yfir lýkur.

Margfaldur bíómiði

Þar sem það var ekki nóg að gera fyrir þá freistaðist ég til þess að fá mér kvikmyndahátíðarpassa. Enda Garden State, La Mala Education, Ett Hål i mitt hjärta, Der Untergang, Hotel Rwanda, I Heart Huckabees og Maria Full of Grace allar skylduáhorf, fyrir utan náttúrulega Móturhjóladagbækurnar sem er frumsýnd á sérsýningu með Salles á morgun. Þá á ég þrjár myndir eftir, Kinsey, Napoleon Dynamite, The Woodsman, Melinda & Melinda, 9 Songs og allar sem ég er að gleyma koma ágætlega til greina, svo er lýsingin á Beautiful Boxer forvitnileg: "Sönn saga um tælenskan kikkboxara sem barðist til sigurs alla leið á toppinn, til að eiga fyrir kynskiptiaðgerð." Aldrei vissi ég að Mike Tyson væri Tælenskur, en allavega ...

Svo er það Sin City í kvöld, gúrúarnir í Nexus verða væntanlega allir þar, var að gera stutta sjónvarpsfrétt um Myndasögumessuna sem lítur mjög vel út ef klippingin á morgun gengur upp. En sem sagt, það sem eftir er aprílmánaðar er mjög einfald: læra, bíó, læra, sofa ... and repeat. Spurning um að borða líka? Sjáum til, vona að þessi síða drepist ekki endanlega á meðan.

Gagnvirk skáldsaga

Byrjaði á Bókinni um hlátur og gleymsku rétt áður en ég fór á Ísafjörð og kláraði hana rétt eftir að ég kom. Hún rímaði merkilega vel við atburði viðkomandi daga.

Á fimmtudegi kom Bobby Fischer til landsins, það næsta sem ég las í bókinni var uppveðruð sögupersóna sem hrópar upp yfir sig: "Ég er Bobby Fischer, ég er Bobby Fischer." Vissulega algjör nötter, en það er náttúrulega bara viðeigandi.

Síðan er Guðný frænka að tala um að hún viti ekki í hvaða húsi pabbi hennar - og mömmu og þar af leiðandi afi minn - hafí búið áður en hann kynntist ömmu. Hún hafi ekki haft vit á að spyrja hann að því - og svo mörgu öðru - fyrr en of seint. Svo flytur hún til Suðureyrar, rétt hjá Ísafirði, bænum sem foreldrar hennar kynntust. Bænum sem mamma fæddist í. Las svo þetta um kvöldið:

"Við hugsum um óendanleika stjarnanna en skeytum engu um óendanleikann sem er fólgin í feðrum okkar."

Já, góðar bækur koma til manns á réttum tíma. Skil samt ekki af hverju Kundera gleymdi að minnast á Ísafjörð í bókinni.

Aprílgabb RÚV

Það hefur komið í ljós að ráðning Auðuns Georgs í starf útvarpsstjóra var á endanum aðeins eitt útsmognasta og best undirbúna aprílgabb sem RÚV hefur staðið fyrir. Hið sanna í málinu er að Finnur Ingólfsson hefur verið ráðinn í starfið, enda Auðun ekki einu sinni með flokkskírteini. Í sárabætur verður Auðun þó væntanlega gerður að Seðlabankastjóra eða sendiherra.

Ævintýri ósýnilega mannsins

Bara til að friða áhyggjufulla lesendur - ég er kominn aftur frá Ísafirði. Mikið rokk og algjörlega frábær hátíð, tjái mig betur um það seinna annars staðar þar sem ég er búinn að lofa pistli um það fyrir annan vettvang.

En það var eitt sem var þó sérstakt við þessa páska og það var hversu sterkir ofurmennishæfileikar mínir til þess að vera ósýnilegur voru, sérstaklega þegar ég var að panta mér einhverjar veitingar.

Ævintýri ósýnilega mannsins, fyrsti hluti:

Föstudagurinn langi. Ósýnilegi maðurinn niðrá Lækjartorg með það markmið að ná fimmuni sem fer út á flugvöll en þar bíður hans bílaleigubíll. En strætó er mínútu á undan Ósýnilega manninum og þar sem hann er ónærður fer hann að leyta sér ætis. Upphafleg áætlun er sú að láta pylsu duga en þar sem enginn sölustaður slíks fæðis er opinn þá endar Ósýnilegi maðurinn á Kebabhúsinu og bíður þar í langan tíma eftir matnum. Fyrst telur Ósýnilegi maðurinn þetta eðlilegan páskaseinleika en þegar grunsamlega margir eru að fá matinn sinn á undan honum þó hann hafi verið pantaður á eftir fer Ósýnilegi maðurinn að fá á tilfinninguna að ofurmenniskraftar hans séu hér að verki. Jú, auðvitað hafði afgreiðslustúlkan bara steingleymt borgara Ósýnilega mannsins. Sem kemur loksins en þá var Ósýnilegi maðurinn auðvitað löngu búinn að missa af strætó og þurfti að taka næsta.

Ævintýri ósýnilega mannsins, annar hluti:

Daginn eftir var Ósýnilegi maðurinn svo staddur á Langa Manga á Ísafirði. Var ekki nógu vel vaknaður og sökum gistingar á Suðureyri var hann bílandi og gat þar af leiðandi ekki fengið sér neitt sterkara en kaffi (sökum takmarkaðrar vöknunar) og kók (til að losna við kaffibragðið). Satt best að segja fannst Ósýnilega manninum það ekkert taka neitt ógurlegan tíma en Manga* virtist finnast það og gaf Ósýnilega manninum þ.a.l. bæði. Vitanlega hugsanlegt að tímaskyn mitt hafi brenglast sökum ósýnilleika. Mikill heiðursmaður Mangi og heitir Ósýnilegi maðurinn því í staðinn að koma þarna við tækifæri og fá sér stóra súkkulaðiköku. Eða bjór. Eða bæði.

*Rétt er að taka fram að Ósýnilegi maðurinn hefur engar öruggar heimildir fyrir að afgreiðslumaðurinn hafi heitið Mangi en hann var þó afskaplega Mangalegur og þetta fallega nafn því afar viðeigandi þessum góða afgreiðslumanni.

Ævintýri ósýnilega mannsins, þriðji hluti:

Síðar um kvöldið fer Ósýnilegi maðurinn á Pizza 67. Pantar ostaveislu og eftir rúman klukkutíma og ófáar ferðir til þess að spyrjast fyrir um örlög pizzunar kemur hún loksins. Ósýnilegi maðurinn þurfti sem betur fer ekki að borga fyrir hana, en honum er hulin ráðgáta hvernig þessir staðir á Ísafirði bera sig. Gunnhildur og Fabri af Stúdentakjallaranum komu líka við og svo virðist sem ofurmennishæfileikar Ósýnilega mannsins hafi smitast að einhverju leyti yfir á þau enda þurftu þau að bíða nærri jafn lengi, aðrir fengu hins vegar matinn sinn mun fyrr.

Ævintýri ósýnilega mannsins, fjórði hluti:

Ósýnilegi maðurinn ákveður seinnipartinn á Páskadegi að kominn sé tími á heimför. Hann leggur af stað um kaffileytið á tómann maga ef frá er talinn hluti af páskaeggi. Hungrið er þó ekki byrjað að láta á sér kræla þegar keyrt er fram hjá Hólmavík og ákveðið er að borða á Brú. Þangað er komið tuttugu mínútur yfir átta. Veitingastaðnum á Brú er lokað klukkan átta. Þá er það Hyrnan í Borgarnesi - og þó þangað sé komið vel fyrir tíu er búið að loka. Þegar til höfuðborgarinnar er komið er það svo loks BSÍ sem bjargar Ósýnilega manninum frá því að verða endanlega ósýnilegur af hungri.

Undantekningin frá þessu um helgina var þó Guðný frænka sem eldaði ítrekað ljúffengt burritos á mettíma.

En Ísafjörður er merkilega fallegur bær. Það er að vísu slatti af ljótum nýjum húsum sem skyggja á gamla bæinn meðfram pollgötu en þegar maður er kominn þar bak við þá er hellingur að skemmtilegum húsum. Raunar ásamt gamla bænum í Hafnafirði og Akureyri auðvitað líklega mest sjarmerandi bæjarstæði á landinu sem ég hef komið til. Miðbær Reykjavíkur er dæmdur úr leik út af því það er alltaf rok þar, eins og í restinni af Reykjavík. Fyrir utan það að miðbærinn fær svo mörg mínusstig fyrir restina af Reykjavík. Hmm, líklega hefði ég átt að fylgja einkunnarorðum hátíðarinnar og aldrei fara suður? Of seint núna, en Reykjavík verður náttúrulega aldrei annað en stoppistöð.

Ísafjörður II

Er á sæmilegu nostalgíuflippi í kvöld, Ísafjörður / Suðureyri á morgun þannig að það heyrist varla mikið í mér fyrr en á mánudag – ekki segja mér að það séu tölvur þarna? Og er þá ekki ástæða til þess að taka nostalgíuflippið á Ísafjörð? Hef að vísu aðeins einu sinni komið í þennan fæðingarbæ móður minnar og sá mest lítið af honum þá. Þetta var sumarið 1997 og tilefnið var að amma var áttræð og ákvað að halda veisluna fyrir vestan. Ég var auðvitað að vinna um daginn, frá sjö til hádegis, en þá hjólaði ég beint heim og brunaði með familíunni á Ísafjörð. Ekki búinn að borða neitt náttúrulega og þegar ég stakk upp á því að stoppa einhversstaðar til þess þá talaði pabbi um að við þyrftum að ná ferjunni og ég gæti fengið að borða þar. Um borð var svo heil ein ræfilssamloka sem ég lét mig hafa til þess að seðja sárasta hungrið og svo þurfti ég að bíða þangað til að við komumst loksins til Ísafjarðar um kvöldið. Þá var klukkan orðin sæmilega margt og ég hafði ekki hugmynd um hvort það væri nokkursstaðar hægt að fá eitthvað sent. En eins og fólk kannski man þá var þetta á þeim tíma sem Pizza 67 var til á hverju einasta krummaskuði í landinu, ef ekki álfunni. Ég átti bágt með að stökkva ekki á pizzasendilinn og faðma hann. Sem sagt, það er aðallega maginn á mér sem man eftir Ísafirði. Man lítið eftir afmælinu daginn eftir nema að það var á einhverju hóteli væntanlega og pabbi kveikti í jakkanum.
En best að hundskast í bælið svo ég verði sæmilega stemmdur á morgun, varla mikið lífsmark hér fyrr en á mánudag - ekki eins og það hafi verið sérstaklega líflegt undanfarið ...

Hvað ætli Fischer segi svo þegar hann kemst að því að ríkisstjórn landsins sé margfalt meiri Runnasleikjur en Japansforseti nokkurn tímann? Mann er eiginlega bara farið að hlakka til.

Vill Röskva breyta kosningakerfinu?

Það er forvitnilegt að sjá viðbrögð Röskvu og Vöku við skipun í Stúdentaráð. Báðar fylkingar einbeita sér af því að kvarta yfir því að Háskólalistinn hafi ekki verið tilbúnir í meirihlutasamstarf en gera sér ekki grein fyrir því ef að þeim er meirihlutinn svona kær þá hefði enginn getað bannað þeim að stofna meirihluta saman.

Merkilegast er þó að Röskva segir í þessum pistli að hún harmi niðurstöðuna "... enda ólýðræðislegt að fylking sem aðeins hefur tvo fulltrúa af tuttugu í ráðinu fái formennsku." Gott og vel, segjum svo að þetta sé ólýðræðislegt - en einmitt það kosningakerfi sem er við lýði bíður uppá þetta. Það eru til fjölmargar tegundir af lýðræði, það kosningakerfi sem er til staðar ræður hvers konar lýðræði er stundað. Nú er Röskva í raun búinn að lýsa því yfir að kosningakerfið eins og það er nú uppbyggt sé ólýðræðislegt. Ég efast ekki um að Háskólalistinn mun glaður hjálpa þeim að breyta því enda höfum við ávallt haldið því fram að þetta kerfi sé meingallað.

Nýtt Stúdentaráð

Það er ástæða til þess að óska stúdentum til hamingju með að hafa fengið jafn vandaðan dreng og Elías sem formann Stúdentaráðs.

Þó verð ég setja út á fréttaflutning vefútgáfu Morgunblaðsins sem birti byggði fréttina sína eingöngu á biturleikanum hérna. Auðvitað er eðlilegt að tala við Vöku en hefði ekki verið ráð að hafa samband við hinar fylkingarnar líka? Fréttatilkynning er nefnilega ekki frétt þó hún geti verið kveikjan af frétt.

Zubr

Sá fáheyrði atburður gerðist áðan að ég sá tékkneskan bjór í ríkinu sem ég kunni hreinlega engin deili á, Zubr. Væntanlega einhver afdalabjór?

Og svo ég taki nú framhald á strætóævintýrum þá voru tvífarar parsins í Fucking Amal mættar í strætó, það var vissulega óttalega sætt.

Drög af bílstuldi?

Þurfti að bíða óvenju lengi eftir strætó við Bóksöluskýlið. Ein konan sem beið samtímis mér í skýlinu leiddist biðin og fór að leggja nef sitt við rúðurnar í bílstjórasætum allra bílanna sem voru staddir á bílastæðinu við hliðina að því er virtist til þess að sjá hvort þeir væru læstir. Þeir voru það allir þannig að hún neyddist til þess að taka stóra gula bílinn með okkur hinum.

Framtíð RÚV

Nú er komið í ljós að uppsagnirnar í Þjóðleikhúsinu, það annars ágæta herbragð þjóðleikhússtjóra, hafði óheppilegar aukaverkanir. Við erum föst með Spaugstofuna enn eitt árið. Raunar finnst mér það verst fyrir þá sjálfa, Karl Ágúst & co eru færir grínleikarar, mér dettur ekki í hug að taka það af þeim - en konseptið er orðið svo þreytt að þeir eru löngu hættir að nenna þessu. Kannski hafa þeir tíma til að vanda sig meira fyrst þeir eru ekki í leikhúsinu? Má vera, en ég held að það besta sem þeir gætu gert væri að prófa eitthvað nýtt. En Gísli Marteinn er að minnsta kosti að hætta, það má máski eiga von á einhverjum ferskleika á Ríkisbákninu á næstunni. Svo segir náttúrulega gervöll fréttastofan upp og það verður algjört anarkí og litlir Framsóknarstrákar hlaupa um alla ganga, fertug andlit á fimmtán ára herðum, og ákveða að hér eftir verði merki RÚV það sama og hjá flokknum og í stað táknmálsfrétta verður daglega þulið land, flokkurinn og RÚV, þrenning sönn og ein.

Nýtenglar

Hinni árlegu tenglatiltekt er lokið, að vísu innan við hálft ár síðan ég tók til síðast þannig að það er ástæða til að hafa áhyggjur af ofvirkni í þessum efnum.

Annars snýst þessi tenglatiltekt vissulega aðallega um að rusla til, bæta nýju fólki inn, enda hef ég sjaldnast hjarta í mér til að henda einhverjum út þó viðkomandi hafi máski ekki bloggað í nokkra mánuði. Gæðin, fólk, gæðin!

Aðalástæðurnar voru náttúrulega að ég þurfti að bæta við öllu fallega fólkinu af H-listanum, svo ekki sé minnst á devilishly handsome gaurinn sem átti sviðið á síðustu útskrift þar sem hann útskrifaðist með hvorki meira né minna en MA í bókmenntafræði. Lesið allt um ævintýri Roalds hér, þar á meðal ekki-kossinn-ógurlega. Þekki orðið samt mest fólk sem var að útskrifast sem Masterar, eru þetta ellimerki? Svo var rauðhærði djöfullinn Sibbi loksins að klára BA í bókmenntafræði eftir áralanga baráttu við Ameríska brjálæðinginn hans Brett Easton Ellis.

Þá er fólk loksins farinn að uppgötva bloggið í útlöndum, snillingurinn Jim þykist vera að skrifa bók en er aðallega að skrifa hérna. Jim er vel að merkja enskukennari, skeitari og fjölmiðlunarfræðingur auk þess að vera fyrrum drykkjufélagi á Radegast-pöbbnum mánudaga og miðvikudaga eftir tékkneskutíma ásamt Charlie og Elk, auk þess sem Cat, tyrkinn Serdar og skrýtni Svíinn komu stundum með. Svo er Jim líka hetjan mín, það stendur nefnilega á einhverri löngu týndri servíettu.

Fyrir utan þetta allt henti ég Hjartahlýja manninum, Einari Erni, Pullu og Dúddu inn fyrst maður er alltaf að lesa þau þó ég kunni ósköp lítil deili á þeim. En þegar ég fór að skoða þetta þá sé ég að ég er með 84 manns þarna inni, þar af þekki ég 57 mismikið, 10 sem ég þekki of lítið til að kunna við að setja þá inní fyrri töluna og svo 17 sem ég þekki ekkert. Tölfræðinördisma þar með lokið, en þetta gæti náttúrulega verið góð ástæða til þess að skoða Six Degrees of Seperation betur. Linkur á prívatblogg Harrison Ford því væntanlegur innan tíðar.

Stuck in a Moment You Can’t Get Out Of

Líf! Farðu að gerast, núna! Ha, þarf ég að gera eitthvað sjálfur? Fjandakornið. Djöfull er of-mikið-að-gera afsökunin orðinn þreytt. Allt í góðu samt, þannig. Vantar bara smá drama. Melló medium-sized happiness er ekki alveg að gera sig nógu vel fyrir mig. Má ég þá frekar biðja um almennilegt svekkelsi.

Sakna vina sem eru úti núna. Langar til útlanda skútlanda. Vill einhver gefa mér hellings pening svo ég komist um páskana til Danmerkur Tékklands Englands Króatíu Rússlands Finnlands plús lærdómsvélmenni sem getur gert öll verkefnin sem ég þarf sjálfsagt að klára þá? Björgólfur, ég veit þú lest þetta. Óþarfi að vera nískur svona þegar páskafríið er alveg að skella á.

My Sharona

Var að sjá myndbandið af Knack flytja þetta lag í fyrsta skipti, er vanari að sjá fyrir mér Ethan Hawke, dansandi annað hvort við strákúst á bensínstöð eða Winonu Ryder undir þessu snilldarlagi í fyrsta leikstjóraverkefni Ben Stiller, skrítið að tengja hann Reality Bites í dag ... já, raunveruleikinn bítur fjandakornið ... en allavega þá er alveg ljóst að maðurinn sem syngur My Sharona er eldri bróðir John Cusack. Talandi um það, ætli maður eigi batterí í útvarpið ef maður þarf að taka Say Anything atriði í einhverjum breima? Eða kannski ætti maður bara að vera módern á þessu og kaupa mér ipod? Er ekki alveg að virka í mynd samt ... eða kannski á bara eftir að gera bíómyndina sem kemur þessu í tísku? Matrix tókst nú að láta síma líta út fyrir að vera svala, svo kom Reloaded og Revelutions og Star Wars 1 og 2 og ekki einu sinni geimskip eru almennilega svöl ennþá ...

Rektorskosningar

Vandamálið við þessar rektorskosningar fyrir okkur nemendurna er klassískt, fæst þekkjum við þessa frambjóðendur neitt fyrir. Nema þeir sem muna eftir Ágústi í pólitíkinni. Utan þess er helst að maður þekki eitthvað til þeirra sem eru við manns eigin deild, hámark einn sem sagt, og ég þekki satt best að segja Jón Torfa ekkert eftir eins og hálfs annar nám í Félagsvísindadeild. Tek samt fram að þar sem ég er í þverfaglegu námi lít ég enn á mig sem heimspekideildarnemanda inn við beinið.

En þá er best að kíkja á stefnumálin, ef við lítum fyrst á þær níu spurningar sem lagðar eru fyrir rektorsefnin á heimasíðu HÍ hérna:

Fyrsta spurningin fjallar um hvað sé brýnast að gera í málefnum HÍ?
Kristín hefur vinninginn hér, hinir gala allir sama söng um það sem allir (nema stjórnvöld landsins) vita.

Næst er vikið af skólagjöldum sem allir eru á móti, mismikið þó, en Kristín er sú eina sem þó tekur fram að það megi skoða innra starf HÍ betur.

Þriðja spurningin snýr að húsnæðismálum nemenda og þar fá Jón Torfi og Kristín prik fyrir að setja Háskólatorg í forgang, vissulega er ástæða til þess að bæta aðstöðu flestra ef ekki allra deilda en þó þykir mér húsnæðisaðstaða til kennslu almennt þokkaleg, það er frekar félagslífið í heild sem er á hrakhólum.

Fjórða spurningin fjallar um nýjungar í kennsluháttum HÍ, Ágúst nefnir í raun engar nýjungar, talar aðeins um meiri gæði – en að því er virðist á sömu gömlu forsendunum. Einar ræðir eflingu aðstoðamannakerfis þar sem framhaldsnemar eru ýmist aðstoðarmenn prófessora eða að hjálpa nýnemum. Þetta þykir mér það jákvæðasta í hans kosningabaráttu og hefur hann því vinningin hér þó Kristín hafi ágætis hugmyndir líka.

Fimmta spurningin fjallar um jafnréttismál og þar eru eins og venjulega allir sammála um að eitthvað þurfi að gera – en ef kosning Kristínar væri þó óneitanlega rökréttasta skrefið að þeim markmiðum (aukning kvenna í stjórnunarstöðum) sem allir eru að mæra.

Sjötta spurningin snýst um hvernig skuli efla framhaldsnám og rannsóknir. Kristín virðist ein um að gera sér grein fyrir því að grunnnámið er grunnurinn undir öllu hinu (sbr. orðið sjálft) – eitthvað sem ætti að vera svo augljóst en hinum virðist öllum sjást yfir, enda nefna þeir helst ekki grunnnámið á nafn neins staðar sem ég hef séð – enda hafa atkvæði akademískra starfsmanna 60 % vægi ...

Sjöunda spurningin snýst um leiðir í alþjóðlegu samstarfi og þar eru allir með áhugaverðar hugmyndir nema Jón Torfi sem segir í raun ekki neitt um málið.

Áttunda spurningin snýst um það hvernig efla skuli samkeppnisstöðu HÍ. Hér eru Ágúst og Einar með áhugaverðar pælingar um að það þurfi að kynna með markvissari hætti mikilvægi háskólanáms.

Að lokum eru þau svo spurð hvernig HÍ verði eftir fimm ár nái þau kjöri. Hér er Kristín sú eina sem fellur ekki í þá gryfju að búa til útópíu en af hinum þá fær Einar prik fyrir að gera útópíuna a.m.k. almennilega og stefna bara beina leið á nóbelinn.

Samkvæmt þessu er Kristín langbesti kosturinn, Einar kemur henni næstur, þá Ágúst og Jón Torfi rekur lestina.

Þegar heimasíður rektorsefnanna voru skoðaðar breyttist skoðun mín á þeim almennt ekki mikið, Kristín er á sömu slóðum og í spurningunum og sömuleiðis Ágúst – þó þegar maður rifjar upp að hann gaf nýlega út Hagræn áhrif tónlistar þá eykur það trú manna á að hann sé ekki alveg fastur í allri viðskiptafræðivitleysunni. Einar er sömuleiðis á sömu slóðum ef eitt stórt atriði er undanskilið; hann virðist fylgjandi styttingu náms í framhaldsskóla og vill styttingu náms í grunnskóla til viðbótar. Það þykir mér bera vott um afar grunnan skilning á menntamálum þjóðarinnar sem verður einfaldlega til þess að ég get ekki hugsað mér að kjósa hann. Það að vera fylgjandi styttingu náms í framhaldsskóla er nefnilega einhver sú bjánalegasta og grunnhygnasta skoðun sem hægt er að hafa í íslenskri pólitík, það að vera fylgjandi skólagjöldum til dæmis er eitthvað sem alveg má færa rök fyrir en þessi vitleysa, hnuss segi ég bara.

Jón Torfi er hins vegar með ýmsar ágætis pælingar um menntun og þá er hann með hugmynd sem ég hef alltaf furðað mig á að sé ekki orðin að raunveruleika fyrir löngu – að sem flest lokaverkefni stúdenta fari beint á netið, væntanlega að fengnu samþykki þeirra, frekar en að rotna í bókhlöðunni. Þá minnist hann aðeins á starfsþjálfun sem og félagsaðstaða stúdenta sem er jákvætt. Hann skorar því töluvert hærra hér en í spurningunum níu – en þó kemur hann ekki til greina í mínum huga, einfaldlega af því ég er búin að heyra mjög misjafnar sögur af honum af fyrstu hendi frá fólki sem ég tek mark á. Leiddist Ágúst þegar hann var í pólitíkinni en þó hann hafi eitthvað hækkað í áliti hjá mér síðan (ágætis kúnni í Bóksölunni sko) þá efast ég um að það væri háskólanum hollt að áhrif Viðskiptafræðideildar aukist enn. Hef eiginlega ekkert heyrt um Einar en ágætis hluti um Kristínu, þegar við það bætist að hún hefur vinningin í stefnumálum og er frá það lítilli deild að það ætti ekki að skekkja stefnu hennar í heildarmálefnum HÍ.

Semsagt, Kristínu Ingólfsdóttur sem rektor!

Andlaus og krambúleraður

Var að vonast til þess að losna úr andleysi undanfarinnar viku, en var svo skyndilega að drepast í öxlinni án nokkurar sýnilegrar ástæðu. Var svo að fara með ruslið út í tunnu, sem er stödd í niðamyrkri bak við hús, sé ég að það eru skyndilega komnir einhverjir leigjendur í kjallaraíbúðina og verður svo mikið um að ég hryn niður þrepin og er þar með enn krambúleraðri en fyrr. Aðallega samt þannig að ég næ ekki að einbeita mér að neinu sem orsakar almennan pirring. Til viðbótar við því að einmitt núna er ég með óttalega leið á sjálfum mér. En ég treysti því að árshátíð á morgun með fullt af skemmtilegu fólki komi manni í rétta gírinn aftur.

Pivo

Elsku bjór!

Fyrirgefðu að ég gleymdi afmælinu þínu ... ég lofa að vera góður við þig um helgina í staðinn. Já og Eygló, til hamingju með afmælið.

Annars er ég bara að hanga hérna í Odda af því netið datt út heima svona fimm mínútum áður en ég fékk póst um að morguntíminn félli niður. Ég hafði þó í það minnsta vit á að sofa yfir mig í fyrri tímann ...

Fékk senda könnun í hi-póstinum í dag. Lykilsspurningin var náttúrulega:

"Hefðir þú áhuga á að kaupa rafmagnsdrifinn uppþvottabursta til að gera þér uppvaskið auðveldara?" og í kjölfarið var spurt: "Finnst þér innbyggður sápuskammtari nauðsynlegur?"

Mér er það hulin ráðgáta hvernig ég hef komist af án þessa tækis hingað til.

Ellidýrkun

Clint fær óskarinn fyrir að gera mynd sem löglegt gamalmenni á meðan allir leikarar Þjóðleikhúss Íslands sem ekki eru orðnir nógu gamlir til þess að vera að íhuga lífeyrissjóðsmál alvarlega fá uppsagnarbréf. Ofan á það að ríkisstjórnin virðist hafa það efst á stefnuskránni að gera alla námsmenn gjaldþrota. Enn ein sönnun á gamalmennadýrkun okkar tíma, ég held það sé löngu kominn tími á alvöru uppreisn.

Óskarinn 2005

Þá er það komið, endilega kvabbið í kommentakerfið, hvort sem það er út af röflinu í mér eða misvafasömum ákvörðunum akademíunnar. Og auðvitað er harðbannað að fara að sofa! Vinna hvað? Maður er hvort eð er alltaf jafn ómögulegur á mánudögum.

Besta mynd

The Aviator
Million Dollar Baby
Sideways
Ray
Finding Neverland

Eitt er dálítið merkilegt hér: Þrjár myndanna eru einhverskonar tilraun til ævisagna. Þær eru mjög mistrúar hinu sannsögulega, Ray víkur lítið frá staðfestum atburðum, The Aviator tekur sér ýmis skáldaleyfi og Finding Neverland er réttilega lýst í kreditlistanum þegar sagt er að myndin sé aðeins innblásin af raunverulegum atburðum. Hins vegar er röðin öfug ef litið er á gæðin. Enda sannleikurinn um líf manna miklu betra efni í bíómynd en staðreyndirnar um líf þeirra. Og það er oft tvennt ólíkt þó oft skarist það. Málið er nefnilega að á meðan við vitum ósköp lítið annað um Ray Charles en að hann hafi verið blindur dópisti með tónlistargáfu eftir að hafa séð Ray á meðan við höfum ótrúlega djúpa tilfinningu fyrir því úr hvaða hugarheimi sagan um Pétur Pan spratt þrátt fyrir að flestu sé logið eða hagrætt um raunverulegt líf höfundarins.
Millon Dollar Baby er traust þrátt fyrir ýmsa vankannta framan af en skiptir um gír á lokasprettinum og verður allt önnur og magnaðri mynd. Hún er líklega helsti keppinautur The Aviator - og þær eru fyrir mér þær myndir hér sem koma Finding Neverland næst að gæðum. Sú vinnur þó nær örugglega ekki enda leikstjórinn Forster ekki tilnefndur. Ray er sísta myndin þrátt fyrir frábær tónlistar atriði og glansleik. Það er raunar sameiginlegt öllum myndunum fimm að leikurinn er lítalaus, helst að ég hefði viljað sjá meiri innlifun hjá Kate Beckinsale í hlutverki Ava Gardner í The Aviator. Síðan er Sideways óttalega ofmetinn, fín lítil mynd að mörgu leyti, en þó er eins og það sé eitthvað off við hana sem ég næ ekki að festa fingur á. Þó má nefna það að það er furðulegt hversu aðalleikonur myndarinnar, Virginia Madsen og Sandra Oh, eru illa nýttar og hverfa skyndilega út úr myndinni fyrir lokasprettinn - þar sem þær eru það langbesta við myndina.

Besti leikstjóri

Martin Scorsese, The Aviator
Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Alexander Payne, Sideways
Taylor Hackford, Ray
Mike Leigh, Vera Drake

Vera Drake er ekki tilnefnd sem besta mynd og því getum við auðveldlega afskrifað Mike Leigh. En í raun er þetta mjög einfaldlega einvígi á milli gamlingjanna Eastwood og Scorsese. Ólíkt Eastwood hefur Scorsese hefur aldrei unnið áður og þar sem myndirnar virðast hafa ósköp svipað fylgi dettur þetta Scorsese megin.

Besti leikari

Jamie Foxx, Ray
Johnny Depp, Finding Neverland
Leonardo DiCaprio, The Aviator
Don Cheadle, Hotel Rwanda
Clint Eastwood, Million Dollar Baby

Þetta er á milli þeirra Foxx, Depp og DiCaprio. Þeir eru allir verðugir enda álíka góðir - Eastwood er hins vegar ekki alveg í sama klassa þó góður sé og Cheadle enn óséður. Foxx er hins vegar í sístu myndinni - en þar sem mottó akademíunnar hefur lengi verið "You can't beat a blind guy" þá hlýtur hann að vinna þetta, þó vissulega sé hún sömuleiðis afskaplega veik fyrir andlegri vanheilsu - en þar sem það er varla aðalatriðið í persónu Howard Hughes eins og hún birtist í The Aviator þá dugar það varla. En rosalega á Depp styttu inni.

Besta leikkona

Kate Winslet, Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Hilary Swank, Million Dollar Baby
Annette Bening, Being Julia
Catalina Sandino Moreno, Maria Full of Grace
Imelda Staunton, Vera Drake

Það er líklega óskhyggja hjá mér að spá Íslandsvininum og smekkkonunni Kate Winslet (sem var auðvitað að lepja öl með mér ofar á Laugarveginum á meðan hún sendi áhættuleikkonuna sína til þess að villa um fyrir fólki á uppastaðnum við Austurstræti) sigri fyrir yndislega frammistöðu sem Clementine, frammistöðu sem var full af hjarta og visku bak við bláa hárlokkana. En til vara vona ég að Hillary Swank vinni frekar en Annette Bening í slag þeirra sigurstranglegustu. Bening er ágætlega sannfærandi hér, eins og hún var í American Beauty (þar sem hún var líka tilnefnd og tapaði fyrir stórleik Swank í Boys Don't Cry). Eða öllu heldur, hún er ágætlega sannfærandi að leika persónur sem virka hálfpartinn sem teiknimyndakarakterar á mann. Það er góðra gjalda vert en Swank er svo sannarlega af holdi og blóði þar sem hún svitnar í boxhringnum. Hef eðlilega ekki enn getað séð Staunton og Moreno, en er mjög spenntur fyrir Maria Full of Grace sem mig grunar að sé tímabær mynd.

Besti aukaleikari

Morgan Freeman, Million Dollar Baby
Jamie Foxx, Collateral
Clive Owen, Closer
Thomas Haden Church, Sideways
Alan Alda, The Aviator

Alda er traustur en lítið meira á meðan að þó Church sé ágætur þá á hann líklega sístu frammistöðuna í Sideways. Owen er ansi magnaður en þó er persónan ekki alveg að ganga upp eftir því sem líður á myndina, eitthvað sem gildir um allar persónur Closer að Natalie Portman undanskilinni.
Persónulega þótti mér frammistaða Foxx í Collateral, sem er óneitanlega aðalhlutverk og ekkert annað, í raun ennþá magnaðri en frammistaða hans í Ray. En það verður líklega sú mynd sem hann fær styttuna fyrir. Freeman er traustur í Million Dollar Baby, hefur svo sem oft verið betri og myndin ofnotar kallinn dálítið sem sögumann, en ef einhverntímann var leikari sem á einfaldlega óskar inni þá er það Freeman. Þetta á vel að merkja líka við Blanchett í aukaleikkonuhópnum en hún er ung og á vonandi inni. Þetta gætu hins vegar verið síðustu forvöð að láta Freeman fá styttu. Þó vissulega ætti hún frekar að vera merkt Shawshank Redemption.

Besta aukaleikkona

Virginia Madsen, Sideways
Cate Blanchett, The Aviator
Natalie Portman, Closer
Laura Linney, Kinsey
Sophie Okonedo, Hotel Rwanda

Aldrei þessu vant er þessi flokkur líklega sterkasti leikflokkurinn. Kinsey og Hotel Rwanda eru ekki enn komnar til landsins en Okonedo var reffileg í litlu hlutverki í Dirty Pretty Things á meðan Laura Linney er, rétt eins og Portman og Blanchett, einhver besta leikkona samtímans.
Madsen, Blanchett (sem var rænd af Gwyneth Paltrow fyrir Elizabeth) og Portman eru það besta við myndirnar sem þær leika í. Hepburn, afsakið Blanchett, gæti vel unnið fyrir frábæra túlkun - enda besta leikkona nútímans að túlka bestu leikkonu allra tíma. Portman er vissulega frábær í Closer en ég satt best að segja vona að hún fái sinn óskar fyrir betri mynd. En Virginia Madsen er það langbesta við Sideways, þetta er líklega rulla lífs hennar (þó vissulega væri gaman ef hún fengi fleiri svona rullur) og því tek ég sénsinn á henin.

Besta frumsamda handrit

Charlie Kaufman, Michel Gondry & Pierre Bismuth, Eternal Sunshine of the Spotless Mind
John Logan, The Aviator
Brad Bird, The Incredibles
Terry George & Kair Pearson Hotel Rwanda
Mike Leigh, Vera Drake

Jú, The Aviator á sjálfsagt eftir að vinna þetta - og á það svo sem alveg skilið sem og The Incredibles, eitt skemmtilegasta handrit af teiknimynd í mörg tungl. En ég ætla að leyfa mér að vera óraunsær hérna og spá því að menn verðlauni besta handrit Charlie Kaufman hingað til, meistaraverkið Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Hér er vel að merkja rétt að taka fram að þó handritið sé eignað þremur þá á Kaufman vissulega langmest í því, þáttur Bismuth er fyrst og fremst sá að hafa gaukað hugmyndinni að Kaufman í matarboði og Gondry var fyrst og fremst með í ráðum á meðan Kaufman skrifaði handritið.

Besta aðlagaða handrit

Alexander Payne & Jim Taylor, Sideways – byggt á samnefndri skáldsögu Rex Pickett
David Magee, Finding Neverland – byggt á samnefndu leikriti Allan Knee
Paul Haggis, Million Dollar Baby – úr smásögum F.X. Toole (Rope Burns)
Richard Linklater, Kim Krizan, Julie Delpy & Ethan Hawke, Before Sunset – byggt á persónum fyrri myndarinnar
Jose Rivera, Mótorhjóladagbækurnar (Diarios de motocicleta) – byggt á samnefndum æviminningum Che Guevara

Hér hefði ég gerst afskaplega óraunsær og spáð Before Sunset sigri enda ættu þessi óskarsverðlaun með réttu að vera einvígi á milli hennar og Eternal Sunshine of the Spotless Mind. En þar sem myndin er í raun tilnefnd í vitlausum flokki þá ætla ég að geyma það. Hún er nefnilega ekki byggð á neinu öðru en fyrri myndinni - sem þýðir að allar framhaldsmyndir ættu sjálfkrafa að fara í þennan flokk, sem hefur þó ekki endilega verið raunin.
Sideways er hins vegar nokkuð örugg með sigur hér þó margt megi finna að handritinu á meðan Finding Neverland ætti að vinna með sitt listilega handrit. Handritið er hins vegar stundum klaufalegt í Million Dollar Baby framan af (Boxari frá Austur-Þýskalandi?) auk þess sem það ofnotar Morgan Freeman sem narrator.

Besta teiknimynd

The Incredibles
Shrek 2
Shark Tale

Shark Tale er hérna bara sem uppfylling. Þetta er einvígi á milli græna skrekksins og rauðklæddu ofurhetjanna - og á meðan The Incredibles er lang besta mynd Pixar síðan Toy Story á meðan Shrek 2, þó góðra gjalda sé verð, stendur fyrri myndinni langt að baki. Þannig að The Incredibles hirðir styttuna.

Besta "erlenda" mynd

Hafið í mér (Mar adentro) – Alejandro Amenábar, Spánn
Kórinn (Les Choristes) – Christophe Barratier, Frakkland
Fallið (Der Untergang) – Oliver Hirschbiegel, Þýskaland
Svo sem á himni (Så sam i himmelen) – Kay Pollak, Svíþjóð
Í gær (Yesterday) – Darrell Roodt, Suður-Afríka

Eða öllu heldur mynd á öðru máli en ensku. Alltaf gaman að því þegar íslendingar vonast eftir að okkar myndir verði tilnefndar sem "Besta erlenda mynd" - og segir vissulega ákveðna sögu. En vegur ekki-enskra mynda hefur farið vaxandi hjá akademíunni undanfarin ár, núna er engin mynd í toppbaráttunni eins og Il Postino, La Vita e Belle, Skríðandi tígur ... og Amelíe hafa verið undanfarin ár - hins vegar er mikið af "erlendum" myndum með tilnefningar í hinum flokkunum þó það dreifist óvenju mikið. Þar á meðal er Trúlofunin langa eftir meistarann mikla Jean-Pierre Jeunet sem svo sorglega var dæmd ófrönsk af mönnum sem ættgreina hluti eftir peningum. Því til viðbótar virðast Svíar vera afskaplega illa við sinn meistara, Lukas Moodyson, og því eru slarkfær frönsk mynd og sænsk mynd sem mig grunar að falli í sama flokk tilnefndar á meðan meistararnir sitja heima. Já, ef þú ert ekki spámaður í eigin föðurlandi geturðu ekki heldur verið spámaður í Hollywood. Skrítinn heimur.

En að þeim sem eru tilnefndar. Hin þýska Der Untergang, um síðustu daga Hitlers, er ræma sem maður bíður spenntur eftir. Sérstaklega þar sem Bruno Ganz, sem lék eftirminnilegasta engil kvikmyndasögunnar, leikur hér eftirminnilegasta djöful mannkynssögunnar. Bara þetta öfugsnúna leikaraval sýnir að hér er eittvað einstakt á ferðinni. Tvær myndir er þegar búið að sýna hér. Kórinn er ágæt en blessunarlega hafa Spánverjar það fram yfir Frakka og Svía að kunna að meta sinn meistara. Amenábar átti ágæta ferð til Hollywood með The Others, sú var þó aldrei jafn sterk og meistarastykkið Obre los Ojos - og hér er hann kominn aftur til Spánar og aftur í toppform. Það segir manni mikið um hve mikill talent Amenábar er þegar honum tekst að gera virkilega cinematískt verk úr sögu manns sem liggur rúmfastur alla myndina.

Besta kvikmyndataka

Bruno Delbonnel, Trúlofunin langa (Un long dimanche de finançailles)
Robert Richardson, The Aviator
Caleb Deschanel, The Passion of the Christ
Xiaoding Zhao, Hús hinna fljúgandi rýtinga (Shi mian mai fu)
John Mathieson, The Phantom of the Opera

Þetta er einvígi Trúlofunarinnar og Flugkappans, Aviator er sigurstranglegri en margar senurnar í skotgröfununm í Trúlofuninni löngu eru það listilega gerðar að ég verð að spá henni. Fjöldamörg skot í myndinni eru hreint og klárt listaverk eitt og sér, Jeunet þarf engar langar senur, bara einmana menn rammaðir inn af skotgröfum sem virðast vera að hellast yfir þá.

Besta klipping

Thelma Schoonmaker, The Aviator
Jim Miller & Paul Rubell, Collateral
Joel Cox, Million Dollar Baby
Paul Hirsch, Ray
Matt Chesse, Finding Neverland

Hér gerði óskarinn risastór mistök að fara ekki að fordæmi BAFTA sem lét Eternal Sunshine of the Spotless Mind fá afskaplega verðskulduð verðlaun fyrir frábæra klippingu. Rétt að taka fram að ég var ekki með hugann við þjóðerni klipparans þegar ég horfði - en gat ekki annað en dáðst að henni. Fyrir utan það að svipaða sögu má vissulega segja frá öðrum flokkum, með réttu ætti Eternal Sunshine ... að vera með einhverjar tólf tilnefningar eða svo.
En af þeim sem hér eru þá standa The AViator og Collateral upp úr í mínum huga. En Collateral var frumsýnd í sumar og löngu gleymd flestum gullfiskunum í akademíunni. Fyrir utan það að Thelma Schoonmaker vinnur mjög náið með Scorsese og vegna þess er hún einn af fáum klippurum sem fólk þekkir nafnið á, það telur.

Óskarsmeik, búningar og sviðsmyndir

Besta listræna stjórn

Dante Ferretti & Francesca LoSchiavo, The Aviator
Aline Bonetto, Trúlofunin langa (Un long dimanche de finançailles)
Rick Heinrichs & Cheryl Carasik, Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events
Anthony Pratt & Celia Bobak, The Phantom of the Opera
Gemma Jackson & Trisha Edwards, Finding Neverland

Settin í The Aviator eru vissulega ansi grand mörg, á erfitt með að sjá neina mynd nema máski Hina löngu trúlofun Jeunet ógna henni.

Besta búningahönnun

Sandy Powell, The Aviator
Bob Ringwood, Troy
Colleen Atwood, Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events
Alexandra Byrne, Finding Neverland
Sharen Davis, Ray

Er eitthvað sem toppar kjólana á gullöld Hollywood? Held ekki, öruggur sigur til handa konunni sem dressaði Kate Hepburn og Avu Gardner upp.

Besta förðun

Keith Van der Laan & Christian Tinsley, The Passion of the Christ
Valli O’Reilly & Bill Corso, Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events
Jo Allen & Manolo García, Hafið inní mér (Mar adentro)

Þar sem flestir meðlimir akademíunnar eru amatörar þá verða mörg þessi tækniverðlaun spurning um mest áberandi en ekki best. Krambúlerað andlit Krists var vissulega í ansi stóru hlutverki í Píslarsögunni, horfandi á Mar adento hins vegar velti maður aldrei sérstaklega fyrir sér förðuninni - sem vel að merkja er sá effekt sem góð förðun á að hafa.

Óskarsmúsík

Besta tónlist

Jan A.P. Kaczmarek, Finding Neverland
John Williams, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
John Debney, The Passion of the Christ
James Newton Howard, The Village
Thomas Newman, Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events

Tónlist Kaczmarek við Finding Neverland var fjandi fín og Williams átti einn af sínum betri dögum undanfarið með Harry Potter. En hann er nú búin að fá alveg nógu margar styttur kallinn þannig að ég skýt á Finding Neverland.

Besta lag

Bruno Coulais(lag), Christophe Barratier (texti) “Vois Sur Ton Chemin” – Kórinn (Les Choristes)
David Bryson, Adam Duritz, David Immerglück, Matthew Malley, Jim Bogios, Dan Vickrey & Charles Gillingham, “Accidentally in Love” – Shrek 2
Jorge Drexler, “Al Otro Lado Del Río” – Mótorhjóladagbækurnar (Diarios de motorcicleta)
Andrew Lloyd Webber (lag), Charles Hart (texti), “Learn to be Lonely” – The Phantom of the Opera
Glen Ballard & Alan Silvestri, “Believe” – The Polar Express

Sjálfsagt vinnur Óperudraugurinn þetta fyrir Lloyd Webber, en sýnishornið á þeirri mynd var svo niðurdrepandi vont - enda antíkristurinn Joel Schumacher þar við stjórnvölin - að ég fæ hreinlega ekki af mér að spá henni sigri. Ég hef góða tilfinningu fyrir laginu úr Mótorhjóladagbókunum (sem verður sýnd hér á kvikmyndahátíð í byrjun apríl minnir mig) enda byltingarsöngvar alltaf skemmtilegir. Hef samt á tilfinningunni að hún vinni ekki. Kóratónlist er svo ekki í uppáhaldi hjá mér og því þótti mér einmitt tónlistin sjálf veikleiki þeirrar ágætu frönsku myndar um Kórinn en eitthvað segir mér þó að þangað fari styttan. Tónlistin var líka veikur hlekkur í Shrek 2 en mér heyrðist að þar væru fæstir sammála mér þannig að hún er næstlíklegust.

Besta hljóð

Kevin O’Connell, Greg P. Russell, Jeffrey J. Habousch, Joseph Geisinger, Spider-Man 2
Randy Thom, Gary Rizzo & Doc Kane, The Incredibles
William B. Kaplan, Randy Thom, Tom Johnston & Dennis B. Sands – The Polar Express
Scott Millan, Greg Orloff, Bob Beemer & Steve Cantamessa, Ray
Tom Fleischman & Petur Hliddal, The Aviator

Almenna reglan er sú að þetta fylgi hljóðbrellunum, þannig að Ray og The Aviator eru ólíklegar. Polar Express var hálfgert flopp þannig að best að afskrifa hana líka. Þar með stendur þetta á milli Lóa og hinna ótrúlegu, skýt á Spidey.

Bestu hljóðbrellur

Paul N.J. Ottosson, Spider-Man 2
Michael Silvers & Randy Thom, The Incredibles
Randy Thom & Dennis Leonard, The Polar Express

Köngulóarmaðurinn fær svo þessi verðlaun í kaupbæti ...

Bestu tæknibrellur

John Dykstra, Scott Stokdyk, Anthony LaMolinara & John Frazier, Spider-Man 2
Tim Burke, Roger Guyett, Bill George & John Richardson, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
John Nelson, Andy Jones, Erik Nash & Joe Letteri, I, Robot

I, Robot átti sín móment, snilldin í þriðju og langbestu Harry Potter-myndinni var meira í andrúmslofti heldur en beinlínis brellum þó þær hefðu verið fínar - en stærsta skrefið fram á við hjá Lóa kallinum var einmitt brellurnar, allt önnur sveifla en í númer eitt. Þannig að hér með tryggir Peter Parker sér verðlaun númer þrjú.

Heimildarmyndir og stuttmyndir

Besta heimildarmynd

Born into Brothels: Calcutta’s Red Light Kids – Zana Briski & Ross Kauffman
Sagan um grátandi kameldýrið (Die Geschichte vom weinenden Kamel) – Luigi Falorni & Byambasuren Davaa
Tupac: Resurrection – Karolyn Ali & Lauren Lazin
Twist of Faith – Eddie Schmidt & Kirby Dick
Super Size Me – Morgan Spurlock

Heimildarmyndir hafa sjaldan verið jafn mikið í sviðsljósinu, en þar sem Fahrenheit 9 / 11 var ólögleg (sýnd í sjónvarpi of snemma, einhverjar skrítnar reglur í gangi) og aðrar helstu heimildarmyndir sem við sáum í fyrra voru að keppa á óskarshátíðinni annað hvort í fyrra eða hittifyrra, þá er Super Size Me eina ræman hér sem er eitthvað kunnugleg. Hún á vissulega allt vont skilið enda kvikmyndalegt jafngildi BigMac borgara þó hún haldi að hún sé e-ð annað. Af hinum þá er Sagan um grátandi kameldýrið skemmtilegasti titillinn - en til þess að hugga kameldýr er víst hugljúf tónlist besta trikkið fyrir þá sem ekki vita. Hins vegar lýst mér jafnvel enn betur á Born Into Brothels, mynd sem átti upphaflega að vera um rauða hverfið í Kalkútta en endaði á að leikstjórinn dreifði myndavélum til krakkanna, flest föðurlaus skiljanlega, sem tóku svo upp eigin líf.

Besta stutta heimildarmynd

“Sister Rose’s Passion” – Oren Jacoby & Steve Kalafer
“Mighty Times: The Children's March” – Robert Hudson & Robert Houston
“The Children of Leningradsky” – Hanna Polak & Andrzej Celinski
“Autism Is a World” – Gerardine Wurzburg
“Hardwood” – Erin Faith Young & Hubert Davis

The Children of Leningradsky virkar forvitnileg, um líf munaðarlausra barna í neðanjarðarlestum Moskvu. Jamm, ég er lestarómantíker. Hins vegar grunar mig að myndin um nunnuna sem reis gegn andgyðinglegri stefnu kaþólsku kirkjunnar sé ágætlega tímasett eftir allt hafaríið um Píslarsögu Gibsons.

Besta stuttmynd – teiknuð

“Lorenzo” – Mike Gabriel & Baker Bloodworth
“Guard Dog” – Bill Plympton
“Birthday Boy” – Sejong Park & Andrew Gregory
“Gopher Broke” – Jeff Fowler & Tim Miller
“Ryan” – Chris Landreth

Nú vandast málið. Sálgreining á hundi (Guard Dog) eða köttur sem lendir í vandræðum þegar rófan á honum öðlast sjálfstætt líf (Lorenzo)? Ég verð náttúrulega að standa með kisa ...

Besta stuttmynd

“Little Terrorist” – Ashvin Kumar
“7:35 de la mañana” – Nacho Vigalondo
“Two Cars, One Night” – Taika Cohen & Ainsley Gardiner
“Everything in This Country Must” – Gary McKendry
“Wasp” – Andrea Arnold

Litli hryðjuverkamaðurinn hefur þetta, en umræddur terroristi er sem sagt Pakistanskur strákur sem óvart missir boltann sinn yfir landamærin til Indlands. Hver man ekki eftir brjáluðu konunni sem bjó alltaf í öllum húsum sem höfðu garð nálægt fótboltavelli? Auðvelt að lifa sig inní það, svo eru jarðsprengjurnar bara bónus.

Óskarspá Gambrans

Jæja, þá er hátíð okkar bíónördanna að fara að hefjast. Til þess að sýna það og sanna að Gambrinn er aðalnördinn þá verður hérna spáin mín birt í beinni á meðan ég bíð eftir verðlaunahátíðinni sjálfri, ef þetta gengur sæmilega þá erum við að tala um bjór frá Starra og Eddie. Ég byrja náttúrulega á aðalverðlaununum, heimildarmyndum og stuttmyndum og förðun og öðru skemmtilegu ...

rétt að taka fram að ég raða myndunum eftir því hvernig spáin raðast ...

Hvers vegna í ósköpunum eyðir fólk heilli bíósýningu í það að senda sms? Pirraði mig ekkert að ráði enda sat ég nógu langt í burtu - en fjandakornið, what's the point? Það er örugglega hægt að finna sér ódýrari stað til þess að senda sms. Eina réttmæta afsökunin sem mér dettur í hug er að hann hafi verið að senda skilaboðin bíóþyrstum vini sínum í Síberíu sem er einhver hundruð kílómetra frá næsta bíói. En einhvern veginn grunar mig samt frekar að maðurinn hafi verið fáviti.

Innan hringsins

Damien Rice – O

Damien Rice hefur tvisvar komið til Íslands og haldið tónleika. Það rímar ágætlega við mörg lagaheitin á O, fyrstu geislaplötu hans. „Volcano,“ „Cold Water“ og „Eskimo.“ Sönnun þess að við erum komin af Írum en ekki Norðmönnum? Hann sannfærir mann um það. Damien er það heimilislegur, ekki þó hversdagslegur, að manni þykir alltaf eins og maður hafi loks fundið þetta „heima“ sem aðeins löngu gleymdar minningar rifja upp. En Damien kann þennan galdur tónlistarinnar, maður man eitthvað sem maður hefur aldrei heyrt, þetta er kunnugleg en um leið alveg splunkuný upplifun.

Hér eru rokkaðar vögguvísur og epísk ljóð. Hér er einlægni bernskunnar spunnin við visku hins fullorðna. Söknuður og trú á framtíðina, hlið við hlið. Lögin byggjast ofurhægt upp og eru svo oft við það að springa – en jafnvel þegar það gerist þá er nógu sterkt þyngdarafl í tónlistinni til þess að hún nái alltaf að safna sér saman aftur, hefjast á ný. Tónlistin hefur ótrúlega sterkt jarðsamband, jarðsamband þess sem liggur á bakinu og horfir á stjörnurnar. Jarðsamband þess sem veit að alvöru tónlist hefur vigt. Það er ómögulegt að greina þessa plötu niður í frumeindir, til þess er hún of einlæg. Kaldhæðni og formlegheit lífsþreyttra gagnrýnenda bítur ekki á henni. Þú veist ekki hvort þetta er hans einlægni eða þín, lögin koma til þín og verða þín. Þín sem aldrei gast sungið nógu vel en loks hefur einhver gert það fyrir þig. Þessi plata er það persónuleg að þú getur ekki annað en kallað söngvarann Damien.

Írar eru sagnaþjóð. Ólíkt því sem oftast gerist þá er algerlega ómögulegt að aðskilja tónlistina og sagnalistina, á eyjunni grænu er músan svo sannarlega sönggyðja. Orðin ríma hárfínt við lögin, „Delicate.“ Fyrsta lagið. Það fjallar um gamla ást sem ekki skilst enn. Var einlægnin aðeins hans megin? Why d’ya sing hallelujah / if it means nothin’ to ya. Þetta er söngur einlægni sem hefur misst sakleysið. Lag sem endar í spurn sem verður það leiðarstef sem platan leitar svara við.

Næsta lag er eldfjall, „Volcano.“ Nú hafa hlutverkin snúist við, nú hefur hann vit á að vera sá sem elskar minna. Nú er það hún sem færir honum heiminn. Þarna kemur Lisa Hannigan fyrst við sögu og syngur kafla í seinni hlutanum. Hún er vatnadís, einhver írsk þjóðsagnavera sem Damien hefur galdrað upp. Öruggar heimildar herma að hún sé mennsk en röddin kemur upp um upprunan.

Fallegasta lagið á disknum er næst. „The Blower’s Daughter.“ Get ekki tekið augun af þér syngur hann og þú getur það ekki heldur. Þessi einfalda lína, Can’t take my eyes off you, er margtugginn og hefði verið dauðadæmd hjá flestum – en með nógu mikilli einlægni og sannfæringu þá heyrirðu þessi orð í fyrsta skipti hjá Damien og svo enduróma þau í hausnum á þér í heila eilífð, líklega með minningu af stúlkunni sem þú getur ekki gleymt. En ef fyrsta lagið var um stúlkuna sem þú misstir er þetta um stúlkuna sem þú aldrei færð.

Næsta lag, „Cannonball,“ er um stúlkuna þína, núna. There’s still a little bit of your taste in my mouth / there’s still a little bit of you laced with my doubt. Þetta er nýtt, ferskt. Lífsreynsla sem enn er verið að melta.

„Older Chests“ er hins vegar lífsreynt, sjóað og veraldarvant. Papa went to other lands / and found someone who understands / the ticking and the western man's need to cry. Sögustund, faðirinn kominn heim og segir sögur frá fjarlægum löndum.
„Amie“ er hins vegar hérna og fjallar um það að lífið sé annars staðar. Um það hvernig ekkert breytist og allt virðist ávallt vera við hið sama. Fastur í sama farinu, aðrir fara en þú varðst eftir. the same old scenario the same old rain / and there's no explosions here. Stríðið er annars staðar. Þetta gerist allt í hausnum á þér.

Þá kemur gamli flagarinn upp í honum. „Cheers, darlin’“ – skál, elskan. Maður heyrir hann sveifla glasinu, skála fyrir sorginni. Sorgin er nefnilega fjandi skemmtileg hjá Damien, melankólía með líflegum blús.

„Cold Water.“ Umlukinn, týndur í heiminum. Aleinn en samt ná tónarnir til okkar. Einhvern veginn framkallast lokaatriðið í Einskismannslandi þar sem hermaður liggur og bíður dauða síns og starir til himins á meðan myndavélin fjarlægist hann. Þrátt fyrir einsemdina er vatnadísin Lisa hér, seiðir hann til sín.
Lisa á einmitt óvenju stóran þátt í næsta lagi, „I Remember.“ Þetta er ástardúett, þau muna hvort annað, þrá hvort annað. Um leið ákallar hann alla hina, þetta er herkvaðning í stríði hvers manns. „Come all ye lost.“

Lokalagið er hápunktur plötunnar, réttara væri þó að tala um lokatrakk plötunnar því þar eru þrjú lög á einu númeri með þögn á milli. 15 mínútna lagasyrpa sem tengist þó á einhvern einkennilegan hátt. Fyrst er „Eskimo,“ aría plötunnar. Melódískt rokkið leysist upp í óperu um leið og sungið er um ímyndaða vininn sem allt veit, eskimóann. I look to my eskimo friend when i’m down down down.

Millilendingin er „Prague,“ drungalegt ævintýri um þann sem fer til ævintýralandsins að slægja drekann. Ferðalagið er órökrétt, áfangastaðurinn borgin handan fjarskans. Þetta er holóttur vegur, lagið byrjað ofurhægt en springur út, lækkar og hækkar. Hér er samankomið lognið á undan storminum, stormurinn sjálfur – og sjálf miðja fellibylsins.

Lokalagið syngur Lisa ein. „Silent Night,“ undurfagur útúrsnúningur á samnefndu lagi. Þessi nótt er drungalegri en „Heims um ból“ en um leið jafnvel enn fegurri. Eins og Nick Cave hefði sungið það ef hann hefði álfkonurödd. Silent night, broken night.

Ég hef notað orðin hann og hún og þú, en ég er ekki endilega að eigna Damien Rice og Lisu Hannigan sjálfum þessar upplifanir. Né taka þær frá þeim. Galdurinn er sá að þetta getur verið hver sem er. Damien, Lisa, þú. Það má finna ótal sögur í þessari tónlist. Hún er í eilífri mótsögn við sjálfa sig en nær þó algjörum samhljómi. Titillinn er O, hringur, og innan hans er veröld þín. Á umslaginu er tvær manneskjur, merktar ég og þú. Tónlistin er full af ástríðu, sorg, gleði, yfirvegun, brjálæði og hreinlega öllu því sem maður getur hugsanlega leitað af í list. Þannig að; takk Damien fyrir að segja söguna okkar. Takk Lisa, vatnadís, fyrir að fljóta með. Skál bæði, skál fyrir að gera hlutina af hugsjón, gleði og ástríðu. Skál fyrir því að skapa tónlist sem mun lifa okkur öll og engum getur verið sama um.

Það var verið að tala um hve vonlaust væri að skrifa ritdóm um tónlist í Gagnrýni og ritdóma-kúrsinum um daginn. Þannig að auðvitað stóðst ég ekki mátið. Hið ómögulega er alltaf skemmtilegt. Var að skila þessu til Ástráðs og Auðar, of seint enda átti Mogginn mig alla síðustu viku og RÚV á morgun og hinn, jamm, það er lítill tími til að læra með - og ef einhver minnist á ömurlegu hagfræðina sem ég þarf að fara í próf í á miðvikudaginn þá bít ég hausinn af viðkomandi. Til hvers í fjandanum að læra hagfræði í Blaða- og fréttamennsku? Það er leiðinda misskilningur að viðskiptafréttir séu fréttir, þær eru fyrst og fremst húmbúkk. Hnuss og aftur hnuss yfir því, langar að gera eitthvað skemmtilegt. Langar að ráða mér sjálfur. Auðvitað er það þannig að um leið og maður fær eitthvað alvöru frí þá koðnar maður niðurí eitthvað andleysi, veit ekki af hverju maður er svona vanstilltur? Æ, bara eitt af þeim augnablikum sem það er svo margt sem mann langar til þess að hugsa um en þarf að hugsa um annað fyrst - sem maður fær sig ómögulega til að hugsa um. Nóg af þessu, bara blúsaður á sunnudagskvöldi af því ég sé að næsta vikan verður sama ómennska brjálæðið og sú síðasta, er ágætlega bjartsýnn á að á fimmtudaginn eftir viku verði þetta orðið sæmilega eðlilegt - en sú dagsetning virðist alltaf færast aftur. Annars er fínt að hafa nóg að gera ef það væru ekki einstaka verkefni að bögga mann sem ég hef engan áhuga á að gera, mig langar að sökkva mér frekar í allt hitt. Sem ég þarf að gera líka. Hananú, væll búinn. Best að skila dómnum um O hérna líka.

Það er merkilegt að konan frá Útlendingastöð vísi endalaust til Danmerkur til þess að verja það sem er vafasamt í útlendingalögunum. Þetta er land það sem þjóðernisöfgaflokkur - sem styður ríkisstjórnina - er að fá hreint ágætis fylgi, auk þess sem skoðanabræður þeirra í Berlinske Tiderne virðast hafa ágætis dreifingu. Það má örugglega taka Dani til fyrirmyndar í einhverju, áfengisverði til dæmis, en það er erfitt að finna verri fyrirmyndir í Evrópu í útlendingamálum.

Perubloggarinn ógurlegi snýr aftur

Af mennsku

Var að kommenta áðan á bloggfærslu og var beðinn um að staðfesta að ég væri mannlegur. Tókst blessunarlega að feika það, þessar vanþróuðu tölvur trúa öllu ...

Strætóferð

Leikskólahópurinn í strætó áðan sungu ljóð eftir Sigurð Nordal og Vísur Vatnsenda-Rósu af miklum móð á milli þess sem þau kepptust við að kyssa hvort annað. Aldrei þessu vant er ég ekki frá því að heimurinn sé barasta alls ekkert að fara til til fjandans.

Bók dagsins

Regnhlífarnar í New York

Eftir fjóra þætti þá á ég ennþá í bölvuðum vandræðum með þátt Þorsteins Joð, Regnhlífarnar í New York. Þorsteinn er klár, hugmyndaríkur og hefur alveg sans fyrir skáldskap. Þættirnir fljóta vel og viðmælendurnir koma almennt vel frá sínu, einn og einn í fyrstu tveim þáttunum voru að vísu að segja lítið áhugavert en það hefur lagast. Hápunktarnir fyrir mér hingað til er heimsókn Rásar tvö manna að ræða rokkbækur, ferðasöguspjall Þóru og Einars Fals og sérstaklega þó uppáhaldsbækur Guðrúnar Helgadóttur. Þátturinn er ótvírætt skemmtilegur. En það er eitthvað að trufla mig, eins og þátturinn vinni frekar á stigum en rothöggi.

lesa meira

Upptekið kvöld

Rosalega eru allir uppteknir í kvöld. MSN-ið eitt biðskyldumerki. Ég er vel að merkja afskaplega upptekinn sjálfur, en ég fer ekki að merkja mig þannig enda einmitt þegar maður er hvað uppteknastur sem maður vill helst vera truflaður ...